herfstmensje

Het debat; een verslag

Ik had jullie een verslag beloofd, bij deze:

Het debat was zeer goed georganiseerd. Het zaaltje (alhoewel, de zaal) was een perfecte locatie voor het debat. Er was een ontspannen sfeer, de mensen die aanwezig waren waren geïnteresseerd en de sprekers waren mensen met een uitgesproken mening. Wat belangrijk is, want ik kan niet tegen mensen die met de wind meedraaien, gewoon omdat er andere mensen meeluisteren.

De inhoud dan. De hamvraag ging voornamelijk om het feit, of je als grafisch vormgever wel kunt werken in een reclamebureau. Er werden allerlei meningen de lucht in gestuurd. De Singel bijvoorbeeld had beroep gedaan op een reclamebureau en had daar een positieve ervaring mee. Let wel, De Singel had dat reclamebureau nodig voor het onderzoek, de daarbij horende strategie om daarna verder te werken met een grafisch vormgever. Alleen is het voor vormgevers nogal moeilijk om te werken met – en naast- reclamemensen. Na het ganse debat kunnen we stellen dat:

- reclamebureaus te veel als tussenpersoon fungeren bij culturele instellingen. Laat dat nu eens duidelijk zijn, wij werken liever rechtstreeks, bellen naar de juiste persoon en mailen ook direkt naar die persoon. Want rechtstreeks contact is juist en goed.
- diezelfde bureaus ook veelal rond de pot draaien. (Voornamelijk de pot met geld naar mijn mening).
- de vormgevers het moeten stellen met de kruimeltjes die overblijven van het budget, eens de grote bureaus gepasseerd zijn.
- het er eigenlijk op neer komt, om uw instelling volledig te laten onderzoeken en doornemen door een reclamebureau, dat hoofdstuk dan af te sluiten en dan overstappen op een grafisch vormgever. En dat is nu net het contradictorische.

Want ik kan er in komen dat reclamebureaus voor instellingen een belangrijke rol kunnen spelen. Waarom kunnen bvb de reclamebureaus niet het onderzoek doen? Wat is daar mis mee? Die mensen hebben daar voldoende ervaring in en zien direct de hiaten in een welbepaalde strategie die een culturele instelling (misschien al jaren) aanhoudt.

Aan de andere kant is het ook moeilijk om als vormgever een idee of strategie, dat niet uit jezelf komt, vorm te geven. Het is alsof je een pakket aangereikt krijgt van iemand anders, en daar moet je dan maar iets moois en zinnigs mee maken. Daarom opteren veel mensen er voor om ook de grafisch vormgever het werk van het marktonderzoek en strategie te laten doen. Ik ben daar niet tegen, alleen is het de vraag: Hoeft dat wel? “Kunnen we die twee specialisaties niet gewoon meer naar elkaar toe laten komen?” zei Hugo Puttaert. “De vormgever al betrekken bij de strategie? Het reclamebureau al mee laten denken over vorm?”

Het doel is uiteindelijk om een eigen gezicht te geven aan een bepaald instituut. Wie heeft hierin dan het laatste woord, de vormgever? het reclamebureau?

Hugo Puttaert zei:
“Een ontwerp staat nooit los van een strategie, alleen kan de hiërarchie anders”

Een citaat die bovenstaande volledig samenvat:
“Ik werk niet met reclamebureaus, ik werk liever efficiënt.” Tom Hautekiet

Uit alles wat gezegd is geweest kunnen we besluiten dat er in België heel veel talent zit. Alleen moeten de jonge vormgevers durven.

Het werd ook al snel duidelijk dat de jonge vormgevers ook kansen moeten krijgen. Gevestigde waarden en instituten als bvb BUDA, of De Singel moeten ook ruimte laten voor experiment. Zij moeten durven onbekende vormgevers aan te nemen en een identiteit te laten uitbouwen. Rock Werchter heeft zelfs al geen affiche meer nodig, dus waarom niet eens volledig iets anders proberen?

De opdrachtgevers willen te veel op veilig spelen en daardoor vissen ze te veel in dezelfde belgische vijver vormgevers.

Ik had vooroordelen over werken in een reclamebureau, en die avond heb ik met een paar mensen gepraat die er dus werken. Mijn vooroordelen werden alleen maar gestaafd.

Ikzelf zou nooit in een reclamebureau kunnen werken. Leg aan een klant maar eens uit dat je het lettertype Helvetica fantastisch vindt, behalve de kapitaal R. Dat je bijna extatisch wordt van een Egyptienne Italic en dat dat bepaald soort papier zoveel meerwaarde geeft aan je ontwerp. De klant ziet dat zitten om duizenden euro’ s uit te geven aan website, campagne en zoveel meer, maar een font dat 200 euro kost?

Het debat heeft allerlei vragen opgelost, maar ook nieuwe vragen in de plaats gegeven. Grafisch vormgevers en reclamebureaus, het blijft een eeuwige discussie. Alleen, ik hoef die nu zeker met mezelf niet meer te voeren, ik ben er aan uit.