herfstmensje

attentheid

Ja, ik geef het toe, het krijgen van een bloemetje kan heel veel deugd doen. Zouden mannen dat ook graag krijgen, bloemen?

bekende borduursels

Heel knap gedaan, dit borduurseltje. Met onder andere The village people, Amy Winehouse, Edward Scissorhands, LL Cool J en meer. En het is up to date, zelfs Obama zit er bij.

Een deel van de patroontjes kan hier gevonden worden. Redelijk acuraat wel, die pixelmannetjes: zo vind je er zelfs de pixelversie van björk op het festival van Cannes in 2000 (Danser in the dark). Geweldig!

de wakkere wekker

Geweldig mooi en praktisch is hij, deze verticale wekker van Greg Wolos. Een simpel idee, een eenvoudige uitvoering maar toch zo verfijnd. Geef toe, hoe lastig is het niet, om ‘s morgens gewekt door dat lichtgevend ding daar op de grond je hoofd te moeten heffen om dan toch nog even te willen snoozen.

Welnu, gedaan met het heffen van de hoofden, enkel nog je ogen een klein beetje openen om wazig het uur te kunnen lezen. Natuurlijk gevolgd door het sluiten van de ogen. En dit allemaal zonder één fysieke inspanning. (nu klink ik wel heel lui, maar dat ben ik niet hoor)

Hier te verkrijgen

Crossing border

Af en toe de grens oversteken, is altijd wel eens leuk. Maar dat de grens door de ander wordt overschreden is nog leuker. Zo komt het crossing-border festival naar onze contreien. Allen tesamen: hip hoi! Want daar komen namelijk deze pareltjes: Laura Marling, Mumford and Sons (u welbekend van de kleine leeuwman), Madensuyu, Patrick Watson, en zoveel meer.

Eén van die groepen is de supergroep Monsters of Folk. Bestaande uit; Jim James (My Morning Jacket), Conor Oberst (Bright Eyes), M. Ward en Mike Mogis (Bright Eyes). Ik presenteer u het aangename clipje van ‘Say Please’. Met een knipoog naar de oude folk-achtige en  licht dansbare liedekens. Geweldig, beweegt u vooral mee van links naar rechts.

En dan Laura Marling, amper 19 jaar en muziek die precies al doordrengt is van levenswijsheid en ervarig van een 40-jarige. Heerlijk melodieus, een stem die veel aan kan en diepzinnige teksten. Geniet u even mee van ‘My manic and I’.

Nog mensen die naar Crossing Border gaan?

Calluna

Een zeer mooi font door Jos Buivenga. Op fontsquirrel kan je één typeface downloaden voor vrij gebruik.

Het font is een mooie duidelijke en open leesletter, maar die volgens mij in display ook goed kan geven.

Let vooral op de schreven, het zijn halve schreven, slechts langs één kant. Subtiel mooi en vooral niet storend.

het breekbare hart

Een zeer mooie clip, bij een geweldig nummer, aan de hand van Tomek Ducki.

character animation: Toby Jackman
cinematography: Annika Summerson
vfx: Bence Varga
made at: XL Recordings

happy mailbox

propjes

Je kent het wel, je schrijft iets, het is niet goed en het papiertje wordt verfrommeld in de vuilnisemmer gegooid. Of nee, je kent het niet, want alles wordt tegenwoordig getypt. Soit, voor degenen die wel nog schrijven en er een propje van maken, hiermee kan je tenminste leuke propjes maken. Leuk idee van Trapped in Suburbia.

Spheres of Fury

Tim Brown en Christopher Hewitt hebben samen dit geweldige filmpje gemaakt. Intrigerend, geweldige muziek en dat alles met de nieuwe Canon 7D.

Hecq Vs Exillion – Spheres Of Fury from Tim.Chris.Film on Vimeo.

Bat for Lashes

Zaterdagavond met de trein gezellig naar Brussel om ‘de madam’ aan het werk te zien.
Ik verwachtte me aan een intiem concert, zonder al te veel poeha en een stem om u tegen te zeggen. Die stem om u tegen te zeggen was er, de weinige poeha, daar had ik me dus volledig aan mispakt.

Alles begon met een voorprogramma dat me wat te raar was, dus dat stuk skippen we wegens niet interessant genoeg.

Daarna was het de beurt aan Bat For Lashes. In de achtergrond hing een groot doek met daarop een huilende wolf in het maanlicht. Een mooi decor en een passend sfeertje voor deze halloweenavond. Natasha zelf betrad het podium blootvoets in een schoon donkerblauw kleedje. Het concert begon, en sloeg al meteen in als een bom. Een stem om inderdaad u tegen te zeggen, een charisma dat straalde en een supergoede en solide begeleiding. Alvorens ze begon aan ‘Calling moon and moon’ werd aan het publiek gevraagd om mee te huilen als een wolf, waardoor de AB plots werd omgevormd in een roedel.
Mooi was dat.

Bij het clavecimbel geluidje van ‘Horse and I’ werd het publiek nog extatischer en bij ‘Daniel’ meende ik te horen dat het publiek maar al te graag ‘Daniel’ meeschalde. De opzwepende nummers werden evenwichtig afgewisseld met het meer ingetogener werk als ‘Siren Song’, waarbij Natasha aan de piano ging zitten en even liet zien waarom ze wel een oh zo fantastische muzikante is. Haar stemtimbre, een bereik van wel meer dan twee octaven alsook de juiste emoties, maken dit nummer zo krachtig.

Soms heerstte er een sombere, mysterieuze sfeer, een beetje Fever-Ray achtig, maar iets positiever.

Voor het duet met Scott Walker zong ze samen met een op voorhand opgenomen stukje film, dat werd getoond op een Tv-scherm. Er werd met de handjes geklapt op ‘Priscilla’, het publiek danste — zij het lichtjes — mee op ‘Pearl’s dream’ en ik kreeg een krop in de keel bij ‘What’s a girl to do’ (maar dat heeft dan meer met mijn beleving van dit nummer te maken).

Ze heeft me kunnen beroeren en het was fantastisch.