Een mooie en inventieve toepassing op een welgekend fenomeen; de voetbalkooi. Mooi mooi van Autobahn.
Wij zijn Autobahn – Maarten Dullemeijer (1982), Rob Stolte (1981) en Jeroen Breen (1981). Afgestudeerd aan de Hogeschool voor de Kunsten Utrecht (HKU), afdeling grafisch ontwerpen in 2005 en sindsdien als zelfstandig grafisch ontwerpbureau werkzaam.
Een ontbijt met de meisjes; gepraat en getetter over vanalles en nog wat. Tot iemand opmerkt dat ze altijd lippenbalsem bij heeft. De andere meisjes beamen dat, en ik merk zelf ook dat er één in mijn gigantische tas zit. Plots verschijnen er lipsticks uit alle hoekjes en kantjes van ieder zijn tas.
Eens de collectie mooi gepresenteerd op tafel valt me iets op. Elke lipstick heeft een verschillend afslijtpatroon. Doen mensen dan zo verschillend lippenbalsem op? Draait de ene rond, terwijl een ander meer wrijft? Een leuk gegeven dat ik even wou registreren. Op de foto’s staat telkens iemand met zijn lipstick.
De foto’s vertonen hier en daar een streep. Het zijn scans van een ontwikkeld fuji-filmpje, waar ik een zip-archive van had gemaakt om door te kunnen mailen. Bij het openen thuis zag ik de strepen. Ze stoorden mij niet, dus heb ik ze laten staan.
Het scheelde niet veel, of ik was er zelfs niet geraakt. Een fout gelopen regeling met de voetgangerstunnel en fietsen zorgde ervoor dat ik (en nog meer dan 500 mensen met een fiets) onverwacht de Flandria boot moest nemen. Na lang over en weer getrek hier en daar en een tochtje over de schelde ben ik uiteindelijk om 15u20 aangekomen. Snel omkleden, schoenen aan, chip aandoen om net op tijd om 15u30 aan de start te staan. Minder opgejaagd vertrekken had ook wel welkom geweest.
In ieder geval, het starten ging op het gemak. Heel veel mensen staken mij voorbij, maar tegen de laatste tunnel liep ik terug naast hen. Wat voor mij duidt op een redelijk stabiel tempo. Over het algemeen kon ik vrij rustig mijn eigen tempo aanhouden en heb ik op geen enkel moment een ‘het gaat niet meer’ gevoel gehad. De waaslandtunnel is inderdaad heel zwaar, maar weten dat het daarna niet meer zo ver is, maakt dat allemaal draaglijker.
Iedereen is blij, loopt op zijn eigen tempo (of probeert dat toch) en je kan zien dat mensen daar van genieten. Ik in elk geval wel en dit is zeker voor herhaling vatbaar.
(1u40 over 16km aan een gemiddelde van 5’10″ per km)
update: laten we een groot misverstand de wereld eens uithelpen want ik lees hier en daar dat de 10miles een beetje zot zijn is. Dat is dus niet zo!
Dat lopen, dat is niet afzien, tenminste toch niet voor degenen die hebben getraind. Eens getraind en klaar voor de 10miles is dat lopen een fluitje van een cent. Je wordt deel van de massa, je geniet ervan, wordt meegezogen op de kadans van al die voetstappen. Het wordt een trance buiten jezelf, waarin je jezelf terug kan vinden. Dat is niet zot zijn, dat is juist helemaal jezelf zijn. Ik ben pas mezelf als ik me kan geven, een beetje afzien, een beetje tot op een randje gaan en voelen dat je leeft.
En ja er heerfst een enorm groepsgevoel, maar als je daar niet zo’n fan van bent is dat ook geen probleem. Ik ben alleen aangekomen, kleren aangedaan, aan start gaan staan en beginnen lopen. Ik ben alleen vertrokken, liep mijn eigen ding en dat deed me deugd.
Ik vind het dan ook lastig dat mensen die het nog niet hebben meegemaakt daar een oordeel over vellen.
Aangezien het (over drie kwartier) vrijdag is moest ik denken aan het volgende:
Iedereen kent ze wel, van die tassen gemaakt uit resten tentzeil of vrachtwagenzeilen. Ik kende ze ook, maar wist nooit te zeggen van welk merk of waar je ze kon vinden. Tot ik zag dat mijn baas zo een tas heeft.
