nacht van de blues

Lars Horntveth

Hij was voor een keertje nog eens in ons land; de Noorse componist en dirigent Lars Horntveth, ook wel bekend als de leider van Jagga Jazzist. Nu ja, dirigent… half headbangend en spelend op gitaar leidde hij het orkest. Het eerste stuk duurde ruwweg 20 minuten en kwam uit zijn laatste album Kaleidoscopic. Daarna volgden de supersterke nummertjes van op zijn debut album Pooka (2004): Pooka, Tics en Joker.

Een heel fijn concert, met een mooi evenwicht van klassiek versus electronisch. Hier en daar hoorden we gewaagde combinaties maar deze werden perfect uitgevoerd door het orkest.

Op deze pagina kan je je laten verrassen door zijn muziek.

Hieronder geef ik je zijn sterk nummer Pooka: (geef het een kans, het heeft die opbouw nodig om uit te bloeien tot een krachtig stuk)

The Knife and the Opera

Na een succesvol jaar met een mooie plaat en spectaculaire shows als Fever Ray, heeft Karin Dreijer zich nu weer herenigd met broer Olof Dreijer als het Zweedse electropopduo-met-duistere-en-occulte-trekjes The Knife, voor een nieuw, ambitieus project. Op 1 maart verschijnt Tomorrow, In A Year, een heus opera-conceptalbum over het leven en werk van Charles Darwin, schrijver van het boek On The Origin Of The Species en grondlegger van de evolutietheorie. De opera werd vorig jaar al opgevoerd door het Deense theatergezelschap Hotel Pro Forma. Meer live-uitvoeringen staan dit jaar nog gepland in onder meer Athene, Munster en Stockholm. De muziek op het dubbelalbum, het eerste The Knife-studiowerk sinds Silent Shout uit 2006, is tot st een samenwerking tussen The Knife en Berlijnse acts Mt. Sims en Planningtorock.

Voor de opnames begaf Olof Dreijer zich zelfs in het Zuid-Amerikaanse Amazonegebied, om natuurgeluiden op te nemen ter verwerking in de studio gemaakte muziek. In het begin vond het duo het erg lastig om met het project te beginnen, geeft Olof toe. “We wisten eigenlijk helemaal niets van opera. We waren ook nooit naar een opera geweest. Uiteindelijk leerden we meer over de essentie van en de dramatische structuren binnen operastukken. We voelden ons uiteindelijk vrij genoeg om daar mee te spelen.”

Een eerste voorproefje is via de bandwebsite te downloaden in ruil voor een e-mailadres: het elf minuten durende Colour Of Pigeons klinkt herkenbaar als The Knife, met extra sinister gebruik van percussie, de stem van Karin Dreijer die het nummer pas na dik drie minuten openbreekt en voor instant koude rillingen zorgt, aangevuld met de heuse hoge operastemmen halverwege. En ja, daar moet u van houden, maar verrek: dit is niet mis.

bron: alternative

Luister hier naar het 11min. durende ‘colouring op pigeons’.

Wat zou ik die opera toch zo graag willen zien! Na het geweldige optreden van Fever Ray (Karin Dreijer) op pukkelpop kan ze me meer en meer bekoren. Ik heb me ingeschreven op hun mailinglist, en hoop die opera ooit eens live te kunnen bekijken. Als ik daarvoor naar Stockholm zou moeten, dan zij het maar zo. Niet dat ik dat erg zou vinden natuurlijk.

Crossing border

Af en toe de grens oversteken, is altijd wel eens leuk. Maar dat de grens door de ander wordt overschreden is nog leuker. Zo komt het crossing-border festival naar onze contreien. Allen tesamen: hip hoi! Want daar komen namelijk deze pareltjes: Laura Marling, Mumford and Sons (u welbekend van de kleine leeuwman), Madensuyu, Patrick Watson, en zoveel meer.

