herfstmensje

Grand Hornu

Vrijdag was de dag dat ik ernaar toe trok, de site die ik toch zo fantastisch vind. De tentoonstelling waar ik in eerste instantie naartoe ging was ‘Le soigneur de gravité’ en ook het werk Duet van Bernard Gigounon. Gelijklopend was er ook een overzichtstentoonstelling van Ettore Sottsass dus die nam ik er dan ook maar bij (maar daar vond ik dus maar niks aan).

Le soigneur de gravité verzamelt hedendaagse werken die het thema gewichtloosheid en zweven behandelen. Binnen dit thema staat de god Hermes centraal, waar menig kunstenaars vaak naar verwijzen.

De tentoonstelling was heel helder opgebouwd en een paar werken blijven me bij. Zo was er de documentaire ‘Dans Grozny, dans (The Damned and the Sacred)’ te zien van Jos de Putter, die in 2002 gedraaid werd in het stadje Grozny. Hij toont het leven van Tjetsjeense kinderen die buiten het oorlogsleven een unieke, bijna broodnodige uitlaatklep hebben gevonden, nl. dansen. Zonder het dansen zouden de kinderen knettergek worden. Ramzan Achmadov leert de kinderen de traditionele dansen aan waardoor de kinderen even kunnen ontsnappen aan hun harde leven.

De film is rechttoe rechtaan en is echt pakkend. Het ergste van al is, dat die kinderen heel goed kunnen dansen, waardoor ze geselecteerd worden om mee te doen aan festivals over de hele wereld. Daardoor gaan die kinderen (die zelf in kapotgeschoten flats leven zonder toekomst) vaak op reis naar andere landen in Europa en is het terug thuiskomen letterlijk een verstoting van het paradijs terug in de hel. Mooi gefilmd maar jammer genoeg zeer schrijnend.

Ook het werk Sans titre (labour – 2006) van Didier Marcel vond ik zeer mooi. Alsof hij stalen grond heeft binnengebracht. Die zijn natuurlijk nep maar dat creëert juist een dubbelzinnigheid. Het buiten ‘binnen handbereik’, dichtbij en toch van op afstand.

Lucia Bru slaagde erin om mij te misleiden. Ze had een glasplaat op de grond gelegd op porseleinen kubusjes van amper enkele millimeter hoog. Zo broos en poëtisch. Zonder de inval van het licht op de plaat loop je er zo voorbij. Een spel van aanwezigheid en afwezigheid van licht en toeschouwer.

De foto ‘Prères’ van Jean-Luc Moulène verwijst dan weer naar ‘Le grand jeu’. Zijn werk is politiek geladen. De twee clochards (broeders van miserie) in de foto worden verheerlijkt alsof het twee engelen zijn die aan de hemel verschijnen, transcendentie (de engelen) tegenover immanentie (de ellende). Bevreemdend maar schoon.

Het werk van Bernard Gigounon was ook goed, maar jammer genoeg had hij maar twee verschillende filmpjes. Die duurden telkens maximum 5 minuten waardoor je heel snel het werk had gezien.

Na al dit te hebben gezien terug naar Antwerpen gereden om later op de avond een fantastisch feestje mee te maken met de klas. Het moet minstens een jaar geleden zijn dat ik nog tot zo laat weg ben geweest. Maar ik heb er dan ook verdomd van genoten.