herfstmensje

haar

Vandaag was ik gaan werken, wat er voor zorgde dat ik na een half jaar weer eens wat geld had om naar de kapper te gaan. Zalig vind ik dat, in die lavabo verzeild geraken (letterlijk want na 5 minuten krijg ik altijd kramp in de linkerkant van mijn nek). Daarna gaan ze met hun handen en nagels over je hoofdhuid wat rillingen van genot geeft. Maar daarna komt het, het moment dat ik haat: “Wat moet er gebeuren?” Dat ik het eigenlijk zelf niet weet. Ik weet geen raad met mijn haar. Nu het moet gezegd, ik heb een gigantische bos haar op mijn hoofd. Als ik mijn haar in een staart doe, dat in 4 deel, heb ik nog meer haar vast dan wat Mr. Donotfold op zijn hoofd heeft staan. Ik ga heel graag naar de kapper, maar eens in de stoel beland vraag ik me altijd af wat ik daar in godsnaam doe. Ik hou niet van mijn bos haar, het is te wild, te fluffy, te moeilijk te onderhouden en het vergt te veel inspanning.  Het is niet stijl, ook niet recht maar ook zeker niet volledig krullend. Het valt niet mooi uit zijn eigen en als het regent kroest het als een afro-kapsel.

Ik zeg nog tegen de kapper: “Wees gewaarschuwd, ik heb echt veel haar”
Hij: “Ja maar daar dienen wij toch voor?!”
Ik: “Okee, dan zal ik je maar vertrouwen zeker?”
De collega kapster en klant naast hem: “Amai ja, gij hebt echt een bos haar!”

Na het knippen is het tijd aan het brushen waarop ik weeral zeg: “Oppassen met het volume, ik heb dat al genoeg uit mijn eigen!”
Hij (na 10 min drogen): “Oei, ja nu snap ik het. Het is echt wel nogal onstuimig hé!”

En dan moet een mens kalm blijven terwijl je de paniek op zijn gezicht ziet verschijnen.

Zit ik hier nu, met een enorme neiging om morgen een muts aan te doen om naar de proclamatie en de finale te gaan.