The national

Maandagavond met T. en J. naar The National geweest. In het voorprogramma werd Hayden verwacht. We stonden nog wat te klesten dus eigenlijk heb ik niet echt met twee oren naar hem geluisterd. Misschien een schande maar ik maak het morgen weer goed door naar zijn cd te luisteren. Toen was het tijd aan The National en we hadden voor onszelf een ideale plaats gekozen bovenop het balkon. Want met 1,65 m ben je niet echt gezegend bij een optreden.

Dus, The National. Hele mooie, gevoelige muziek. Een stem die je raakt tot op het bot. Een stem die heel goed klinkt bij toonhoogtes waar zijn stem voor gemaakt is maar af en toe hoorde ik een uitschuiver qua toon en klank, maar dat nemen we er maar bij. Ook het punk-geroep bij sommige nummers hoefde voor mij niet. Noem mij een softie of emo, maar dat was er voor mij een beetje te veel aan. Het moment dat de blasers er waren werd het ineens heel stil in de zaal. De nummers die sowieso al schitterend zijn werden nog eens subtiel ondersteund door het koper. Ik kreeg zowaar eventjes een Sufjan Stevens gevoel. Maar dan anders. “Fake impire” creëerde een hoogtepunt van weleer waardoor ik me eventjes weg voelde zweven van de AB.

Ze deden het goed The National. Het was de eerste keer dat ik er een optreden van heb gezien, maar ik heb er echt ten volle van genoten.