‘t wordt tijd dat we nog eens naar de kapper gaan, ik zie door de bomen het bos niet meer. Niet dat ik altijd zo rondloop hoor, ik speld dan mijn overtollig haar vast. In feite zou ik elke ochtend een half uur vroeger op moeten staan om deze bos de baas te kunnen, maar daar komt nooit iets van in huis.
Zondag doen we de fotoshoot voor onze trouwuitnodigingen en dus mag ik er al wat deftiger op staan hé. En je kunt het al raden, de uitnodiging wordt geen gewoon kaartje.
Ze zullen ferm moeten snoeien in mijn bos haar, wat je nu ziet is al uitgedund. Ik ben al vaak gevraagd geweest als ‘donor’ voor haar voor pruiken. Misschien kan de kapper er eens iets anders mee doen, letters bijvoorbeeld?
Dat het spijtig is dat ze weggaan, is zeker, dat ze ook wel heel duur waren is ook een feit. En ik hoor dat van veel mensen ‘hoe spijtig’, maar in de laatste jaren hadden ze zelf nog geen één polaroid foto gemaakt wegens te duur.
Maar gelukkig ben ik nu toch een tijdje over dat ‘toevallig-mooie-foto-gedoe’ heen . Ook de lomo staat hier beetje te verkommeren, aangezien ik er totaal geen controle over heb qua lichtinval, scherpte en zo meer. Leuke sfeer en effecten, maar ik heb nu te veel fun met de nieuwe Nikon D300. (Wie wil mag de lomo trouwens overkopen)
Dit is anders wel een heel leuk polaroid setje van Grant Hamilton
En ik heb me ook al talloze keren geamuseerd met Poladroid. Een tip: als er staat ‘wachten’, dan moet je ook echt wachten. Want zo had ik eerste keer niet genoeg geduld en was het wat mislukt.
Ik ben nog altijd dezelfde site aan het ontwerpen, in fireworks. Een programma dat pixelgewijs werkt. 100% is dus 100%, ingezoomd geeft dat dus alleen maar pixels weer. Maar kijk, soms kan net dat interessant zijn. Vandaag typte ik een plus tekentje, in helvetica 20pt, en zoomde ik in tot 3200%. Omdat ik vond dat het niet pixel-perfect stond. En ik had gelijk. Het stond niet pixel-perfect, maar was net daarom zo mooi.
Het deed me denken aan het logo’tje dat 1983 soms gebruikt. En wat ook heel schoon is.
Tjah, het tv-optreden was vreemd. Eerst en vooral had ik de echt bedoeling van het programma niet echt door. Er waren 4 inzendingen waarvoor men kon stemmen. Ik was geen inzending, maar een aanvulling op het thema ‘wonen’. Als aankondiging zei Sofie “iets wat we beter niet de ruimte in sturen zijn…” Achteraf gezien had ik op mijn strepen moeten staan en zeggen “maar nee, dat is juist mijn punt. Dat ik vind dat we daar wel op één of andere manier trots op mogen zijn, op onze koterijen. We moeten ze nog koesteren nu ze er nog zijn, want die zijn stilaan aan het verdwijnen… ” Dus ik had beter wel een inzending geweest, en dan konden jullie allemaal stemmen om koterij de ruimte in te sturen. Maar kom, het was een ervaring.
De make-up was erover, mijn haar was okee, maar de styling was super. Hoe kan het ook anders:
Deborah Bloemen. Een naam die je zeker moet onthouden. Ze heeft heeft een prijs gewonnen met de Weekend Knack fashion contest ‘Shoot me’, doet o.a. de styling voor ‘hartelijke groeten aan iedereen’, ‘zonde van de zendtijd’ en nog zoveel meer. Met haar vriend doet ze naast styling ook grafische creatieve projecten.
Als u ooit op zoek bent naar een styliste die haar vak kent, iemand waar ik veel bewondering voor heb, iemand die luistert naar de noden van ‘de klant’, die er voor gaat en uitdagingen klein maakt, dan weet u haar vanaf nu te vinden.
En ohja, tis een supertoffe, mooie en interessante madam, nah!
Ik hou er zo hard van, van mensen die goed kunnen bewegen. De man in kwestie is naar mijn normen een beetje chubby, maar hij kan verdomd goed met zijn lijf overweg. Waarom dansen de meeste mannen zo van ‘oei, ze kijken naar mij’, laat u eens goed gaan, zoals deze man. Vrouwen vallen daarvoor!!
100 danskes in 100 dagen op 100 verschillende liedjes. Eentje om het weekend in te dansen! Allée hup, bewegen die pensen en heupen!
Er is één winkel die gevaarlijk is voor mij, slechts één. De rest interesseert mij totaal niet. En zelfs niet die ene winkel op zich, maar één bepaald merk. Als ik in die winkel ben, en ik vind iets dat zowel als gegoten zit en er ook nog eens fantastisch uitziet, is het achteraf gezien weer dat éne merk. Ik doe het niet bewust want ik neem zelfs verschillende stukken mee van verschillende rekken en kapstokken. En toch, iets wat me perfect past en er goed uit ziet is bijna altijd van het merk Lux, wat wordt verkocht in de Urban Outfitters.
Hele mooie stuks, die net dat tikkeltje ‘anders’ zijn dan de rest. Ik heb er al 5 stuks van, maar één voor één zijn ze prachtig. (op internet vind ik jammer genoeg heel weinig over of van het merk zelf)
Laat ik wel even zeggen, ik ben geen merkenmadam, en al zeker niet van die opzichtige logo’s en letters op mijn kleren. Nu ik er over nadenk, draag ik altijd effen stukken. Zelden iets met tekst of een print erop.
