Een zeer technisch, bijna architecturaal font dat kan dienen voor zakelijke, droge maar toch interessante ontwerpen zoals naamkaartjes, briefhoofden, enveloppen,… Speelser dan de DIN, minder herkenbaar en minder vaak gebruikt als helvetica (versta me niet verkeerd, helvetica is en blijft goed).
Het ziet er mij zeer geschikt uit voor toepassingen in kleine corpsgroottes, wat in druk waarschijnlijk een mooi resultaat geeft. En het mooiste van al: gratis!
Ja deze foto is getrokken met een D300, ja het is een vierkant formaat. Croppen op een digitaal formaat? waarom niet? omdat het digitaal is, omdat dat niets meer te maken heeft met film?
Er zijn al veel discussies hierover bezig, waarvan ik het volgende idee wel heel interessant vind: een betaalbare digitale reflex-camera, met het lcd scherm bovenaan, dat fungeert zoals de vroegere opklapviewer. Een digitale rug op een hasseblad is me jammer genoeg te duur. De Nikon Coolpix P5100 en de Ricoh GR Digital II handhaven ook het vierkant formaat, ware het niet dat ze ook maar gewoon het originele beeld bijsnijden.
Zodus, bovenstaande ideeën zijn niet echt een optie, dan maar zelf croppen. Is dit fout? tuurlijk niet; in mijn hoofd kadreer ik nogal vaak vierkant, de overbodige info links en rechts worden direkt geëlimineerd. Vierkant is voor sommige onderwerpen gewoonweg een heel dankbaar formaat.
Ik heb ook een Mamiya 645 in bruikleen van hem. (met een 45mm 2.8 lens, een 80mm 2.8 en een 150mm 3.5) Daar wil ik zeker wat foto’s mee trekken. Bruno is er al zeker heel tevreden over, met mooie resultaten als gevolg. Meer daarover later dus.
Een jonge fotograaf, begin in de dertig die interessante fotoconcepten uitwerkt. Hij werkt op freelance basis en werkt dus telkens per opdracht. Veel van die opdrachten verzint hij zelf en dat blijkt voor hem goed te werken. Zijn foto’s zijn sociologisch intrigerend, een vraag naar de mede-mens, het doen en laten en wat er schuilt achter de mensen die we elke dag tegenkomen.
Voor de reeks ‘faces of NY‘ vroeg hij aan de mensen die hij had gefotografeerd, wat ze vonden van hun eigen gezicht.
Soms zie ik op straat iemand waarvan ik denk – die moet ik gewoon fotograferen, die is fantastisch en zo interessant – en dan wandel ik gewoon verder, zonder iets te hebben gevraagd, zo laf als ik ben.
De reeks ‘The tower of Babel’ is echt een sterke reeks. De mini-site van het project heeft trouwens en zeer mooi grid en is helder vormgegeven. Horizontaal scrollen, werkt dat? Zouden jullie daarop afknappen?
We zijn een tijdje ziek geweest. Zoals meestal bij mij, hoest ik de longen uit mijn lijf, ben ik een vod en is zelfs mijn humeur ziek. 4 dagen, kort maar krachtig. En meer moet dat ook niet zijn. Blijkbaar ben ik niet de enige, Mr DoNotFold heeft het ook al te pakken, sommige vrienden zijn ziek geweest, anderen moeten geopereerd worden, en dan zijn er ook nog die chemokuren moeten volgen.
Gezond zijn, dat doet toch zo verdomd veel.
Daarnet was ik in het ziekenhuis en ik moest denken aan deze schattige gebreide werkjes van Sarah Illenberger. Niet alleen zijn deze werkjes ongelooflijk mooi, de rest van haar portfolio is gewoonweg schitterend. Krachtig, vernieuwend en ludiek. Kijk ook zeker eens naar deze vleesjes.
Een idee, gemaakt door een eerstejaars student(e) van het grafisch ontwerpen, Sint Lucas Antwerpen. Een mooie en geslaagde speling op het thema ping-pong.
Sommige mensen kunnen zo theatraal geweldig en euforisch doen over de winter. Over de sneeuw, de dichtgevroren vijvers, het gezellig binnen zitten aan de open haard, een warm bad nemen…
Hoe kan je dat nu gezellig vinden? ‘s Morgens vriezen mijn oren van mijn hoofd als ik naar het werk fiets. (ja ik draag een muts) Tijdens die rit zijn mijn tenen bevroren en ontdooien ze pas ‘s nachts als ik terug in bed lig, om dan ‘s ochtends weer te bevriezen. Met ongelooflijke pijn, een doktersbezoek en medicatie als gevolg. Ik zie er uit als een vod en heb precies schoenen aan voor klompvoeten. Op het werk zelf is het te koud om opgewarmt te geraken, en een bad of open haard heb ik helaas niet.
Lopen gaat ook al niet, mede omwille van mijn wintertenen alsook omdat het zowel voor als na het werk donker is, waar ik een panische angst voor heb. Mijn lichaam is hier niet voor gemaakt en laat dat op alle mogelijke manieren blijken.
Oh man wat haat ik de winter! Ik denk dat ik weer eens terug naar mijn oer-biologische klok ga luisteren en een winterslaap inlassen. Om dan met het knoppen van de bomen terug paraat te staan. Wie doet mee?
Volgens Jenny Wilson, is de zomer de hardste tijd. Een geweldig nummern maar over die zomer, daar denk ik anders over. Wintertime is my roughtest time.
Een eerste testje. Het formaat van het scherm van de iPhone, vind ik geweldig.
Dat zorgt ervoor dat elke achtergrond een beetje fungeert als een affiche. Sommige zouden heel mooi zijn in het groot.
Een zeer mooi display font, te kopen bij de fantastische website van Hoefler – Frere Jones.
Ontdekt via de slim bedachte en grafisch sterke kalender van Silnt.
De foto’s geven ook ineens weer, waarom ik zo een fascinatie voor papier kan hebben. De vezels, de kracht, het wolken van de inkt, de intensiteit en densiteit van het zwart, looprichting van het papier, structuur, gevoel en de geur van versgedrukt werk dat van de pers rolt.
Ik snap niet, waarom ik eigenlijk nog naar dat gigantisch cinema-complex ga. Mijn laatste vijf films die ik daar heb gezien, waren een enorme ontgoocheling. Vanavond ook: “The day the earth stood still”, een ongelooflijk slechte film. Een ontgoocheling is natuurlijk geen 8 euro waard.
Dus zou ik kunnen zeggen vanaf nu huur ik alleen nog maar films. Alleen, dan begin ik ook nog te twijfelen in de videotheek: “stel dat die film nu ook niet is wat ik verwacht”, alweer een ontgoocheling die ik misschien niet aan zou kunnen.
Films, ik eis er nogal veel van. De enige films die mij de laatste jaren zijn bijgebleven zijn: Little Miss Sunshine, The nanny diaries, Brokeback mountain, Into the wild, Stranger than fiction, Juno, In Bruges, …
Als er films zijn, die beter zijn dan het genre op mijn lijstje, dan zal ik misschien eens mijn gat verheffen naar het complex, voor de rest hou ik de agenda van de cartoons in de gaten, alsook het rekje ‘cinefiel’ bij onze videotheek. Voor de rest, heb ik het gehad met het grote scherm.
reacties