En toch, zijn er nog veel mensen die onbewust een webpagina terug naar het begin scrollen, alvorens op de ‘back-knop’ te klikken. Zou dat stammen van uit de analoge tijd, wanneer we onze videobanden moesten terug spoelen eer we ze binnen deden? Of het terugdraaien van de casettes? (gebruikten jullie daar ook potloden voor? om dan zo stom mee te staan zwaaien?)
Soit, ik betrap er mezelf ook op, terwijl dat eigenlijk volkomen belachelijk is. Gewoon op ‘back’ klikken middenin een pagina gaat tuurlijk ook. Macht der gewoonte zeker?
Een stad waar ik telkens met volle plezier naartoe trek. Deze keer hebben we weer iets nieuws ontdekt. Als je naar Parijs gaat, kan je inderdaad Des Tuileries of de Jardin du Luxembourg bezoeken. Maar Parijs heeft nog een ander park/tuin, een waar verborgen pareltje. Ik heb het over Le Parc des Buttes Chaumont. Aangelegd in Engelse stijl, dus in schel contrast met de strakke tuinen in het centrum.
Het park heeft enorm veel hoogteverschillen en paadjes die zich een weg tussen de natuur banen. Voor wie al eens in Central Park is geweest, dit is een beetje een kleine variant ervan. Het park geeft je de mogelijkheid om volledig tot rust te komen en echt eens te genieten van een stuk natuur. Er is zelfs een meer met een waterval en bijhorende grot. Zet het park al maar zeker op je lijstje indien je naar Parijs gaat.
Wat je nog op je lijstje mag/moet zetten is de tentoonstelling van Richard Avedon (nog tot 27 september 2008 – Jeu de Paume). Het is zijn eerste overzichtstentoonstelling en hopelijk komt die ook nog naar België. Richard maakte voornamelijk faam met zijn mode-reportages, aan het eind van de tweede wereldoorlog. Hij belichtte de mode op een heel andere manier dan zijn tijdsgenoten. Zo bracht hij beweging in het beeld en fotografeerde hij zijn modellen in publieke plaatsen.
Dovima et les éléphants
Robe du soir de Dior, Cirque d’Hiver, Paris, 1955
Photographie Richard Avedon © 2008 the Richard Avedon Foundation
Na verschillende opdrachten en vele jaren later maakt hij een reeks foto’s over de arme Amerikanen in de 17 staten. De portretten tonen net het tegenovergestelde van ‘The American Dream’. De onderwerpen staan telkens geïsoleerd voor een witte achtergrond en tonen gesloten, introverte en gespannen gezichten. Toch zijn die mensen een vat vol emoties, die precies op het punt staan te ontploffen. De reeks toont hoe het echt harde leven in The West is, maar dan zonder enige verwijzing naar het land zelf of het landschap.
Sandra Bennett, 12 ans
Rocky Ford, Colorado, 23 août 1980.
Photographie extraite de la série In the American West
Richard Avedon © 2008 the Richard Avedon Foundation
Roberto Lopez, ouvrier sur un gisement pétrolifère
Lyons, Texas, 28 septembre 1980.
Photographie extraite de la série In the American West
Richard Avedon © 2008 the Richard Avedon Foundation
Verder heeft hij ook nog portretten getrokken van zowel bekende als minder bekende mensen. En het moet gezegd, het zijn portretten die je raken en waar je eventjes stil van wordt.
Twiggy, coiffure de Ara Gallant
studio de Paris, janvier 1968
Photographie Richard Avedon © 2008 the Richard Avedon Foundation
Ik kende Richard Avedon niet, maar vanaf nu weet ik dat ik zijn werk echt fantastisch vind. Een hele mooie en enorm uitgebreide fototentoonstelling, ze neemt maar liefst 3 verdiepingen in beslag. De afdrukken (alle foto’s zijn analoog zwart/wit) zijn meer dan levensgroot en perfect afgedrukt. Enkel en alleen daarvoor zou je eens naar Parijs moeten rijden.
Toen we aan het bbq-en (als dat al een woord is) waren bij Joris, vonden we tussen een bambooplant een verloren gorilla. Een foto die past bij het weer van vandaag. Dat er nog meer zo een dagen mogen komen.
Vorige week hebben we twee citytrips gedaan, Amsterdam en Parijs. Amsterdam was slechts twee dagen en voor Parijs hadden we vier dagen gereserveerd. Maar meer moet dat ook niet zijn voor Amsterdam. Het is een gezellige leuke stad, maar naar mijn mening ben je er nogal snel door. Eens je het typische beeld van een grachtje hebt gezien, zijn alle grachtjes hetzelfde. Ook was het maar wat miezerig weer, waardoor het minder aangenaam wandelen was.
De eerste dag al een paar interessante zaken tegengekomen. Zo is er bijvoorbeel de winkel SPRMRKT. Een winkel met ontwerpers als Mads Norgaard, Maison Martin Margiela, Raf by Raf Simons, en nog vele andere. Het waren solden en dat was een geluk. Ik heb er twee ongelooflijk mooie basic topjes kunnen kopen voor 40 euro, wat dus goedkoop is voor dat soort kleding.