Eén van die groepen is de supergroep Monsters of Folk. Bestaande uit; Jim James (My Morning Jacket), Conor Oberst (Bright Eyes), M. Ward en Mike Mogis (Bright Eyes). Ik presenteer u het aangename clipje van ‘Say Please’. Met een knipoog naar de oude folk-achtige en  licht dansbare liedekens. Geweldig, beweegt u vooral mee van links naar rechts.

En dan Laura Marling, amper 19 jaar en muziek die precies al doordrengt is van levenswijsheid en ervarig van een 40-jarige. Heerlijk melodieus, een stem die veel aan kan en diepzinnige teksten. Geniet u even mee van ‘My manic and I’.

Nog mensen die naar Crossing Border gaan?

Bat for Lashes

Zaterdagavond met de trein gezellig naar Brussel om ‘de madam’ aan het werk te zien.
Ik verwachtte me aan een intiem concert, zonder al te veel poeha en een stem om u tegen te zeggen. Die stem om u tegen te zeggen was er, de weinige poeha, daar had ik me dus volledig aan mispakt.

Alles begon met een voorprogramma dat me wat te raar was, dus dat stuk skippen we wegens niet interessant genoeg.

Daarna was het de beurt aan Bat For Lashes. In de achtergrond hing een groot doek met daarop een huilende wolf in het maanlicht. Een mooi decor en een passend sfeertje voor deze halloweenavond. Natasha zelf betrad het podium blootvoets in een schoon donkerblauw kleedje. Het concert begon, en sloeg al meteen in als een bom. Een stem om inderdaad u tegen te zeggen, een charisma dat straalde en een supergoede en solide begeleiding. Alvorens ze begon aan ‘Calling moon and moon’ werd aan het publiek gevraagd om mee te huilen als een wolf, waardoor de AB plots werd omgevormd in een roedel.
Mooi was dat.

Bij het clavecimbel geluidje van ‘Horse and I’ werd het publiek nog extatischer en bij ‘Daniel’ meende ik te horen dat het publiek maar al te graag ‘Daniel’ meeschalde. De opzwepende nummers werden evenwichtig afgewisseld met het meer ingetogener werk als ‘Siren Song’, waarbij Natasha aan de piano ging zitten en even liet zien waarom ze wel een oh zo fantastische muzikante is. Haar stemtimbre, een bereik van wel meer dan twee octaven alsook de juiste emoties, maken dit nummer zo krachtig.

Soms heerstte er een sombere, mysterieuze sfeer, een beetje Fever-Ray achtig, maar iets positiever.

Voor het duet met Scott Walker zong ze samen met een op voorhand opgenomen stukje film, dat werd getoond op een Tv-scherm. Er werd met de handjes geklapt op ‘Priscilla’, het publiek danste — zij het lichtjes — mee op ‘Pearl’s dream’ en ik kreeg een krop in de keel bij ‘What’s a girl to do’ (maar dat heeft dan meer met mijn beleving van dit nummer te maken).

Ze heeft me kunnen beroeren en het was fantastisch.

oorverdovend fantastisch

Een waar oorverdovend muzikaal festijn, zo zou ik het pukkelpop van dit jaar omschrijven. Elke dag heb ik ongeveer mijn lijstje kunnen afwerken en zelfs nog wat onverwachte optredens mee kunnen pikken. Het geluid was trouwens nogal aan de harde kant (over de 100 db) en oordopjes waren dan ook geen overbodige luxe. Drie dagen met oordopjes en dan nog hoorde ik elk optreden luid en duidelijk.

