Na Last.Fm een hele tijd geleden heb ik me vandaag op aanvraag ook geregistreerd op LinkedIn. Dit moest ik eigenlijk al lang gedaan hebben maar het is er nu pas van gekomen. Soms krijg ik er wel mijn buik van vol. Al dat internet gebeuren. Volgens hem :”Schat, het gaat allemaal om networking”. Networking, alsof mijn reële sociale leven niet bevredigend genoeg is dat ik op het internet ook nog een apart netwerk aan moet leggen. Maar kom het is ook mijn eigen schuld, in de eerste plaats begint networking met bloggen en daar draag ik zelf de volledige schuld van. Ik heb dan maar mijn stoute schoenen aangetrokken en mij gaan registeren op de site. Gelukkig zat hij naast me om te coachen want als ik binnen de 10 seconden niet aan een site uitgeraak sluit ik het venster. (Als er iemand ooit een testcase moet doen over de usability van sites, ik ben een tough audiance en je weet direct waar je aan toe bent.) Na alle frustraties te hebben doorsparteld, is het mij gelukt om een profiel aan te maken en de site te doorgronden.
Na een tijdje ben ik gewoon lukraak mensen beginnen opzoeken op LinkedIn. Hier en daar kwam ik zelfs oude bekenden tegen, wat dus resulteerde in zeker een uur opzoekwerk op de site. Een mens houdt zich dan met zo van die onbenulligheden bezig. Maar ik versta nu wel het idee van ‘networking’. De volgende stappen zijn: Creative Skills en Twitter. Alhoewel ik me vragen stel bij dat laatste. Ik heb dat in principe ook niet echt nodig. Ik ben al heel zuinig op het registreren op allerlei sites voor onbenulligheden dus die Twitter zal ik waarschijnlijk nooit doen. Als een site echt relevante informatie voor mij bevat, zal ik me registreren. Maar meer hoeft dat ook niet te zijn. Want op den duur spendeer ik 80% van mijn tijd achter de computer en de rest aan eten en slapen.
Maar zou het ook gewoon niet beter zijn om eens wat meer onze kop buiten te steken en een spelletjesavond, pannekoekenslag, spaghetti-lunch, wafelenbak, fietstochtje, wandeling, tiramisu-festijn, cocktailtesten, quizen en nog zoveel meer te organiseren met onze echte kennisen en vrienden? Zodat ons sociaal netwerk terug wat reëel wordt? Want echt iemand kennen is nogal moeilijk als je als parameters spreekt over de nickname, website en blog van iemand.
Ik zit op mijn paard, de moraalridder te wezen, dus hiermee sluit ik de post voor vandaag af:
“Kom eens uit uw kot!” zeggen ze bij de NMBS, en ze hebben nog gelijk ook.
Sinds ik stage doe op Catapult gaat mijn muzikale encyclopedie weer een hoofdstukje rijker zijn. Het viel me de eerste weken al op dat de muzieksmaak van de ‘collega’s’ voor een deel in dezelfde lijn ligt als die van mij. Een mens zoals ik zit dan stiekem in zijn hoofd alle nummers die hij kent mee te zingen, want luidkeels is niet echt van toepassing. Dat wil ik Bernd nu niet echt aandoen. Met een paar van die gezellige collega’s ben ik dus ook naar het concert van The National geweest, wat alleen maar een positieve indruk naliet.
De playlist werd rijkelijk aangevuld met (een kleine selectie uit te grote reeks): Adem, Azure Ray, Beirut, Ben Harper, Ben Kweller, Beth Gibbons & Rustin Man, Beth Orton, Bettie Serveert, Cake, Cat Power, Cherry Ghost, The Cinematic Orchestra, Damien Jurado, Donavon Frankenreiter, Fink, The Frames, Hayden, Jackson and his Computer Band, Regina Spektor, The River Bends, Thirteen Senses, Wilco… en vele veeeeeele andere! waarvoor dank aan de plaatselijke DJ.
De favoriet van deze week is tot nu toe Denison Witmer. Zeemzoete meezing/meebleir muziek die je emoties weten te raken. Af en toe verdwijn ik dus wel eens van achter mijn computerscherm en ben ik ergens boven aan het zweven. Ook Feist weet mij zeer zeker te bekoren. Een geweldige stem die in de lijn ligt van Björk en Regina Spektor. Hmm heerlijk. De nieuwe cd van Gabriel Rios valt ook wel mee. Alleen het liedje ‘Por que te vas’ is toch nog altijd beter is zijn originele versie. Het zal jeugdsentiment zijn dat daar voor een deel tussen zit.
En dan nog iets. Ik was aan het luisteren naar The whitest boy alive en die stem kwam me eigenlijk al heel bekend voor. Bleek nu dat ik gewoon aan het luisteren was naar Erlend Oye, die een deel is van the Kings of Convenience. Die kende ik al, maar dat de zanger ook dezelfde is van The whitest boy alive heb ik pas vandaag ontdekt. Een mens kan ook niet alles weten.