Voor de rest heb je in Amsterdam van die typische designerwinkeltjes, eigenlijk spreken die mij minder aan. Velen ervan neigen nogal naar een blokker of casa gehalte, waardoor ik ze niet meer onder de noemer designwinkel wil plaatsen.
In het FOAM was er een interessante tentoonstelling van Malick Sidibé. Malick is een Malinese fotograaf, die voornamelijk foto’s heeft getrokken in de jaren ’60 en ’70 in Mali. Het gaat meestal om evenementen als een voetbalwedstrijd, een huwelijk, een geboorte of verjaardagen die geregisteerd werden door hem.
Een hele goede tentoonstelling die een beeld geeft van de tijdsgeest. Zijn fotostudio was niet zomaar een studio, maar een ontmoetingsplaats voor mensen uit de gemeenschap. De foto’s die in het groot zijn afgedrukt worden vergezeld door pagina’s uit zijn contactboek. Een mooie combinatie die de rauwheid van de fotografie toont.
Bal Elèves sages-femmes, Grand Hotel, 13-04-1963 © Malick Sidibé
The Chequered Woman [La femme a Carreaux] August 1971 © Malick Sidibé
Naast Malick Sidibé hing er ook werk van de Italiaanse fotograaf Domingo Milella (1982), die voor het eerst een solotentoonstelling gaf. Hele mooie grootformaat foto’s waar je uren naar kan blijven kijken.
De afgelopen 6 jaar heeft Milella gewerkt aan een omvangrijk project waarin hij het verstedelijkte landschap heeft gedocumenteerd en waarbij de grensgebieden tussen stad en natuur een belangrijke rol spelen. Elk jaar reisde Milella gedurende een maand naar afgelegen uithoeken van Europa, de USA en Mexico om het landschap te fotograferen.
via
Saranda, Albania 2007 © Domingo Millela
s’ Avonds zijn we naar een authentiek klein cinemaatje geweest — the movies — bestaande uit heel veel boudoirrood en fluweel. Uitermate gezellig, een goede bar, vriendelijke mensen en vooral goede films. Wij keken naar In Bruges en hebben er echt van genoten. Ik had een actiefilm verwacht, maar gelukkig bleef dat uit. De film is vooral gebaseerd op de achterliggende band tussen twee huurmoordenaars die in Brugge verzeild zijn geraakt. Er onstaat een filosofisch relaas over leven en dood, en wat ze nog willen doen verder met hun leven. Sterke dialogen, verrassende wendingen en vooral hilarisch. Een echte aanrader!
Een diafragma van f1.4 kan aangenaam zijn. Jammer genoeg ben ik er met deze foto de mist mee in gegaan. Te weinig scherpte diepte, te veel waas, het kon beter. Volgende keer niet meer zo voor extremen gaan en eens meer op f1.8 of f2 trekken.
De powerbook is verkocht. Een goede zaak maar ook een beetje spijtig aangezien ik er jaren mee heb gewerkt. Het ga je goed!
The word, een nieuw magazine dat ik onlangs ergens heb meegenomen uit een winkel. Het was gratis en dat is raar aangezien de inhoud eindelijk eens relevant is. Ten eerste viel de stijlvolle vormgeving op. Strak, klassiek maar toch hedendaags, heel mooi papier en de druk ziet er uitstekend uit. Vormgeving is van Delphine Dupont en Pleaseletmedesign. De inhoud is zeer gevarieerd gaande over eten, mode, tentoonstellingen, vormgeving, ecologie,… Ook fijne verrassende artikels over bvb welke plastic waterfles het meest samendrukbaar is (Contrex op de eerste plaats).
Aangenaam is dat er geen onderscheid gemaakt wordt tussen Vlaanderen en Wallonië, en dat Brussel als buffer tussen de twee wordt gebruikt. Zelf spreken ze over “The great, The Belgian and the Beautiful”. Een magazine dat wilt aantonen dat België veel te bieden heeft, en gelijk hebben ze.
De fotoreportage van Olivier Cornil over het over-urbane is echt wondermooi.
Wat nog leuker is, is dat je zelf een bijdrage kunt leveren. Heb je een interessant verhaal, weetje of ontdekking? Dan kan je dat hier laten weten. Ook wordt bij elke uitgave een foto van een lezer op de cover gezet. Je kunt je subscriben en dan wordt het magazine gratis in je postbus geleverd. Kan het nog beter?
Kortom een veelbelovend magazine dat hopelijk enorm zal groeien. Ik ben alvast enorme fan en dat heb ik bevestigd door mij aan te sluiten op de facebook groep. Nu jullie nog.
Deze ochtend heb ik een uurtje op mijn nichtje van 2 jaar gepast. Een superleuke leeftijd waar sport en spel zich begint te ontwikkelen. Dit gepaard met gezonde nieuwsgierigheid zorgt er voor dat ik me ook nooit verveel met haar in de buurt. Het speelpleintje was amper 100 meter stappen, en dat deed ze heel flink.
Het echte leuke was, dat ik na 10 jaar (of meer, geen idee eigenlijk) nog eens heb geschommeld. Het was wat wennen en ik werd er een beetje draaierig van, maar het was zo verdomd leuk.