Het merk heet Freitag en ze hebben geweldige producten. Er zijn niet alleen heuptassen maar ook macbooksleeves, iphone hoesjes, en grote stevige tassen om te gaan shoppen. De kleuren en de prints zijn heel mooi aangezien er vaak nogal gigantsiche letters op staan van hoe het zeil oorspronkelijke was. Het samenstellen en de afwerking gebeurt handmatig en is een knap staaltje vakmanschap.
Soms staan ze op beurzen, waar je een keuze kunt maken uit de verschillende zeilen. Eens je jouw zeil hebt gekozen kan je er bvb een tas en een iphone sleeve van laten maken. Dit is een leuk idee om met vrienden één groot zeil te delen en er elk iets van te laten maken.
Zelf hou ik nogal van grote handtassen, het zijn zelfs bijna sporttassen. Dat is ook nodig want soms steekt er in zo een tas een laptop, een Nikon D300, mijn pennetasje, portefeuille, een extra pulleke en nog wat vrouwentoestanden. Moet ik later op de dag nog op een feestje zijn, dan is de kans groot dat je een extra paar schoenen in de tas vindt.
Onderstaande tassen zouden eigenlijk wel handig zijn voor als ik ergens heen ga en heel veel gerief mee moeten kunnen nemen.
Er zijn zo van die weekenden die je in jaren niet zult vergeten. Dit weekend was er zo één. Het bestond uit ingrediënten als: zeer goed gezelschap, 6u aan een stuk dansen tot 7u ‘s morgens op ArtBeat in het Muhka, amper twee uur slapen en dat zelfs niet erg vinden, ontbijten in de zondagse ochtendzon bij Brasserie Populaire, op pad om foto’s te trekken, nog meer terrasjes, heerlijk en fijn eten, en een nieuw pareltje ontdekt.
Dat pareltje is het zeer leuke caféetje Homey. Een klein cafeetje waar ik nog geen 5 seconden binnen was of het interieur en de muziekkeuze viel me al op. Toen wij er zaten hoorde ik: The magic numbers, Bat for Lashes, Belle and Sebastian, Anthony and the Johnsons,… het was alsof ik naar mijn eigen radio aan het luisteren was en vond dat een aangenaam en huiselijk gevoel.
De kapstok (Hang it all) en de stoelen (stoffen variant op de Herman Miller chair) zijn topstukken ontworpen door Ray Charles Eames. De tafeltjes en muren zijn handgemaakt in hout met mooie grafische schilderingen.
Zelfs rond de radiator zit een mooi houten frame. Het gaf mij een zweeds gevoel van (ruimtelijke) vormgeving en ik voelde mij er direkt ongelooflijk goed. Boven ons zagen we hele mooie gigantische lichtelementen en die maakten het geheel wondermooi af.
Ze hebben heerlijke verse thee’s en koffie verkeerd deca die met een macaron koekje en een glimlach werden gebracht. Er hing een ongedwongen op-het-gemak sfeertje en als afsluiter van een vermoeiend weekend was dit een mooi kersje op een weekend-taart. Homey, ik voelde me er inderdaad thuis.
- ik heb enkel detailfoto’s aangezien op het toestel een 50mm lens zat, mijn excuses
- en de kapstok staat op de wishlist
De nieuwe van Bat for Lashes is een regelrechte aanrader. De plaat klinkt anders, meer toegankelijk dan de vorige, maar is daarom zeker niet minder van kwaliteit. Ik presenteer u mijn favoriet van de plaat; Daniel.
Een plaat waar gezongen wordt over hoe moeilijk voorbije relaties en liefde wel niet kunnen zijn. De zwarte figuren staan voor een voorbijgegane relatie. Ze duwen, trekken en jagen haar op. Soms hoopt ze er troost in te vinden, maar uiteindelijk blijkt dat het toch niet is wat ze zoekt. Dit gezegd zijnde, kan je de videoclip alleen nog maar meer waarderen.
The making-of is ook zeker leuk.
En je kan de pull kopen die ze aanheeft, geweldig toch? misschien dat ik die eens bestel. Ik vind hem in ieder geval heel mooi. Een zeer sterk en tijdloos logo in een gouden folie/zeefdrukje … heerlijk.
Naar aanleiding van een comment op een hele oude blogpost, volgt deze post.
