herfstmensje

biologische werkklok

Sinds ik werk begint alles wat in een stramien te vallen. Alles behalve de uren na het werk, die blijven nog altijd wat hectisch. Deze week echter is (bijna) elke avond gereserveerd om lopende projecten af te werken. (morgen krijgen we trouwens de resultaten van onze fotoshoot, man wat is dat toch spannend)

Maar het stramien dus, dat openbaart zich op een – naar mijn normen – nieuwe manier; Als ik naar mijn werk fiets heb ik geen horloge meer nodig want ik kan mijn 10min trip naar het werk volledig aflezen aan wat er op straat gebeurd.

Kom ik mijn deur buiten en staat er een zwerm mensen aan een hekken te wachten, dan weet ik dat het nog voor 9u moet zijn, aangezien dan de carrefour nog niet open is. (waarom die drang om daar als eerste te staan, een paar minuutjes binnen blijven in de warmte lijkt me comfortabeler). Verderop rij ik de parking van het provinciehuis op. Op een zonnige ochtend als vandaag ligt ze er op haar schoonst bij. Ze ligt wat hoger, is een open lege vlakte waardoor het ochtendzonnetje er een mooie schijn nalaat.

Daarna zie ik ook altijd nog R, een collega van Mr DoNotFold, van de tram richting TheseDays stappen. Vervolgens kom ik dan iets verderop een vriendelijke jongeman tegen, te voet, van het sportieve type, altijd met zwarte jas die me een vriendelijke glimlach teruggeeft.

Staat er geen zwerm, dan moet ik zodadelijk wat sneller fietsen, want dan ben ik aan de late kant. Dan staat de parking van het provinciehuis al voller en is R waarschijnlijk al op het werk. Naast het Albertpark is die ene straat dan ook al volzet met stilstaand verkeer. Dan kom ik ook die ene ietswat gekke doch vriendelijke mevrouw tegen, in haar felpaarse jas met groen mutsje ook op de fiets. (voor zolang het nog winter is tenminste).

Vanaf september is dit mijn vaste weg op weekdagen, en ik begin er de hoekjes en kantjes van te kennen. Ik begin de mensen te herkennen die in de buurt rondwandelen en zijn mij ook. Dat merk je aan een beleefde maar toch herkenbare ingetogen glimlach. Een teken van ‘jou ken ik nu al een beetje, jij passeert hier nog wel eens’.

Eenmaal aangekomen op mijn werk, zet ik mijn stalen ros (hoewel het dezer dagen eerder mijn roestig staal is) altijd op dezelfde plek. Onder het afdakje, waardoor mijn gat in de terugweg droog blijft. Zo ook weer morgenochtend.

Ik wou een beetje structuur in mijn leven, voila, daar heb ik het.