jusqu’ici tout va bien

En dat geld dan voor mijn dagelijks leven. Net afgestudeerd en genoegen in genomen in het leven waarin ik een werkmens geworden ben. Ik ben het eigenlijk nog aan het worden en dat neemt plaats in Decathlon Antwerpen (laatste vakantiejob ooit). Voor degenen die er vaak gaan, ik sta dus bij het bergsport materiaal en als enige meisje. Die reden werd mij meteen duidelijk aangezien het nogal wat zwaar werk is. Maar hey, dat vind ik best wel okee. Effie hard zwoegen, fysieke arbeid en ‘s avonds lekker afgepeigerd in pyjama een gezellige avond tegemoet. Zoals op dit eigenste moment, in alweer mijn uiterst sexy outfit.

Wie dus uitleg hoeft over slaapzakken, tenten, slaapmatjes en dergelijke meer… u weet me te vinden.

Vanaf september werk ik in een fotostudio/grafisch bureau: studio bolster (voorlopig nog geen site). Ik zal instaan voor het ontwerpen van boeken en magazines. Volledig mijn ding en hopelijk kan ik me daar dan ook in uitleven.

Het enige wat me nog ontbreekt is een goede fiets. Momenteel rijd ik – volgens de mensen van de fietsafdeling – met een “oude damesfiets rood”. Zo werd hij toch omschreven in de computer bij het nazicht. Ik voelde me wat beledigd en repliceerde : “oud misschien wel, maar hij rijd echt nog wel goed”, waarop de technieker zei: “ja, maar dat is niet moeilijk, want alles staat los!”. Blijkbaar ben ik met een op-zijn-eind-aan-het-lopen wrak aan het rondrijden zonder het zelf te beseffen.

Soit, de bedoeling is om in het begin van september mij een nieuwe fiets aan te schaffen. Het zal een investering zijn, maar als je zoveel met de fiets rijdt als mij is het wel nodig. Tips altijd welkom.

Voor de rest: jusqu’ici tout va bien!