capoeira les 1

Het was blijkbaar al langer geleden dan twee jaar, laat ik dit even rechtzetten. Ik heb capoeira gedaan nog voor ik naar Gent was verhuisd en dat was al meer dan 5 jaar geleden (wat spijtig genoeg te voelen was). Ik had de lerares in kwestie eerder deze week telefonisch mijn situatie uitgelegd en ze bestempelde me als ‘gemiddeld’. De gemiddelden zitten in een andere groep, met een hoger niveau alook het tempo. Daardoor is Mr. DoNotFold niet meegegaan, wat achteraf een hele goede beslissing bleek te zijn. Als men ineens ‘negativa com rasteira’ of ‘meia lua de frente’ roept, is het nogal moeilijk om die termen direkt om te zetten in bewegingen. Het duurde eventjes, maar blijkbaar is capoeira als autorijden, je leert het nooit af. Tijdens de Roda haalde ik ineens bepaalde bewegingen boven waarvan ik was vergeten dat ik die kon.

De groep is wel ideaal, de meesten zijn tussen 22 en 35 jaar en gemotiveerd. De training was ongelooflijk inspannend, uitputtend maar bevredigend. Het deed ongelooflijk deugd om nog eens zo afmattend thuis te komen. Een ongelooflijk ambetant feit was, dat men de Indoor volledig aan het verbouwen is. Daardoor zijn er geen douches of sauna’s meer beschikbaar, en zijn de kleedkamers improvisoire kamers waar de deur niet van gesloten kan worden. Een domper na de training, want ik mocht nat van het zweet, plakkerig en uitgeput mijn regenjasje aandoen (hatelijk, een plakkerig jasje) en door de regen naar huis fietsen. Dat was niet zo aangenaam, maar de rest van de avond gelukkig wel.

Vanaf nu dus elke dinsdagavond, capoeira-training en de zondag zwemmen. We gaan een gezond jaar tegemoet.

Sporten is (on)gezond

Als kind heb ik jaren sport gedaan van een hoog niveau, keurturnen in de ereploeg van West-Vlaanderen en ballet. Mensen vragen zich soms af vanwaar ik zo gespierd ben. Onderstaand filmpje geeft je een idee.

Het grote nadeel aan het sporten is het belasten van het lichaam. Mijn tussenwervelschijven ter hoogte van de onderrug zijn niet meer wat ze geweest zijn alsook mijn heup die met dysplasie te kampen heeft. Die dysplasie is nooit gezien geweest op vroege leeftijd waardoor ik elke dag een enorme druk in mijn rechterheupkom voel.

Ik heb twee jaar capoeira gedaan, waar ik lenigheid, kracht en acrobatie kon combineren. Na die twee jaar heb ik een dikke twee jaar bijna niets van sport gedaan en dat is nu net het punt. Door geen sport meer te doen krijg ik opnieuw last van mijn onderrug en heup. Het wordt dus tijd om daar iets aan te doen en ik weet daar maar één remedie tegen: Vanaf nu terug capoeira doen. Mr DoNotFold gaat ook mee, eens zien wat dat gaat geven. Verslag volgt nog wel.

de uitdaging

Het moeilijkste aan heel het trouwgebeuren is de trouwkaart zelf. Grafisch vormgever zijn voor jezelf is zo verdomd moeilijk. De zelfkritiek, de hoge verwachtingen, de frustraties en ontgoochelingen…  Het liefst van al ga ik puur tekstueel, niets beeldends of fotografisch, enkel typografisch. Gaan we voor een huisstijl of gewoon iets simpel. Dat wordt pas een opdracht.

Trouwens ontgoocheling, wat een woord is dat nu weer? ont – goochel – ing
Denk daar maar eens over na.

tromgeroffel gevolgd door groot nieuws!

Want na 7 jaar dat we samen zijn, een half jaar mopjes maken over trouwen en alles wat daarmee in verband houdt, is het nu dus zover. Het woord dat op de meeste trouwkaarten belachelijk veel aandacht krijgt — waardoor ‘liefde’ er ergens in kleine lettertjes bij staat — is gevallen. Ja dus, ja ik zie dat zitten om lekker oud met u te worden, het bleiten van de kinderen mee te maken, het vele werk in de tuin te doen, en met de kids op reis te gaan. Ook om zelf later een oma en opa te zijn die op hun beurt weer voor de kleinkinderen gaan zorgen.

Das trouwen, weten dat wat er komt nog zo veel is en dat je daar ongelooflijk veel van zult genieten. Trouwen is niet alleen die ene dag, die kondigt alleen maar een tijdperk aan dat nog moet komen.

en het zal waarschijnlijk ergens in de herfst zijn volgend jaar, hoe kan het ook anders…