herfstmensje

25!

Jaja, zo oud (of jong) wordt ik vandaag. Een vreemd getal, die 25. Als ik er aan denk, sluit dit mijn hoofdstuk schoolgaande jeugd af. Gedaan met de vrije dagen, met kiezen wanneer op te staan,… Vanaf nu maak ik deel uit van het werkende volk. Ik geniet er wel van maar tegelijkertijd denk ik dat ik vandaag met een soort nostalgisch gevoel in mijn maag ga zitten. “Er is een tijd van studeren en een tijd van werken” zei mijn oma onlangs nog. En gelijk had ze, ons wijs madam. 25, een oprecht afscheid aan mijn “studentenleven”.

Nu spookt het zowat door mijn hoofd dat als ik nog iets wil doen in mijn leven, ik er nu moet aan beginnen. Zo zijn er een paar dingen die al lang op mijn lijst staan en waar ik dringend werk van moet maken.

- mij verdiepen in fotografie en er echt mee bezig zijn. Kortom ik wil er beter in worden. Te beginnen bij: hoe zorg ik er in godsnaam voor dat mijn digitale foto’s, al dan niet afgedrukt, even interessant, mooi en sfeervol zijn als de analoge? Misschien moet ik terug lessen volgen.
- gitaar leren spelen zou ook leuk zijn.
- een alternatieve sport voor capoeira zoeken, vinden en beoefenen (aangezien de capoeira me wat te duur was; 400 euro voor een jaar!)
- een hele goede, inventieve en verrassende grafisch vormgever worden
- veel meer musea bezoeken en cultuur opsnuiven
- beter leren koken (niet dat het slecht is, maar het kan altijd beter en verrassender)
- reizen, maar dan het echte reizen. Eén probleem, mijn verschrikkelijke vliegangst.
- en echt, nog zoveel meer!

Maar zie, we zijn er geraakt. We wonen gezellig, we zijn gelukkig en vanavond komt er meer dan 30 man op bezoek om dat allemaal te vieren. Hip hoi!

Het eerste cadeautje kwam van mijn bazen/collega’s op het werk. Een prachtig boekje van Stephan Vanfleteren, getiteld Flandrien. Enorm enorm bedankt lieve bolsters!

© Stephan Vanfleteren