Museumnacht ’09

Een evenement dat alleen maar aan te moedigen valt. Maar dan ook weer niet te veel aanmoedigen. Dat zou zorgen dat er nog meer volk op af komt. Op zich is dat goed, ware het niet dat je dan de tentoonstellingen eigenlijk niet meer volledig kunt beoordelen. Ruim 30000 mensen waren er op de been, en die moesten allemaal ergens in een museum terecht kunnen. Ik denk dat het plafond bereikt is.

In het modemuseum viel het (toen wij er waren) nog goed mee van aantal mensen. Er was bedrijvigheid en passage, wat duidde op een geslaagde avond. Maar in het fotomuseum viel het een beetje tegen. In collonne foto’s aanschouwen, mensen die hier en daar te dicht bij de foto’s bleven plakken en het fotomuseum dat nog nooit zo warm heeft aangevoeld.

De tentoonstelling Red Journey van Nick Hannes is klein maar sterk. Het werk van Geert van Kesteren — Baghdad Calling / Why Mister, Why? — is beklijvend realistisch. Zijn werk is mooi gepresenteerd en ware het niet van de massa volk, dan was ik er nog meer van geroerd. Theatres of the real. Britse fotografie vandaag is een mooie groepstentoonstelling. Goede variatie, veel verschillende thema’s en mooie grote afdrukken. Ook kon je de selectie van de voorbije drie seizoenen De film van mijn leven bekijken. Vier tentoonstellingen op één plek die elk de moeite zijn.

Het was goed, het was geslaagd, maar ik besef nu dat ik liever gewoon op een rustige zondag de collecties in de musea ga aanschouwen. Op mijn eigen tempo door de ruimte(s) dwalen. De beelden die wel tot je door kunnen dringen en mijn tijd kunnen nemen om video en film te kunnen zien.