En waar ik dan ook nog eens zot van ben, is het hemdjurkje. Iets wat er uitziet als net te kort, maar als je smalle beentjes hebt vind ik dat geslaagd. Met of zonder gekleurde panty, ik ben er alleszins fan van. Alsof je het hemd van je vader in de taille hebt ingenomen en wat vrouwelijker hebt gemaakt. Heerlijk.
Dat beauty and the nerg gedoe vind ik maar al te belachelijk. Vrouwen die hopen in die éne nerd toch een nieuwe man te vinden, en een bepaalde nerd die vind dat omdat hij gestudeerd heeft altijd gelijk heeft. Maar dat zijn geen nerds, dat zijn seutjes. En ze hebben ze weer goed gecast deze keer. Ze nemen er ook altijd de triestigste gevallen uit.
Maar kom, er is ook nog een ander genre van nerds. De sexy nerds. Dat zijn voor mij de mannen die uitkomen voor hun eigenste interesse, iemand die volledig zichzelf is, een bepaald en exentriek karakter heeft, zich van de omgeving niets aantrekt en zich kleed tegen de zogenaamde regels van de mode in.
Naar het schijnt val ik op een raar type mannen, de meisjes zullen wel gelijk hebben. Want dit is voor mij een sexy nerd:
Erlend Øye
De man van Kings of Convenience, die nu ook The whitest boy alive een schoon gezicht geeft. Een vreemde, bijna doorzichtige man maar oh zo intrigerend. Zijn bril vind ik volledig geslaagd en passend bij zijn gestalte. In onderstaande filmpje kan je genieten van zijn ‘moves’.
40 jaar heb je er gewerkt, en vorige week was de laatste dag. Het zal enige aanpassing vragen, het niet-werken. Een ander ritme, of gewoon geen ritme misschien?
40 jaar schelen we, en dit is de eerste keer dat ik voel dat we zo verdomd dicht bij elkaar staan.
Het brood zit in de oven, en terwijl heb ik wat tijd om gedachtenkronkels te verwerken. Het spookt al een tijdje in mijn hoofd en daarom schrijf ik er een postje over. Het gaat over de volgorde van lezen en navigeren zowel offline als online. (dit is het punt waarop je kan afhaken)
Boeken, de geschiedenis van een volk gebundeld in verhalen en mythes op papier. Elk volk heeft daar ook zijn eigen consensus in, zoals wij van links naar rechts lezen, gevolgd door van boven naar onder. Een boek is een verhaal, verschillende hoofdstukken achter elkaar geplaatst, al dan niet in chronologische volgorde. Visueel voorgesteld, komt dus het meest recente achteraan de pak papieren.
Wat dus wilt zeggen, dat als we het meest recente willen lezen, we naar rechts moeten gaan. (naar rechts want wij bladeren van links naar rechts, het boek is gebonden door een rug en laat enkel die richting toe) Het oudste vinden we dan terug door naar links te gaan.
Online staan de zaken er eigenlijk anders voor. Onlangs had ik het volgende gezien bij Wolfr:
Een navigatie die het mogelijk maakt om met je toetsenbord de volgorde van de posts te bepalen. Wat mij opviel is het omgekeerde principe van bladeren. Hij gebruikt het rechterpijltje (K – positief) om naar de vorige post te gaan, terwijl dan het linkerpijltje (J – negatief) dient om naar de volgende post te gaan.
Als we dat bekijken vanuit het oogpunt van een boek zou het navigeren net andersom moeten zijn. Maar zoals hij zelf zegt, werken blogposts in een andere volgorde.
Blogposts moet je zien als aparte fichkes. Ze vertellen elk een kort verhaal, sommigen staan afzonderlijk, anderen refereren weer naar vorige posts. Als we die fichkes op elkaar leggen, ligt de meest recente bovenaan. De laatste blogpost wordt dus altijd eerst weergegeven.
Willen we naar de meest recente, dan moeten we inderdaad naar links. Terwijl het oudste rechts ligt.
In het begin een vreemde logica voor mij, maar nu is het duidelijk dat Wolfr al een stap verder stond dan mij, op gebied van internet-blader-volgorde.
Hetzelfde geldt dan eigenlijk voor het horizontaal scrollen. Ik heb het er al eens over gehad. Onze leesrichting is van links naar rechts. Dus scrollen van links naar rechts zou geen probleem mogen zijn. Het is ons aangeleerd van als we een peuter zijn. Ware het niet, dat veel mensen daar toch nog een probleem mee hebben. Misschien hebben zij wel gelijk, en geldt dan het principe: Wat geldt voor een boek, is niet noodzakelijk toepasbaar op een website.
Online lezen gaat dus van boven naar onder (in de diepte), en van bovenaan tot onderaan (verticaal).
Volgordes, logica en navigeren online, een wereld van verschil. In het begin verwarrend voor mij, maar nu ben ik er volledig mee weg.
Zondag staat er afternoon tea op het menu, aangezien mijn papa op pensioen is gegaan en we hem een mooi en gezellig feestje willen geven.
Ik (dessertmens in hart en nieren) wil een tafel vol zoetigheid, waar de luxe en de decadentie mooi afwisselt met een warm en huiselijk gevoel. Cakejes, taart, scones muffins en pure chocoladebrokken. We zullen zien wat lukt, wat niet en vooral hoeveel ik heb kunnen bakken. Meer daarover later dus.
