Toen we hun eetkamer binnenwandelden viel ze me direkt op. Alleen hebben zij hem in het bruin met de bijhorende bank ipv de witte versie (persoonlijk verkies ik het wit).
De tafel is gebaseerd op het simpele ‘pas in elkaar’ systeem waardoor die gemakkelijk te verplaatsen en te verhuizen is.
De tafel is gemaakt door Unto this last, een bedrijf dat hele mooie en simpele design op maat ontwerpt en vervaardigt. Grote kasten, kleine kastjes, tafels en zelfs hele mooie lichtobjecten.
Heel knap gedaan, dit borduurseltje. Met onder andere The village people, Amy Winehouse, Edward Scissorhands, LL Cool J en meer. En het is up to date, zelfs Obama zit er bij.
Een deel van de patroontjes kan hier gevonden worden. Redelijk acuraat wel, die pixelmannetjes: zo vind je er zelfs de pixelversie van björk op het festival van Cannes in 2000 (Danser in the dark). Geweldig!
Keukenhanddoeken; een basisgereedschap waar nogal te weinig aandacht aan geschonken wordt. Een handdoek die niet afdroogt — maar eerder het water wat verder over uw vaat verspreidt — daar wordt ik nu eens echt zenuwachtig van. En om het (on)aangename aan het mooie te koppelen zijn er hier en daar wel pareltjes van doekjes te vinden. Deze kan je alvast via het internet bestellen:
Deze hebben een lichte knipoog naar de jaren ’60-’70 en daarom vind ik ze juist leuk:
Op school waren wij bij de laatsten om nog te leren drukken op de ouderwetse manier. Tot vandaag ben ik ze daar ongelooflijk dankbaar voor. Films monteren, met rode snijfilm werken en maskeerverf, alles uitbelichten, platen handmatig voorbereiden, … Geweldig vond ik het.
Maar dus, alles begon met het uitkiezen van de letters uit de ladekasten. U kent ze misschien wel, van die heerlijk mooie kasten gevuld met loden lettertjes en een mooi marmeren blad bovenaan. Met die lettertjes en figuren werd eerst het ontwerp vastgelegd in een soort frame (let wel, in spiegelbeeld was dat niet altijd even gemakkelijk). Alles werd stevig vastgedraaid om daarna in de drukpers te klikken en tot drukken over te gaan. Dat drukken gebeurde op een Heidelberg Degel, een fantastische machine die wonderbaarlijke geluiden en geuren produceert.
Ik droom er van om zo een volledige letterkast in mijn (ooit toekomstig) huis te kunnen plaatsen. De kast zou een mooie prominente plaats krijgen, om mezelf en anderen eraan te doen herinneren welk vakmanschap er niet nodig was om een mooi boek te drukken. Een stuk geschiedenis van de wereld maar ook een deel van mij.
Nog voor de loden letters er waren, gebruikte men houten letters. Deze zijn als decoratie nog mooier en daarom is het misschien geen slecht idee om vanaf nu bij elke feestgelegenheid (verjaardag, kerstmis, nieuwjaar,…) een houten letter te vragen als cadeau. Gewoon, omdat ik dat ongelooflijk mooi vind.
Een bikini, het zou een basisstuk in iedere vrouw haar garderobe moeten zijn. Alleen bij mij ontbreekt dat ding dus nog. Ik zwem al jaren met een gewone zwarte slip en iets dat door kan gaan voor het ‘bovenste van een bikini’. Deze beiden in het zwart, waardoor het niet opvalt dat het eigenlijk lingerie is.
Het wordt wel eens tijd voor een echte bikini. Een mooi stuk, om mee op het strand te liggen of om gewoon op een hete zomerdag te dragen boven een jeans of rokje. En als het even kan, dan liefst een bikini van Erica Laurell. Haar collectie is een bewijs dat de woorden gehaakt en sexy echt wel samen kunnen gaan. (toegegeven, echt duiken of zwemmen moet je hier niet mee doen. Daarvoor haal ik mijn oud geval wel weer boven)
en naast de bikini-collectie heeft ze ook nog hele schattige creaties voor kindjes.
