In de categorie “citytrips” zijn we begonnen aan onze eigen belgische steden. Waarom altijd Parijs, London of Amsterdam, terwijl we zelf mooie steden als Luik, Hasselt, Kortrijk, Brugge, Gent en zoveel meer hebben. Zaterdag werden we wakker, wisten niet meteen hoe we onze dag zouden invullen en hadden dan maar besloten een trein te nemen. Deze keer richting Hasselt. De treinrit ging heel vlot, waarschijnlijk omdat het al een tijdje geleden was dat we nog met de trein hadden gereisd. Daar aangekomen was het centrum al heel snel te vinden. Alles staat mooi aangeduid, de straten waren heel proper, we hadden stralende zon — kortom — de dag kon moeilijk slecht verlopen.
Na een namiddagje de toerist uit te hangen, hebben we in een heel klein artisanaal koffiehuisje een normandische pannenkoek gegeten. We wisten allebei (nog) niet wat dat exact inhield, maar het heeft ons wel enorm gesmaakt. Blijkbaar is dat een pannenkoek met appelschijfjes in, waar tijdens het bakken bruine suiker is overgestrooid en die dan nog eens karameliseerd door verder in de pan te bakken. Overheerlijk!
Hasselt heeft verschillende projecten lopen om overal moderne architectuur in het stadslandschap implanteren. Het bouwproject dat al klaar was is zeer zeker geslaagd, een zeer mooie combinatie van hout en metaal. Foto’s daarvan zijn te vinden bij Stijn. Ik hield me meer bezig met het experimenteren met flitslicht. Flitslicht probeerde ik altijd te vermijden, maar de laatste tijd ben ik wel te vinden voor een platgeflitst beeld. De diepte van het beeld dat dan gedeeltelijk verdwijnt en een andere dimensie krijgt, maakt het voor mij interessant. Foto’s zijn hier te vinden.
Hasselt hebben we in minder dan 6uur gezien en er echt van genoten. Een terechte aanrader voor mensen die houden van een niet al te grote stad, veel winkels (lees ontzettend veel winkels!! allemaal dicht bijeen) de gezelligheid en het volkse.
Vandaag twee filmpjes laten ontwikkelen die hier al een tijdje lagen. Onze lomo heeft de laatste tijd zijn kuren. Er is precies iets mis met de transportband. Soms spoelt hij drie foto’s ineens door, dus dat moet eens gecontroleerd worden. Aangezien het niet al te best meer werkte, hadden we gedacht dat er maar een paar foto’s op het filmpje zouden staan. Maar het viel nog wel mee, meer dan twintig foto’s op de twee filmpjes samen. Ja, dat is minder dan het normaal zou moeten zijn, maar dan nog, ik was er al heel blij mee. Er waren een paar nostalgische kiekjes van deze zomer bij.
De belgen waren er weer snel bij. Zo kwam IPhone, een Belgisch telecombedrijfje gespecialiseerd in Voip-telefonie, een paar jaar geleden met de domeinnaam ‘iphone.be’ voor de dag.
Sinds Apple de lancering van de iPhone bekendmaakte begin dit jaar bekend maakte, is de belangstelling van ‘journalisten en gadget-freaks’ voor de site ontzettend gegroeid. In die mate dat het bedrijf nu op zijn site een oproep plaatst om het bedrijf niet meer te bellen over de iPhone van Apple. Dat IPhone er de humor wel nog van inziet, bewijst het bedrijf door te verwijzen naar deze intussen beruchte parodie.
Na het werken en druipnat thuis aangekomen te zijn, kon ik net nog de late versie van man bijt hond meepikken. Hierin kwam een zalig oud echtpaar aan het woord. “Goeiedag, wij zijn Maria en Guust, en dit is onze ijsvogel.”
Hilarisch, in 1957 was het vogeltje tegen hun ruit gevlogen en hadden ze het arme beestje op laten zetten. Sindsdien staat het diertje mooi te pronken op de kast, wordt het mee verzorgd, afgestoft en wordt er dagelijks tegen gesproken. “En meneer, als ik er dan mijn klapke tegen doe hé, dan is dat juist alsof hij met zijn blinkende oogjes echt zit te luisteren…”
Zoals we altijd genieten van ons weekend zijn we weer eens een tourke gaan fietsen. Deze keer moest ik mijn fiets nog ophalen aan mijn werk en dus zat ik achterop mijn prins zijn paard. Toen we langs het stadspark reden was er iets aan het flitsen. Geen flitscamera maar de weerkaatsing van de zon op golfclubs van een man die er wat mee stond te zwaaien. Vreemd, in het stadspark staan golfen, maar niets is minder waar, zo blijkt na een korte babbel met die man. Hij was gewoonweg aan het oefenen voor een opkomende wedstrijd die plaats zal vinden in Antwerpen. Urban golf heet dat tegewoordig. Balletjes slaan in de stad. Wat is het volgende? Urban boomerang? Opzetten die helm!
Ik krijg de opdracht om een catalogus te ontwerpen voor een opkomende tentoonstelling in november. Die catalogus is gekoppeld aan een communicatiesysteem om en rond boeken. Een onderwerp dat mij zeer aanspreekt. Zodus, aan motivatie geen gebrek. Morgen verder denken over de structuur van de catalogus. Wordt spannend.
En op het einde van de “werkvloer” is een grote schuifdeur die naar buiten leidt. Daar kan je in mooi weer genieten en op de zeteltjes gaan zitten. Maar dat is niet echt interessant, het interessantste is de bamboe die er groeit. Die geeft een heel mooi contrast met de achterliggende wit-gekalkte muur. ‘s Avonds schijnt daar een gele gloed op van de buitenlamp. Dit in combinatie met de wit plastieken zeteltjes, … oooh, had ik maar een rolleiflex, het zou beslist een mooi beeld opleveren.
reacties