vreemd niet? appelblauwzeegroen —appelblauw, zeegroen — appel blauw zee groen. Het ‘zeegroen’ kan ik nog mee leven, maar dat van die appel kan ik maar niet thuisbrengen. Ik noem het gewoon Belgacom-blauw (het oude Belgacom blauw dan) oftewel het kleur van de tafeltjes in de trein. Dan weet iedereen waar je het over hebt. Turkois dus.
En weet je ook hoe moeilijk het is om dat kleur aan te duiden in uwen colorpicker?
Hierbij doe ik dus een oproep aan iedereen die dit leest, om gewoon op puur gevoel (kleurgevoel weliswaar, dus niet eerst gaan opzoeken hé) in uwen photoshop of wat dan ook, uw appelblauwzeegroen te selecteren. Vul daarmee een vierkantje van 50×50 pixels en mail het mij. Een jpgje wel te verstaan. Eens zien wat dat oplevert. Succes.
Vrijdag was de dag dat ik ernaar toe trok, de site die ik toch zo fantastisch vind. De tentoonstelling waar ik in eerste instantie naartoe ging was ‘Le soigneur de gravité’ en ook het werk Duet van Bernard Gigounon. Gelijklopend was er ook een overzichtstentoonstelling van Ettore Sottsass dus die nam ik er dan ook maar bij (maar daar vond ik dus maar niks aan).
Le soigneur de gravité verzamelt hedendaagse werken die het thema gewichtloosheid en zweven behandelen. Binnen dit thema staat de god Hermes centraal, waar menig kunstenaars vaak naar verwijzen.
De tentoonstelling was heel helder opgebouwd en een paar werken blijven me bij. Zo was er de documentaire ‘Dans Grozny, dans (The Damned and the Sacred)’ te zien van Jos de Putter, die in 2002 gedraaid werd in het stadje Grozny. Hij toont het leven van Tjetsjeense kinderen die buiten het oorlogsleven een unieke, bijna broodnodige uitlaatklep hebben gevonden, nl. dansen. Zonder het dansen zouden de kinderen knettergek worden. Ramzan Achmadov leert de kinderen de traditionele dansen aan waardoor de kinderen even kunnen ontsnappen aan hun harde leven.
De film is rechttoe rechtaan en is echt pakkend. Het ergste van al is, dat die kinderen heel goed kunnen dansen, waardoor ze geselecteerd worden om mee te doen aan festivals over de hele wereld. Daardoor gaan die kinderen (die zelf in kapotgeschoten flats leven zonder toekomst) vaak op reis naar andere landen in Europa en is het terug thuiskomen letterlijk een verstoting van het paradijs terug in de hel. Mooi gefilmd maar jammer genoeg zeer schrijnend.
Ook het werk Sans titre (labour – 2006) van Didier Marcel vond ik zeer mooi. Alsof hij stalen grond heeft binnengebracht. Die zijn natuurlijk nep maar dat creëert juist een dubbelzinnigheid. Het buiten ‘binnen handbereik’, dichtbij en toch van op afstand.
Lucia Bru slaagde erin om mij te misleiden. Ze had een glasplaat op de grond gelegd op porseleinen kubusjes van amper enkele millimeter hoog. Zo broos en poëtisch. Zonder de inval van het licht op de plaat loop je er zo voorbij. Een spel van aanwezigheid en afwezigheid van licht en toeschouwer.
De foto ‘Prères’ van Jean-Luc Moulène verwijst dan weer naar ‘Le grand jeu’. Zijn werk is politiek geladen. De twee clochards (broeders van miserie) in de foto worden verheerlijkt alsof het twee engelen zijn die aan de hemel verschijnen, transcendentie (de engelen) tegenover immanentie (de ellende). Bevreemdend maar schoon.
Het werk van Bernard Gigounon was ook goed, maar jammer genoeg had hij maar twee verschillende filmpjes. Die duurden telkens maximum 5 minuten waardoor je heel snel het werk had gezien.
Na al dit te hebben gezien terug naar Antwerpen gereden om later op de avond een fantastisch feestje mee te maken met de klas. Het moet minstens een jaar geleden zijn dat ik nog tot zo laat weg ben geweest. Maar ik heb er dan ook verdomd van genoten.