Maar dus, in het kort een oplijsting van wat ik heb gezien:

D O N D E R D A G :
Vetiver ***
laatste tien minuutjes kunnen meepikken maar wel heel goed
Howling Bells ****
ongelooflijk goed, een zeer mooi madam met een zeer mooie stem. Voldoende variaties in de nummers en met pit.
James Yuill **
spijtig van zijn muziekinstallatie die het liet afweten, hierdoor was hij aangewezen op akoestisch werk. Maar dan nog heel goed.
Paolo Nutini **
aangenaam verrast, warme stem, sterke nummers maar niet echt de présence die ik had gedacht.
Bon Iver ****
Ongelooflijk goed, alleen miste ik de volledige bezetting waardoor het soms niet echt ‘vol’ klonk. Een eerste kippenvelmoment kwam toen we als publiek ook mee moesten zingen. Heerlijk genieten.
Passion Pit **
Het eerste half uur was het wennen aan het stemmetje maar eens we daar over waren nog wel een fijn en pittig optreden.
Wilco ****
Wilco zoals we ze kennen, zeer geslaagd dus.
Andrew Bird *****
Door het onweer was ik een beetje verplicht om 3u in de chateau te vertoeven, maar dat was met plezier. Andrew Bird was fenomenaal goed. Super stem, sympathieke kerel, muziek die door merg en been gaat. Alleen had ik graag ‘heretics’ gehoord, maar dan nog zeer geslaagd.
DeVotchKa *****
Aangenaam verrast door de makers van de soundtrack van ‘Little Miss Sunshine’. Balkan muziek maar dan veel gevarieerder, pittiger, intenser en sappiger dan Beirut.
Beirut ***
Tjah, gewoon beirut dus. Goed zoals ze zijn, maar ik had er geen ‘waaw’-gevoel bij.

V R I J D A G :
Delphic *****
Fantastische ontdekking, zinderend en een goede leadzanger.
Metric ***
Een sexy versie van Tante Sidonie op het podium met wat catchy songs. Was wel okee.
Alberta Cross ***
Heel goed.
Bombay Bicycle Club ***
Kort even gaan kijken maar wel de moeite. Moet ik wat meer van opzoeken.
Puppetmaztaz ****
Nooit gedacht dat een poppenkast zo hilarisch kon zijn. Sterke nummers, goede ‘choreografie’, fijn samenspel en ook een degelijke verhaallijn die alle nummers mooi aaneen rijgde. Nooit gedacht dat rap mij zou kunnen beroeren.
The airborne toxic event *****
Schitterend! Een groep die duidelijk geniet van het optreden en dat ook uitstraald.
Air traffic ***
Van ver meegepikt, is okee.
The ting tings **
Ook van ver meegepikt en meer valt daar ook niet over te zeggen.
Vampire Weekend *****
Het hoogtepunt van Pukkelpop voor mij! Krachtig, swingend, een zeer fijn publiek, sterke nummers en zo veel meer. Een groep die er staat en die je gelukkig maakt. De nieuwe nummers die ze speelden beloven een sterk nieuw album binnenkort.
Snow Patrol **
Van ver meegepikt, was wel okee
Fever ray ***
Ze speelden in het volledige donker, met hier en daar een tafellampje. Duister, mysterieus, creepy en al wat je wilt. Maar door het gebrek aan het zien van de groep was het precies of we stonden bij een bijeenkomst van één of andere sekte. Ik wist wat ik kon verwachten qua geluid, en heb dat ook gekregen, maar dan ook niet meer dan dat. Een beetje spijtig.
Placebo **
Van ver meegepikt, niet echt mijn ding.
Kraftwerk **
Heel goed als afsluiter, al is het wel niet echt gekomen tot een hard feestje.

Z A T E R D A G :
The temper trap *****
Fantastisch!! energiek, ijzersterke nummers, een zanger die er echt staat en beweegt tussen rock en ballet in. Ge-wel-dig.
Jack Penate ***
Toch wel aangenaam verrast, elk nummer bleek beter te zijn dan verwacht.
Deerhunter **
Kon me niet zo bekoren, maar misschien had ik al wat te veel gezien de laatste dagen.
Hanne Hukkelberg *
Hier ook van hetzelfde. De nummers lagen qua stijl nogal te ver uiteen en het stond ook echt veel te hard.
The whitest boy alive *****
Was zeer geslaagd. Het publiek was mee, zijn nummers sloegen in als een bom en god zag dat het goed was.
50 cent
Echt niet mijn ding.
N*E*R*D
Was al iets beter dan 50 cent.
Arctic Monkeys ****
Een zeer mooie afsluiter.

