kantoormuziek!

Sinds ik stage doe op Catapult gaat mijn muzikale encyclopedie weer een hoofdstukje rijker zijn. Het viel me de eerste weken al op dat de muzieksmaak van de ‘collega’s’ voor een deel in dezelfde lijn ligt als die van mij. Een mens zoals ik zit dan stiekem in zijn hoofd alle nummers die hij kent mee te zingen, want luidkeels is niet echt van toepassing. Dat wil ik Bernd nu niet echt aandoen. Met een paar van die gezellige collega’s ben ik dus ook naar het concert van The National geweest, wat alleen maar een positieve indruk naliet.

De playlist werd rijkelijk aangevuld met (een kleine selectie uit te grote reeks): Adem, Azure Ray, Beirut, Ben Harper, Ben Kweller, Beth Gibbons & Rustin Man, Beth Orton, Bettie Serveert, Cake, Cat Power, Cherry Ghost, The Cinematic Orchestra, Damien Jurado, Donavon Frankenreiter, Fink, The Frames, Hayden, Jackson and his Computer Band, Regina Spektor, The River Bends, Thirteen Senses, Wilco… en vele veeeeeele andere! waarvoor dank aan de plaatselijke DJ.

De favoriet van deze week is tot nu toe Denison Witmer. Zeemzoete meezing/meebleir muziek die je emoties weten te raken. Af en toe verdwijn ik dus wel eens van achter mijn computerscherm en ben ik ergens boven aan het zweven. Ook Feist weet mij zeer zeker te bekoren. Een geweldige stem die in de lijn ligt van Björk en Regina Spektor. Hmm heerlijk. De nieuwe cd van Gabriel Rios valt ook wel mee. Alleen het liedje ‘Por que te vas’ is toch nog altijd beter is zijn originele versie. Het zal jeugdsentiment zijn dat daar voor een deel tussen zit.

En dan nog iets. Ik was aan het luisteren naar The whitest boy alive en die stem kwam me eigenlijk al heel bekend voor. Bleek nu dat ik gewoon aan het luisteren was naar Erlend Oye, die een deel is van the Kings of Convenience. Die kende ik al, maar dat de zanger ook dezelfde is van The whitest boy alive heb ik pas vandaag ontdekt. Een mens kan ook niet alles weten.