herfstmensje

Bat for Lashes

Zaterdagavond met de trein gezellig naar Brussel om ‘de madam’ aan het werk te zien.
Ik verwachtte me aan een intiem concert, zonder al te veel poeha en een stem om u tegen te zeggen. Die stem om u tegen te zeggen was er, de weinige poeha, daar had ik me dus volledig aan mispakt.

Alles begon met een voorprogramma dat me wat te raar was, dus dat stuk skippen we wegens niet interessant genoeg.

Daarna was het de beurt aan Bat For Lashes. In de achtergrond hing een groot doek met daarop een huilende wolf in het maanlicht. Een mooi decor en een passend sfeertje voor deze halloweenavond. Natasha zelf betrad het podium blootvoets in een schoon donkerblauw kleedje. Het concert begon, en sloeg al meteen in als een bom. Een stem om inderdaad u tegen te zeggen, een charisma dat straalde en een supergoede en solide begeleiding. Alvorens ze begon aan ‘Calling moon and moon’ werd aan het publiek gevraagd om mee te huilen als een wolf, waardoor de AB plots werd omgevormd in een roedel.
Mooi was dat.

Bij het clavecimbel geluidje van ‘Horse and I’ werd het publiek nog extatischer en bij ‘Daniel’ meende ik te horen dat het publiek maar al te graag ‘Daniel’ meeschalde. De opzwepende nummers werden evenwichtig afgewisseld met het meer ingetogener werk als ‘Siren Song’, waarbij Natasha aan de piano ging zitten en even liet zien waarom ze wel een oh zo fantastische muzikante is. Haar stemtimbre, een bereik van wel meer dan twee octaven alsook de juiste emoties, maken dit nummer zo krachtig.

Soms heerstte er een sombere, mysterieuze sfeer, een beetje Fever-Ray achtig, maar iets positiever.

Voor het duet met Scott Walker zong ze samen met een op voorhand opgenomen stukje film, dat werd getoond op een Tv-scherm. Er werd met de handjes geklapt op ‘Priscilla’, het publiek danste — zij het lichtjes — mee op ‘Pearl’s dream’ en ik kreeg een krop in de keel bij ‘What’s a girl to do’ (maar dat heeft dan meer met mijn beleving van dit nummer te maken).

Ze heeft me kunnen beroeren en het was fantastisch.