Vandaag was zo een dag, een dag waarvan als je in je bed ligt je weet dat hij zo fijn was.
Deze ochtend probeerde ik naar de les te gaan, proberen jawel want mijn sleutel deed het niet in het slot waardoor ik eigenlijk opgesloten was thuis. Twee uur en een paar pogingen later is het mij dan toch nog gelukt.
Ook heb ik samen met Lien nog eens een bezoek gebracht aan de drukkerij. Nu weet ik zeker op welk papier ik mijn eindwerk ga laten printen.
Na het bezoek was het buiten al een flinke 26 graden, aangezien ik mij in de noorderkempen bevond (zandgrond zou de warmte langer vasthouden). Een ideale temperatuur om af te koelen aan een zwembad. Waar vind je dat? Ik gelukkig bij de schoonouders, wat toevallig toch op onze weg terug lag. Een uur in de zon, aan een zwembad, wij twee alleen en goed ingesmeerd. Als het te warm was een plons in het water, wat voor zalige verfrissing zorgde. Wat moet een mens nog meer.
In de late namiddag verder gereden (wel wat file hier en daar), Lien thuis afgezet en ik dan ook maar naar huis.
Later op de avond fietstochtje gedaan met mijn andere helft, lekker gegeten in de Mampoko. Daarna nog verder gefietst naar het ponton aan de schelde. Idillisch, schoon en warm. Warm niet letterlijk maar figuurlijk. De mensen zijn vriendelijker met dit weer, de stad leeft, nationaliteiten verweven zich met elkaar. Zo konden we op het ponton een demonstratie zien door marokkaanse mannen. Eén of andere traditionele dans begeleid door percussie. Het was een mooi moment en dan kan je er toch niet bij dat mensen rascistisch kunnen zijn.
Een productieve, vreugdevolle, warme en gezellige dag. Morgen doen we voort in dezelfde lijn, maar dit keer met een picknick in het park. Zondag, maandag en dinsdag is al gereserveerd om te werken aan het eindwerk.
Tussen alle activiteiten door vergeet ik soms te genieten van de dingen des levens. Gelukkig kon ik deze middag met mijn andere helft op een bank in het parkje een broodje binnenspelen. Dat zijn van die momenten waar een mens zich aan op kan krikken. Het eindwerk begint door te wegen en dat voelen we. Ik ben er met mijn gedachten niet meer te goed bij, ben te snel afgeleid en kan me op alles maar de helft concentreren in vergelijking met vroeger. (ondertussen zet mijn wederhelft een glaasje versgeperst fruitsap voor me neer, alweer een mooi moment van vandaag).
Een goed half jaar onderzoek zorgt ervoor dat er nogal veel in je hoofd verzeild geraakt. Dit moet er nu allemaal uit in de vorm van een eindwerk. De verwachtingen zijn groot, niet alleen van de docenten maar vooral van mezelf. Ik heb nogal de neiging om de lat veel te hoog te leggen voor mezelf en immer kritisch te zijn. Waardoor ik vaak wat te lang lig te muggeziften over onnozelheden. Zo doe ik er een ganse voormiddag over, over de keuze van een lettertype voor een bepaalde tekstkolom. Maar bon, het moet vooruit, ik moet de koe bij de horens vatten. Over exact 6 weken moet mijn eindwerk klaar zijn. Ik hoef het jullie niet te vertellen hoe snel de tijd vliegt. Vanaf nu is elke minuut belangrijk en begin ik met een strikte planning. Mijn sociaal leven gaat op een klein pitje staan, maar je mag me altijd uit komen halen voor een koffiepauze. (koffie verkeerd deca graag)
Kon ik me nu maar opsplitsen, dan kon ik terwijl ik deze middag naar het muhka was, ook al een prijsofferte aanvragen bij een drukkerij, het stramien voor mijn boek verder ontwerpen en foto’s laten ontwikkelen. Nu heb ik dat allemaal na elkaar gedaan en wat hebben we daaruit geleerd Piet? dat een dag te snel voorbij gaat en dat ik binnenkort voor een jury moet verschijnen. Het begint te spannen.
De tentoonstelling in het Muhka was trouwens de moeite. Vooral dan het werk van Wim Catrysse is een aanrader. Gewoon kijken en op je af laten komen, ik kreeg er een rustig en weemoedig gevoel van.
edit: foto van op de site van het muhka
Hier is hij dan, de vijfde van de vijf. Een zeer schattig en mooi boeleke die de reeks mag afsluiten.