De bedoeling is dat ik ooit eens lange nagels heb. Na 23 jaar nagelbijten ga ik de strijd aan. Twee weken geleden heb ik de knoop doorgehakt en vond ik van mezelf dat ik maar eens karakter moest tonen. Twee weken later heb ik al iets langere nagels, maar groeien zou ik het niet echt noemen. Het gaat tergend traag, zeker als je elke dag kijkt en ongeduldig wacht op een wit randje. Voor de nagelbijters onder ons, we weten hoe verslavend het is als er dan juist een perfecte velletje of verkeerd hoekje aan je nagel hangt dat er dan zeker af moet. Er aan laten zou zonde zijn. Een gemiste kans.
Zodus, we proberen vol te houden, en het is lastig. Vorige week naar de film geweest en ik heb het kunnen laten om ook maar één stukje of velletje van mijn nagels te halen. Een overwinning op mijn jarenlange neurotische afwijking. Nooit gedacht dat ik echt een sluimerende verslaving had. Toegeven is de eerst stap, en bij deze is dat dan ook gebeurt. Vanaf nu zou het alleen maar beter moeten gaan, … hopelijk. Het vreemde is, ik heb voor het eerst in mijn leven vuil onder mijn nagels. Een raar gegeven want ik voel dat dus constant. En nagels onderhouden is veel werk. Te veel werk.
En spannend dat dat boek is… zelfs tijdens mijn werk denk ik aan hoe het verder zal aflopen.
Type an sich! Een zeer terechte aanrader. Aangezien dit ook mijn stageplaats is, kan ik het niet laten om er reclame over te maken.
‘Type An Sich’ (#4) Pierre di Sciullo (F) ‘En marchant dans la ville’ ‘Onderweg in de stad’
26/10/2007 – 21/12/2007
Na Gerard Unger, Jean François Porchez en Fred Smeyers is de vierde tentoonstelling van de reeks ‘Type An Sich’ gewijd aan Pierre di Sciullo.
De expo is een verzameling van recente realisaties, projecten die op één of andere manier een link hebben met ‘het kuieren door de stad’. Tijdens onze dagelijks verplichte, soms erg wisselvallige zwerftochten door de stad, worden we gedwongen tot een bepaalde vormen van ‘lezen’: soms snel, intiem, geduldig, dromerig of sufferig. Hoe plaatsen we nieuwe herkenningstekens of bakens in onze nu al overvolle ruimte?
Hier later meer over.
Nog een aanrader :
Integrated 2007. Integrated2007 is een nieuwe internationale designconferentie die plaatsvindt in deSingel te Antwerpen op vrijdag 2 en zaterdag 3 november 2007.
Georganiseerd door Sint Lucas Antwerpen (Karel de Grote-Hogeschool)
i.s.m. deSingel, internationale kunstcampus.
Het thema ‘integrated’ handelt over de fascinerende crossover tussen grafisch ontwerp, typografie, nieuwe media, architectuur, reclame en autonome kunst. We verwachten een twintigtal sprekers uit diverse landen met een aantal spreekwoordelijke zwaargewichten maar ook met jong en sterk talent!
Integrated2007 richt zich tot studenten, docenten, ontwerpers (van alle slag) en alle cross media addicts.
Mis deze twee bruisende dagen op vrijdag 2 en 3 november 2007 in deSingel niet!
Aangezien mijn stage later begint kan ik dus nog een maandje verder werken. Jullie weten nu misschien al dat ik in een café-resto werk en dat ik “horeca”-uren klop. Dan moet je dus vaak ‘s nachts of ‘s morgens vroeg door de stad fietsen. En nu net dat geeft mij een blij gevoel. Het ontwaken van, de lege straten, hier en daar een jolende zatlap en het absurde van 4 minuten voor een rood licht te staan terwijl je toch weet dat er niemand zal passeren. Vannacht nog kon ik midden op de leien rijden zonder ook maar iemand tegen te komen. Ergens op de leien staat nu ook een signaleer-bord/plakkaat/display-geval dat de bestuurder van de auto meedeelt hoe snel hij rijdt. Rijdt die te snel, krijgt hij iets verder een rood stoplicht voorgeschoteld. “Dat zal ze leren!” denken ze waarschijnlijk bij het stadsbestuur. Jammer maar helaas, we staan nog (te) vaak met de wagen in de file voor datzelfde licht terwijl we zelf de opgegeven snelheid respecteren. Ergerlijk. Nu iets anders en toch ook niet. Vannacht reed ik dus weeral eens langs de leien en blijkbaar reed ik volgens het signaleerbord 18km per uur. Dit was een informatieve nacht, waarvoor dank aan het stadsbestuur.
PS: lopen naar zo een bord om te kunnen zien hoe snel je kan lopen werkt niet! Uit eigen ervaring wel te verstaan. Misschien registreert zo een bord pas vanaf een bepaalde snelheid. Het lopen leverde niets op, behalve dan een waarschijnlijk hilarisch zicht van een hardlopende mij richting zo een bord. Wie is er dan stom, ik of het bord…
Twee fotografen die de moeite zijn. Eéntje uit Letland, waar het licht precies zalig is. En een ander uit Frankrijk. Zeer zeker de moeite. Rolleiflex, prachtig! Vandaag trouwens een fotograaf gezien in het shopping center in Antwerpen. Die had een digitale Hasselblad bij, man man… mooi machien. Voorlopig houden we het jammer genoeg maar op onze lomo.
En ohja, Hannes heeft ook weer hele mooie foto’s gepost.
Vandaag hebben we na 7 maanden Haroen nog eens teruggezien. Een vriend van vroeger bij ons op school. Een mens zou dan denken, amaai 7 maanden, dat is lang. Maar dat voelde totaal niet zo. De babbel ging supervlot, we hebben goed gelachen, onnozel gedaan, gepraat over onbenullige dingen, ook over serieuze zaken en zoveel meer.
Vreemd toch, dat dat met sommige mensen vlotjes gaat en met anderen niet zo vlot. Wat maakt een vriend of vriendin dan tot een vriend of vriendin? Is het de frequentie van het zien? De (misschien onverdeelde) aandacht? Het op de hoogte houden van? De gemeenschappelijke interesses? één telefoontje of smsje te veel of te weinig?
Goed doen voor iedereen kan ook al voor problemen zorgen.
Moeilijk soms, maar we geven niet op. Want dat zijn vrienden waard.
Dit weekend hebben we vervroegd mijn verjaardag gevierd en heb o.a. als cadeau, van de mama, boeken gekregen om te lezen. Ik lees graag misdaadromans, literaire thrillers zoals ze dat tegenwoordig noemen. Dus kreeg ik “Zoenoffer” en “Trouweloos” van Karin Slaughter. Wat ik er ook nog bij kreeg was “Waarom Franse vrouwen niet dik worden” van Mireille Guiliano. Een grappig boek over hoe je kan genieten van lekker eten en je er toch niet schuldig over moet voelen. Tijdloos, grappig, verfijnd én smaakvol. Ook met receptjes erin. Een leuk tussendoortje. Heel hard bedankt mama!