Wat doe je met oude plastic zakken en een ongewone interesse in koraalriffen?
Helle Jørgensen combineert de twee zaken. Oude plastic zakken worden versneden in reepjes, die dan weer aan elkaar gehecht worden tot er een bol ‘garen’ ontstaat.
Van die bol worden dan ware kunstwerkjes gehaakt of gebreid. Het zijn zotte handwerkjes, met een enorm oog voor detail, kleurkeuze en afwerking. Ik ben al zeker fan.
Aangezien het (over drie kwartier) vrijdag is moest ik denken aan het volgende:
Iedereen kent ze wel, van die tassen gemaakt uit resten tentzeil of vrachtwagenzeilen. Ik kende ze ook, maar wist nooit te zeggen van welk merk of waar je ze kon vinden. Tot ik zag dat mijn baas zo een tas heeft.
Het merk heet Freitag en ze hebben geweldige producten. Er zijn niet alleen heuptassen maar ook macbooksleeves, iphone hoesjes, en grote stevige tassen om te gaan shoppen. De kleuren en de prints zijn heel mooi aangezien er vaak nogal gigantsiche letters op staan van hoe het zeil oorspronkelijke was. Het samenstellen en de afwerking gebeurt handmatig en is een knap staaltje vakmanschap.
Soms staan ze op beurzen, waar je een keuze kunt maken uit de verschillende zeilen. Eens je jouw zeil hebt gekozen kan je er bvb een tas en een iphone sleeve van laten maken. Dit is een leuk idee om met vrienden één groot zeil te delen en er elk iets van te laten maken.
Zelf hou ik nogal van grote handtassen, het zijn zelfs bijna sporttassen. Dat is ook nodig want soms steekt er in zo een tas een laptop, een Nikon D300, mijn pennetasje, portefeuille, een extra pulleke en nog wat vrouwentoestanden. Moet ik later op de dag nog op een feestje zijn, dan is de kans groot dat je een extra paar schoenen in de tas vindt.
Onderstaande tassen zouden eigenlijk wel handig zijn voor als ik ergens heen ga en heel veel gerief mee moeten kunnen nemen.
Het is weer zover, we zitten binnenkort weer met een invasie. Er zijn zes, jawel zes vrienden/kennissen die zouden moeten bevallen binnen hier en twee maanden. Dan moeten we weer van hot naar her, pamperrekeningen aanvullen, gezellige cadeautjes kopen en meerdere keren vragen “en is alles goed gegaan?” en vol verwondering en verbazing al die kleine wezentjes eens vastpakken. Dan trekken grote mensen gekke bekken en spreken ze ineens alsof medeklinkers nooit hebben bestaan. Agoegoegoe, Atatataa…
Ik vind dat fantastisch, die baby’s. De geur, de geluidjes en vooral hoe je niet kunt vatten dat zoiets kleins nog alles moet leren. Duim en wijsvinger bij elkaar krijgen om zo te kunnen grijpen. Van liggen naar rollen, naar sluipen om dan over te gaan in kruipen en wiebelend stappen. Ondertussen hebben ze al je hebben en houden al een paar keer op de grond gegooid en alle voorwerpen in je huis gezegend door speeksel en kwijl van eigen makelij.
Wij hebben er geen, maar af en toe komen er van die kleintjes op bezoek en dat vinden we wel plezant. Dan slapen ze in een klein kamertje die we een beetje voorzien hebben om een reisbedje in kwijt te kunnen maar echt volledig ingericht als baby-logeerkamer doen we niet.
Moest ik ooit toch zo een kamer nodig hebben, dan liefst met allemaal spulletjes zoals deze:
en dit behang mag tegen de muur met bijhorend lichtgevend konijntje voor ‘s nachts.
reacties