Sufjan Stevens, voor sommigen een held, voor anderen een onbekende. Voor mij een held, met zijn banjo/kampvuur/indie muziek waar je telkens weer iets nieuws bij ontdekt. Zijn nummers zijn zo gelaagd en inhoudelijk zo onderbouwd, dat je ze bijna letterlijk kan pellen en ontleden. Dat dacht Jax de Léon misschien ook, alvorens te beginnen aan een hele knappe analyse van het album Illinois.
Dit alles krijgt een hele mooie grafische neerslag in de vorm van losse papieren, elk voorzien van een deel van het onderzoek. Een heel sterk werk dat spijtig genoeg niet echt tot zijn recht komt op die kleine losse papiertjes. Grote posters had misschien juister geweest om de omvang van het project te kunnen weergeven.
Hieronder een grafische verwerking van het album op vlak van stemgeluid.
Elk vierkantje staat voor één seconde van het album. Elke rij vormt dan ook één minuut en dat geeft in totaal 1 uur, 14 minuten en 13 seconden. De gekleurde vakjes duiden op het onderwerp waarover wordt gezongend tijdens die seconden, terwijl de grijze vlakken duiden op enkel instrumentale delen zonder gezongen tekst. Meerstemmige partijen worden aangeduid door het vierkantje op te splitsen in afdelingen. Andere tekens duiden op backingvocals en niet verbale woorden als ‘ooh’ en ‘aah’.
(je kan het werk pas echt beoordelen als je alle afbeeldingen groot bekijkt. Klik dus eens op elke afbeelding op de site om ze groot te bekijken)
Ik had het nog nooit gegeten, tot onze voormalige onderburen mij uitnodigden voor Sushi in het park. Hij en een vriend doen van Aikido met natuurlijk bijhorend hun passie voor sushi. Daar zaten ze dan, messen in de aanslag, klaar om een heerlijk maal te bereiden. Vakkundig werden de visfilets op maat gesneden net zoals de groentjes. Alles werd zeer mooi gepresenteerd in passende japanse kommen, plankjes, tasjes en bordjes.
De Nori-rolletjes kwamen tot stand, en ze waren perfect van grootte (want zo een te grote hap in je mond vind ik maar niets). Aanvullend was er ingelegde gember, sojasaus en een slaatje waar je van kon blijven eten. Een hele fijne ontdekking, die sushi. Vooral als ze vanuit het niets, ineens ter plaatse klaar wordt gemaakt. Overheerlijk!
Deze winkel is niet echt mijn ding. De stijl is een knipoog naar Flashdance in combinatie met basics. Maar spijtig genoeg zijn die basics dan weer net te speciaal om draagbaar te kunen zijn. De huisstijl — door Carlos Tarrats — daarintegen vind ik wel sterk. Gevoelig, maar toch duidelijk en degelijk.
Af en toe, als ik zin heb in een afwisseling van echt goede muziek, zet ik deze cd op. De gebroeders Dressner (van The National) hebben de Amerikaanse Indiescene bijeengebracht voor een dubbel cd. Die werd gereleased op 1 dec 2008 door 4AD, op wereldaidsdag, maar ik heb hem pas later ontdekt.
Een compilatie voor het goede doel met namen zoals Bon Iver, Beirut, Grizzly Bear, Dirty Projectors, Yeasayer, Sufjan Stevens, Cat Power, Arcade Fire, Conor Oberst & Gillian Welch, My Morning Jacket en een handvol gereputeerde anderen, tot het Kronos Quartet toe.
Maar het verrassende is, dat die namen voor één keer niet hun typische geluid naar voor brengen. Zo horen we het prachtige ‘I was young when i left home’ (oorpronkelijk van Bob Dylan) gecoverd door Antony (van the Johnsons) met Bryce Dressner, gaat Sufjan Stevens voor een experimentele elektronische sound en ontstaan er mooie duetten tussen nachtegalenstemmen zoals die van Feist haaks op een solide robuuste stem zoals die van Ben Gibbard.
Spijtig genoeg is de tweede cd in vergelijking tot de eerste echt wel te zwak. Misschien had het beter geweest om één ijzersterke plaat te maken, in plaats van twee die te hard in contrast staan met elkaar.
Eén van mijn favorieten — de Dirty Projectors, ook op Pukkelpop aanwezig — openen de cd met het fantastische Knotty Pine. David Byrne (Talking Heads) levert aan dit nummer een mooie bijdrage. Ik geef u hierbij eerst het originele nummer, en daarna een videoke, waarin alle meewerkende artiesten bijeen komen om samen het nummer te zingen. (kies voor HQ)
De laatste tijd word ik elke ochtend nog voor 6u wakker en kan ik de slaap niet meer vatten. Op zich niet erg want er is niets zo leuk als heel vroeg wakker worden en beseffen dat de dag nog moet beginnen. Dan is het tijd om alle ramen open te gooien, terug op bed te gaan liggen en het eerste zuchtje wind je huid te laten strelen.
In het weekend wordt aan dit fenomeen ook nog eens een uitgebreid ontbijt gekoppeld. En als het kan deel ik dat maar al te graag met mensen die me lief zijn.
Opening: Zaterdag 4 Juli om 17:00u / Drankjes vanaf 18.00 – 20.00u
met een lezing van AA Bronson
[Printed Matter, Inc. NYC, General? Idea (1969 – 1994), FILE Magazine]
Tentoonstelling: op zaterdag 4 juli tot zondag 5 juli, van 13:00 tot 19:00
Plaats: de Ateliers, Stadhouderskade 86, 1073 AT Amsterdam
reacties