Maurice Scheltens
Zeer mooie foto / grafische composities van Maurice.
Addmagazine
Vorige week kreeg ik een mailtje van Hugo Puttaert met de melding: “Anneleen, je komt in Add Magazine”
Super, mijn werk in Add Magazine, een grote eer. Dank u Hugo.
Als het magazine uit is, volgt er zeker een blogpostje.
mooie niemendalletjes
Aan de hand van Lizzie Finn. Een illustratrice naar mijn hart. Ze is afgestudeerd in 1996 als grafisch vormgever en heeft zich verder gespecialiseerd in manuele ontwerpen. Ze maakt gebruik van allerlei papiertjes, knipsels, plaksels en vondston om tot hele mooie en evenwichtige collages te komen.
Ze heeft zelfs al een ontwerp gemaakt voor de cd-cover van Moloko’s Things to make and do.
En haar idee om te naaien op een grid is een geweldig idee en verderzetting van grafisch vormgeven.
Area2 + Lettera
Area 2, een boek dat ik al een hele tijd wil. Misschien moet ik het als gezamelijk cadeau voor zowel kerst als nieuw vragen. Het omvat werk van de top 10 vormgevers van over de hele wereld. Het boek is ongelooflijk mooi vormgegeven. Less is more en dat geldt zeker voor dit boek.
Het gebruikte font is fantastisch. Een moderne Courier, een beetje een schreefloze Andale Mono en een glimp van een Letter Gothic. Hoe schoon!
Het heet Lettera en is van Kobi Benezri, een grafisch ontwerper/art director uit Zwitserland (valt te lezen op zijn LinkedIn Profile). Hij werkt ook voor Lineto, een font-bedrijf uit Zurich.
Macsentiment
Mijn eerste computer, dat herinner ik me nog heel goed. Ik was amper een peuter en ik zat al met een Mac te tekenen. Mijn eerste motorische oefeningen kwamen niet zozeer door het tekenen met wasco, maar van shufflepuck en stuntkopter te spelen op mijn Mac SE. Een ‘draagbare’ computer van Mac. Een van de eerste series in de jaren ’80. Dankzij de papa, die er toen al een oog voor had, voor alles wat in de computerwereld en kleurgewijs aan de hand was. De computer had toen welgeteld 40 MB harde schijf. Waaw, 40 MB gigantisch was dat toen. Om nog niet te spreken van mijn kwaliteitsvol 9 inch zwart wit schermpje. Uren heb ik daarop versleten. Niet wetende dat ik er vandaag de dag nog altijd op zou werken en er natuurlijk ook bij zweer.
Onlangs ontdekte ik een website waar ik mijn jeugdsentimet nog eens volop naar boven kon halen. De site bevat een overzicht van de toen meest voorkomende spelletjes op dat soort Mac. Man, ik moest er bijna van bleiren. Nostalgie en emoties naar een prehistorische computer die mijn beste vriend was in mijn kinderjaren. Aandoenlijk.
Simcity zag er toen zo uit:
De computer, compleet met toetenbord, muis en bijhorend printertje staat nog altijd thuis, in mijn kinderkamer. Als een deel van wie ik zou worden, als bewijs van mijn vroege interesse in de grafische wereld misschien.
Zelfs het gebruikte huisstijl-font van toen is nog altijd niet veranderd. Van een knappe, sterke huisstijl gesproken.
moeders en dochters
07 October 2008 | dagelijks brood | 2 reacties
Op familiefeesten zeggen mijn ouders vaak: “maar die kinderen trekken toch zo hard op hun moeders”. Nu heb ik oude dia’s gevonden als bewijsmateriaal en inderdaad, wat trekken die dochters toch op hun moeders.
(links de moeders vroeger als peuters, rechts de dochters die nu peuters zijn)
design voor 2 euro!!
05 October 2008 | vormgeving | 5 reacties
Op de tweedehands kinderkleding beurs vandaag:
We zaten aan tafel gezellig koffie en cake te eten, toen een groot stuk rood plastic in mijn gezichtsveld kwam. Impulsief als ik ben, veer ik op, loop ik naar de mevrouw en zeg: “mevrouw, dat stuk rood plastiek daar, hoeveel kost dat nog?” de vrouw in kwestie kijkt mij aan met een blik van ‘wie koopt dat nu nog’ en repliceert: “2 euro mevrouw”. Waarop ik me enorm moest inhouden om te roepen: “twee euro, gij weet zeker niet wat dat waard is!” Gelukkig hield ik me in, en heel bedeesd was de aankoop een feit.
De mevrouw had geen idee wat ze in haar kraampje had staan, ik daarentegen vanop 5 meter afstand duidelijk wel. Het plastic bord, beter gekend als de Uten Silo heb ik leren kennen via Tim, die had het stuk al lang in de living hangen. Het is een ontwerp van Dorothee Becker uit 1969. Op de site van Vitra valt het volgende te lezen:
Met opbergaccessoires in verschillende vormen en maten, met metalen haken en klemmen schept de Uten.Silo orde op het kantoor, in de keuken, in werkplaatsen en in kinderkamers. Het Vitra Design Museum produceert de Uten.Silo in het originele ontwerp uit 1969, maar ook in een kleinere uitvoering die in 1970 tot stand kwam.
Wij hebben nu dus voor 2 euro, de kleine versie, in een mooi lipstick lak rood. En schoon dat het is, maar vooral hoe goedkoop!
