Jongeren onder de 26 jaar krijgen voor één euro toegang tot twintig musea in Vlaanderen. Minister Bert Anciaux (Spirit) pompt 1 miljoen euro in de actie, zo berichten De Standaard, Het Nieuwsblad en Het Volk woensdag. De minister hoopt dat het aantal jonge museumbezoekers zal verdrievoudigen.
(belga) – Het gaat om musea in Antwerpen, Gent, Brugge, Tongeren, Ieper, Genk, Oostende en Gaasbeek. De musea waarvoor de één euro-regel per 1 juli geldt, trekken naar schatting 2 miljoen bezoekers per jaar. Een kwart daarvan zijn jongeren onder de 26 jaar. Maar, merkt Anciaux op, de helft van die jongeren doet dat alleen in schoolverband.
Anciaux rekent op een terugverdieneffect. ‘Ik wil de groep van zowat 60.000 jongeren die nu al musea binnenlopen, minstens verdrievoudigen. Tweehonderdduizend jonge, frequente museumbezoekers acht ik haalbaar’, aldus Anciaux.
Met het Brussels Gewest wil hij convenanten afsluiten, zodat de één-euroregel ook van kracht wordt voor een aantal hoofdstedelijke topmusea.
Als dat geen supergeweldig nieuws is! En als die musea nu ook eens op donderdagavond open zouden zijn, dan zou de gemiddelde student nog voor hij uitgaat een stapje in de culturele wereld kunnen zetten. Indien die gemiddelde student dat elke week doet, kunnen we stellen dat de culturele kennis van de student er aanzienlijk op vooruit zou gaan.
Nu het solden zijn, is er één boek dat ik zeker kan aanraden. Ik weet niet zeker of dit boek ook onder de solden zal vallen, maar je kan het maar proberen. Atlas, of met ondertitel Atlas of contempory art en dan voornamelijk for use by everyone. Want inderdaad, door de goede structuur kan dit boek gelezen, doorbladerd of bekeken worden door eender wie. Voor degenen die echt op zoek zijn naar iets specifieks tot de mens die maar wat prentjes wil bekijken.
Het boek geeft een overzicht van de hedendaagse kunstscene maar legt verbanden per thema in plaats van chronolisch te werk te gaan. Dat vind ik een zeer interessante aanpak want chronologisch is onlogisch. Zeker in de kunst want een kunstwerk van vandaag kan dezelfde thematiek behandelen als een kunstwerk van de elfde eeuw. Alleen de uitwerking of presentatie is veranderlijk volgens zijn eigen tijdsgeest. 600 werken zijn gegroepeerd onder 79 categoriën die de onderzochte thematiek voorstellen. Daarbij horen dan 50 artikels die een selectie van de desbetreffende werken omschrijven. Zoals de Mnemosyneatlas (Picture Atlas) van Aby Warburg, leggen deze categoriën onderling verbanden tussen de werken. Ook worden de werken vergeleken met werken buiten de categorie en tijdsgeest. Waardoor je in feite een groter geheel voorgeschoteld krijgt dan wat je alleen in het boek aantreft. Het boek, of de atlas, is een interessant overzicht van wat vandaag de dag aan bod komt in de kunst.
De vormgeving (door Grégoire Romefort) is ook mooi, niet spetterend maar toch beter dan het gemiddelde boek dat je tegenwoordig in de boekenhandel ziet. Er is gekozen voor twee soorten papier, een mat en een coated om zo onderscheid te maken tussen prenten en tekstgedeeltes. Alleen jammer dat ze kleinkapitalen zo fout gebruiken. Zo zetten ze de eerste letter van de namen in een nog grotere kapitaal dan de kleinkapitaal. Het is een jammerlijk detail. En ook de rug is op zijn frans gezet. Waardoor je dus de rugtekst niet kan lezen als het boek op tafel ligt.
En hoe meer ik er naar luister, hoe fantastischer ik ze vind. Poëtische (electro)pop van uitmundende kwaliteit. Mijn nummer 1 aller tijden blijft toch wel Black Cab van Jens Lekman. Een meezweefnummertje en een stem die je in vervoering brengt. ‘Put your arms around me’, zoals hieronder, is ook pakkend.
Het was goed in London, veel gewandeld, underground gereisd, kou gehad, maar vooral een fijne tijd gehad.
De tentoonstelling van Lee Miller was boven de verwachting. De standaard bij foto-tentoonstellingen dezer dagen zijn uitvergrote foto’s, mooi gepresenteerd waardoor het beeld voor zich kan spreken. De foto’s van Miller zijn in hun originele grootte — hoe ze voor het eerst afgedrukt werden in de doka — bewaard en werden dan ook terug zo gepresenteerd. Zelfs de contactafdrukken werden niet uitvergroot maar worden als originele contactafdrukken op zich getoont. Hierdoor gaven de foto’s zelfs meer impact op mij dan de uitvergrote versies ervan. Je moest je tijd nemen om een foto goed en wel te bekijken en om het beeld in je op te nemen. Zo is er een foto van een kapotgescheurd vliegenraam dat zicht geeft op de woestijn, dat origineel niet groter is dan 10x15cm. Maar net die foto vind ik de beste van haar ganse oeuvre. Een tentoonstelling dat dus zeer zeker de moeite was.
foto uit het boek “Portraits of a life, Lee Miller”
Louise Bourgeois was fantastisch. Het viel mij op dat haar tekeningen in het echt krachtiger waren dan ik dacht. Ik kende haar werk een beetje maar ik had de indruk dat haar tekeningen alleen maar als ondersteuning dienden bij haar plastisch werk. Hier werden de tekeningen op zich voorgesteld en ik was aangenaam verrast. Hele mooie en indrukwekkende schilderijen ook. Kortom, ik kon mij al wat vinden in haar werk maar nu ben ik volledig fan van ons Louise.
De scheur in de grond, heel mooi, poëtisch en het doet toch iets met de mens. De scheur die de kloof tussen rijk en armoede aanklacht, aangebracht juist op de plaats waar iedereen van alle standen, klassen en achtergronden samenkomt. Een mooi concept. Het vreemde ervan is dat je automatisch de volledige scheur afloopt, dus zie je in de turbine hall mensen de ganse dag de scheur op en aflopen. Allemaal verschillend en toch doen we onbewust allemaal hetzelfde.
reacties