herfstmensje

Nagels

De bedoeling is dat ik ooit eens lange nagels heb. Na 23 jaar nagelbijten ga ik de strijd aan. Twee weken geleden heb ik de knoop doorgehakt en vond ik van mezelf dat ik maar eens karakter moest tonen. Twee weken later heb ik al iets langere nagels, maar groeien zou ik het niet echt noemen. Het gaat tergend traag, zeker als je elke dag kijkt en ongeduldig wacht op een wit randje. Voor de nagelbijters onder ons, we weten hoe verslavend het is als er dan juist een perfecte velletje of verkeerd hoekje aan je nagel hangt dat er dan zeker af moet. Er aan laten zou zonde zijn. Een gemiste kans.
Zodus, we proberen vol te houden, en het is lastig. Vorige week naar de film geweest en ik heb het kunnen laten om ook maar één stukje of velletje van mijn nagels te halen. Een overwinning op mijn jarenlange neurotische afwijking.  Nooit gedacht dat ik echt een sluimerende verslaving had. Toegeven is de eerst stap, en bij deze is dat dan ook gebeurt. Vanaf nu zou het alleen maar beter moeten gaan, … hopelijk. Het vreemde is, ik heb voor het eerst in mijn leven vuil onder mijn nagels. Een raar gegeven want ik voel dat dus constant. En nagels onderhouden is veel werk. Te veel werk.