potloodkunst

Waar is de tijd van mijn eerste illustratieles. Ik snapte en bakte er niets van. Illustreren, zoals in die kinderboekskes? ‘da’s toch niet mooi en veel te simplistisch’, dacht ik toen. Hoe naïef kon ik zijn. ‘Het illustreren van’ dat is een kunst op zich, het weergeven van iets op een manier eigen aan de kunstenaar maar die tegelijkertijd de juiste boodschap moet overbrengen naar het publiek.

Illustreren is ook niet ‘een stokmannetje’ op papier neerzetten. Alles wat je tekent moet het juiste gevoel geven, het moet voor de kijker ‘kloppen’. (bvb een elleboog kan anatomisch maar in één richting buigen, teken je dit fout, dan druist dit in tegen onze natuur en hoe we die beleven. Met als gevolg dat we de tekening ‘fout’ zullen lezen)

Het kunnen illustreren is ook niet iets wat je op één jaar leert. Je eigen stijl creëren duurt jaren, de manier waarop je het potlood op het blad laat dansen ook. Een vaste hand, harde of zachte lijnen trekken, werken met volvlakken of net niet… Het is nooit mijn sterkste kant geweest, maar gaandeweg ben ik er wel van gaan houden. Daarom heb ik alleen maar respect voor mensen als Richard J Sanderson, die zo mooi banale dingen op een interessante manier kan weergeven. Dit soort illustraties; de bladverdeling, het spelen met de witruimte, het contrast tussen de harde volvlakken en de fijne lijnen vind ik boeiend en blijvend leuk om naar te kijken.