Een hele tijd geleden, in het begin van deze blog, had ik aan ‘mijn lezers’ (klinkt zo vreemd) gevraagd om hun appelblauwzeegroen te tonen. Dit omdat de associatie tussen het groen en het blauw me intrigeerde en hoe dat er voor elke persoon anders uit ziet.
Dit zijn de resultaten voor het appelblauwzeegroen, met vermelding van de afzender.
1 Arne Van de Velde, 2 Delia Munteanu, 3 DoNotFold, 4 Golb, 5 Greet Derudder, 6 Gugfuz, 7 Jona, 8 Martijn Schreurs, 9 Ties Dufraing, 10 Tom De Pauw
“Appelblauwzeegroen definieren, dat is zowat de super individualistische uitdrukking die er is!” zei Martijn Schreurs in zijn mail. En gelijk had hij.
En nu had ik graag allemaal mauvekes gehad. Enkel en alleen al omdat het een raar woord is. Hierbij doe ik dus opnieuw een oproep aan iedereen die dit leest, om gewoon op puur gevoel (kleurgevoel weliswaar, dus niet eerst gaan opzoeken hé) in photoshop of wat dan ook, uw ‘mauve’ te selecteren. Vul daarmee een vierkantje van 50×50 pixels en mail het mij. Een jpgje wel te verstaan. Succes.
De resultaten zijn binnen van mijn eerste testjes met de mamiya 645 en dat is een zware ontgoocheling. Dit volledig te wijten aan mezelf;
Ten eerste zit er geen lichtmeter op het toestel zelf, dus moest ik inventief zijn met de Sunny 16 rule. Die was nogal moeilijk toe te passen op een 160 Iso film, aangezien ik over een sluitertijd beschik van ofwel 1/125ste of 1/250ste. En ten tweede had ik die regel jammer genoeg verkeerd toegepast bij het verhogen met één stop. Verhoog je met één stop, dan moet je ‘uw tijd halveren’, wat dus niet wil zeggen van 1/120ste naar 1/60ste, maar van 1/120ste naar 1/250ste, en omgekeerd. Een stomme fout van me.
Bovenstaande fouten resulteerden dan ook in amper twee niet al te denderende beelden. Morgen beter dus. Maar dan met een lichtmeter, een 400 Iso film en een helderder verstand.
Aangezien ik daarnet in de heerlijke zon gelopen had en daarna zin had in iets lichts,
werd het een heerlijk slaatje met zowel koude als warme gegrilde groentjes.
Ik hou van schrijven, niet zozeer inhoudelijk of iets typen, maar het echte fysische schrijven. De manier waarop een balpen, stift of potlood zich gedraagt op verschillende soorten papier en het gevolg op mijn handschrift. Wanneer ik een potlood vast heb, is mijn geschrift anders dan wanneer ik met een balpen schrijf. Schrijf ik met een bepaald soort stift, dan geeft het nog een ander resultaat. Een soort van lettertype en eigen typografie dat je jezelf aanmeet door de jaren heen.
Wat ik schrijf is ook niet altijd een bijdrage bij wat ik doe. Vaak ligt er een leeg papier naast me, wat dan tegen het eind van de dag volgeschreven staat met vanalles en nog wat. Dat kan gaan van een to-do lijstje tot woorden die ik toevallig heb gehoord, en van afmetingen van het ontwerp tot een titel van een liedje. Een soort van cognitief schrijven, om gedachten te ordenen en een overzicht te kunnen bieden aan de dingen in mijn hoofd.
Het vormen van woorden, letters, en mij daarin uitleven op een blad, daar kan ik nu eens echt van genieten.
Hieruit valt ook wel af te leiden dat ik enorm gesteld ben op mijn stiftjes en pennetjes. Telkens ik in een gepecialiseerde winkel voor grafisch materiaal ben, komt mijn zwak voor de schrijfafdeling weer naar boven. Mijn favoriete balpen aller tijden is de Jetstream Bold van Uniball, mijn favoriete potlood is een lichtgewicht vulpotlood van 0,5mm en als gewone balpen gebruik ik altijd een vettige zwarte soort met een punt van 1mm.
Bent u ook zo een schrijver, of is het schrijven tot een wanhoopsdaad verdrongen in het geval er geen computer meer aanwezig is?
reacties