Zondag was het zover, een heerlijk gezellig ontbijt met de vrienden. Na het ontbijt een wandeling in de regen door het park en daarna een poging om de juiste film te huren. Wat niet gelukt was. We hebben ook met de camera’s van Patrick en Bob foto’s zitten trekken. De camera van Patrick is een Leica camera waarvan ik het juiste type niet ken en Bob heeft een Canon, waarvan ik verder ook niet meer weet. Het enige wat ik kan zeggen is dat die Leica een geweldig goed gevoel geeft om foto’s te trekken. De kleuren van de Canon zijn beduidend veel beter dan wanneer ik foto’s neem met de D70. Dat is waarschijnlijk volledig te wijten aan mijn onkunde, maar toch valt het mij op dat de foto’s van Bob qua kleur veel meer uitgesproken zijn en er een soort van kracht van uit gaat. Hieronder het testje met de Leica…
Maandagavond met T. en J. naar The National geweest. In het voorprogramma werd Hayden verwacht. We stonden nog wat te klesten dus eigenlijk heb ik niet echt met twee oren naar hem geluisterd. Misschien een schande maar ik maak het morgen weer goed door naar zijn cd te luisteren. Toen was het tijd aan The National en we hadden voor onszelf een ideale plaats gekozen bovenop het balkon. Want met 1,65 m ben je niet echt gezegend bij een optreden.
Dus, The National. Hele mooie, gevoelige muziek. Een stem die je raakt tot op het bot. Een stem die heel goed klinkt bij toonhoogtes waar zijn stem voor gemaakt is maar af en toe hoorde ik een uitschuiver qua toon en klank, maar dat nemen we er maar bij. Ook het punk-geroep bij sommige nummers hoefde voor mij niet. Noem mij een softie of emo, maar dat was er voor mij een beetje te veel aan. Het moment dat de blasers er waren werd het ineens heel stil in de zaal. De nummers die sowieso al schitterend zijn werden nog eens subtiel ondersteund door het koper. Ik kreeg zowaar eventjes een Sufjan Stevens gevoel. Maar dan anders. “Fake impire” creëerde een hoogtepunt van weleer waardoor ik me eventjes weg voelde zweven van de AB.
Ze deden het goed The National. Het was de eerste keer dat ik er een optreden van heb gezien, maar ik heb er echt ten volle van genoten.
Zit ik rustig youtube af te schuimen, kom ik een filmpje tegen van giraffen. Giraffen zijn toch rustige, lome dieren? Vergeet het maar want na drie seconden was ik wel wat verbouwereerd. Dit laten ze inderdaad niet zien op de televisie. Ik moest effie wennen aan het idee. En dat dat nekske niet overkraakt! Nu ja, nekske. Akelig.
Voor veel mensen is dit een hele lelijke hond. Maar daar trek ik me dus lekker niets van aan. Ik vind dit een hele mooie, gracieuse en sportieve hond. Ik (en hij) willen zo een hond. Omwille van het — ongelooflijke zachte, actief buitenshuis, maar lekker lui in de zetel — karakter. Nog eventjes wachten, maar ooit heb ik mijn droomhond. En ondertussen kijk ik als troost naar de mooie foto’s getrokken door Henk.
Simpele gerechten worden direct zo lekker met het gebruik van een oven. Deze avond stond er simpele pasta op het menu. Maar door een laagje geraspte parmezaanse kaas er bovenop, gegrild in onze nieuwe oven, werd deze schotel ineens een heuse lekkernij. Het heeft ons zeer zeker gesmaakt.
Een tijdje terug zijn we op weekend geweest naar de alombekende ardennen. Meerbepaald in de provincie Luxemburg. Ik zal dit kort en bondig houden aangezien het al wat laat is en ik wat te moe aan het worden ben.
Het weekend heeft me ongelooflijk deugd gedaan. De (zeer) frisse herfstwind op mijn gezicht, een fikse wandeling, de gezellige avonden. Kortom ik begaf mij in een zeer fijn gezelschap en lekker eten en dat maakt veel goed. Het moest al geleden zijn van toen ik 6 jaar was of zo dat ik nog eens fondue had gegeten. Voor mij is fondue veel lekkerder dan raclette, gourmet, grill, steengrill, visfondue of wat er nog overschiet in het genre. Veel minder vettig en ik slaagde er zelfs in om mijn innieminnie biefstukje a point te bakken. Heerlijk!
Greenpeace stelt de spot ‘Electrabel plukt u kaal’ voor. Een zeer kritische maar tegelijk geestige analyse van de gitzwarte realiteit achter Electrabel.
Het 2-minutendurende filmpje vertelt hoe de vervroegde afschrijvingen van sommige kern- en steenkoolcentrales uitzonderlijke winsten hebben opgeleverd voor Electrabel. Greenpeace wil de zogenaamde ‘windfall profits’ aan de kaak stellen. Maar ook de verouderde manier waarop Electrabel elektriciteit opwekt, wordt aangeklaagd. Die elektriciteitsproductie hoort niet langer thuis in een tijdperk waarin grote klimaatuitdagingen om duurzame oplossingen vragen. Het is aan de toekomstige minister bevoegd voor duurzame ontwikkeling om de onverhoopte winsten van Electrabel te herinvesteren in hernieuwbare energie en energie-efficiëntie. Veel kijkplezier!
Het boek “zoenoffer” is uit en het was weer spannend met af en toe moeilijke wendingen. Ik heb het zeer graag gelezen (lees ik bleef er voor wakker om toch nog een extra hoofdstuk te kunnen lezen). Het volgende boek dat ik nu ga beginnen is “Trouweloos”, ook van Karin Slaughter. Daarna staat “De Engelenmaker” van Stefan Brijs op het menu en ook nog “Op een blauwe dag geboren” van Daniel Tammet. Over hoe het is om een autistisch brein te hebben en daarmee te leven.