En onderweg naar huis kwam ik een deel van The whitest boy alive tegen (Erlend Oye rechts, Sebastian Maschat de drummer links). Kan een mens nog beter een festival afsluiten?

en hier kan je alle recensies lezen

pukkelpop 09 to-see

Hier gaan we dan, gepakt en gezakt klaar voor een paar dagen genieten van muziek. Bij deze geef ik je mijn to-see lijstje mee, want er was iemand benieuwd naar.

donderdag (topdag vr mij):
The Invisible, Expatriate, Vetiver, James Yuill (pas ontdekt en geweldig goed bevonden), dan zeemzoete Paolo Nutini, Bon Iver, Passion Pit, Wilco, en dan ter plaatse kiezen tussen Grizzly Bear of Andrew Bird (denk dat de laatste zal winnen), Beirut en eindigen met de mooie stem van Sia met Zero 7.

vrijdag:
beginnen op de blije tonen van Delphic, Metric, Alberta Cross, Puppetmastaz, the airborne toxic event, glasvegas, vampire weekend (deze moet je gezien hebben), fever ray (waarbij ik vooraan wil staan om de madam haarzelve te aanschouwen) en dan een dEUS-ke doen.

bij deze ook even een muziekje van Vampire Weekend meegeven:

zaterdag:
The temper trap, Jack Penate, Deerhunter, Yo Majesty (om wat tempo in de keet te brengen), The whitest boy alive (meest sexy nerd), Luciano presents AEther (benieuwd hoe we muziek op een ander manier kunnen ervaren), N*E*R*D (omdat die wel wat ambiance en een feestje teweeg kunnen brengen) en dan Arctic Monkeys.

keuzes

Daar sta ik dan, of eerder zit ik dan. Al een hele tijd aan het wachten op het uurschema van pukkelpop en nu dat er is zou er een druk van mijn schouders moeten vallen. Ware het niet dat ik donderdag al voor een paar dilemma’s gesteld word. Zo begint Bon Iver vlak na Paolo Nutini (een beetje krap). Wilco speelt samen met La Roux en Grizzly Bear samen met Andrew Bird. Hmm even nadenken hoe ik dat ga aanpakken. Door vrijdag en zaterdag ben ik nog niet geraakt, maar ook daar zullen wel wat pareltjes aaneen gerijgt moeten worden.

Deze geef ik met gaarnte mee: de nieuwe clip van Grizzly Bear (nu pas ontdekt, maar dateert dus uit 2007, mijn excuses). Een beetje bevreemdend maar oh zo mooi gemaakt door encyclopedia pictura. Zij verzorgden o.a. ook al deze fantastische clip van Björk en zoveel meer.

Bowerbirds

Deze jonge groep heb ik nog maar recent ontdekt. Hun muziek heeft iets folks/indie-achtig maar heeft toch een serieux over zich. Ze komen naar België en het is vreemd dat een ticket dan maar 5€ kost, want volgens mij zijn ze meer waard.
Komt dat dus allen zien! Ik ben zeker van de partij op hun concert en de ticketjes liggen al klaar aan de kassa. Jeej!

De videoclip is geregiseerd door Alan Poon

Een bowerbird (prieelvogel) zijn van die vogeltjes die enorm veel moeite doen om hun nest te doen opvallen. Sommigen verzamelen daarbij bvb alleen maar blauwe voorwerpen. (Komt er dus van, als je te veel naar National Geographic kijkt als klein kind. Dat je van die onnozele dingen onthoud)