Na wat gesteggel over en weer tussen remixer en Radiohead’s publisher Warner/Chappell nu toch helemaal gratis te downloaden: de collectie remixen die Amplive maakte van zeven nummers van Radiohead’s jongste album In Rainbows, onder de titel RainyDayz Remixes. De eerste bewerkingen doken eind vorig jaar al op. Volgens eigen zeggen vormen de remixes van Amplive een eerbetoon aan ‘een van zijn favoriete platen’, gemaakt met behulp van MC’s en rappers als Too $hort, Del the Funky Homosapien, Chali 2na en ene MC Zumbi.
Via
En dat begon al met feestjes! Vrijdagavond eerst naar verjaardagsfeestje, daarna naar een housewarming feestje. Zaterdag naar het vakantiesalon. Nu niet dat dat geweldig is en mijn soort van culturele uitstapje maar we hebben daar wel foldertjes meegenomen over promoties naar New York. Het zit er dik in dat we eind maart naar daar gaan. Maar als het zover is, zal je het ook wel te weten komen. ‘s Avonds lekker gaan eten in Mampoko , een heel gezellig restaurant dat doet denken aan de koloniale tijd. Maar dan meer de uitgepuurde versie, mooie grote ruimte maar toch gezellig. Het eten is lekker en de bediening is fantastisch.
Zondag dan, gestart met ideaal licht voor mijn eindwerk dus trokken we erop uit op zoek naar koterij. Dit is nu al een enorme misvorming geworden aangezien ik nu bij elk kotje dat ik tegenkom automatisch “Stop!” roep zodat ik een foto zou kunnen trekken. Vandaag heb ik de volkstuintjes van Merksem ontdekt, een paradijs van kottekes dus!
Na al het rondgerij in het vlaamse landschap tijd voor film. Deze keer Juno. Over een tienermoeder die besluit om adoptieouders voor haar kindje te vinden. Normaal gezien zou dit een zwaar thema moeten zijn maar de regisseur (Jason Reitman) slaagt erin om de menslievendheid in de personages naar boven te laten komen. Een hartverwarmende film met kwaliteitsvolle soundtracks. Het laatste liedje, gezongen door de acteurs zelf (Ellen Page en Michael Cera) is een perfecte afsluiter van de film. Een puurheid die ik zeker kan apreciëren. Een aanrader dus.
Ik stoorde mij al paar maanden aan kleine details van mijn blog; zetbreedte, blokzetsel en dus was het tijd om mijn ergernissen weg te werken. Misschien hebben sommigen onder jullie het gezien maar er is hier en daar wat veranderd aan de layout. Het zijn minime aanpassingen maar het doet veel. Alles is nu tot in de puntjes juist uitgewerkt zodat ik geen verrassingen meer kan tegenkomen.
Ik heb nu ook mijn eindwerk in een apart blog heb gezet; koterij.herfstmensje.be. Hier kan je alles lezen, volgen en bekritiseren over mijn eindwerk. Suggesties zijn ook altijd welkom.
Het werd ook tijd dat ik mijn portfolio eens aanpaste. Zodus zijn mijn laatste twee werken toegevoegd aan mijn portfolio.
Dan zijn er nog een paar veranderingen maar van een heel andere strekking. Binnen hier en twee maanden zullen mijn zus, mijn andere zus, mijn schoonzus, mijn nicht en mijn andere nicht bevallen. 5 babys in twee maanden. Spannende tijden.
Wat vanavond op tv was, stond ons niet aan dus zijn we overgeschakeld op een filmpje. Het filmpje werd ons met de post toegestuurd via het ruilsysteem dat fantastisch werkt. In het begin heel veel informatie, te veel eigenlijk dus een mens moest al goed geconcentreerd zijn om met de verschillende karakters kennis te kunnen maken. Maar naarmate de film vordert wordt alles duidelijker. Een film à la genre ‘Lost in translation’ maar nog een stapje verder. Een echte aanrader. Vooral het stukje waarin alle karakters elk op hun eigen plek met een bepaald liedje meezingen is grandioos, pakkend en grappig tegelijk. Kijken dus.
reacties