Na het eindwerk blijf ik nog altijd zeer geïntrigeerd in kotjes of andere varianten. En er bestaat een site van, waar je allerlei mooie hutjes en kotjes kunt bekijken en ook kunt zelf kunt insturen. Misschien is het eens tijd om onze belgische kotjes op de site te krijgen.
Indien u ‘s morgens toch nog niet genoeg bent uitgeslapen, of uw armen kunnen het gewicht van de wereld nog niet aan, dan kan u eventueel ook eens een inventieve manier bedenken zoals deze om toch je krantje te kunnen lezen:
Supermooie ‘boerenerf-handdoeken’ op de webshop van Neëst. Geeft me een lekker nostalgisch gevoel, naar de boerderij van mijn oma. Dat waren nog eens tijden; ravotten, vallen, hollen, verstoppen in het hooi, op het veld achter elkaar rennen, … en dan heerlijke taart om 4u met een glas melk.
Pakistan, u kent het wel, het land dat eind juli 2010 voor 1/5de werd overspoeld met water en de daarop volgende modderstromen. Een ramp waardoor het leven van 20 miljoen mensen ineens werd bedreigd door een potentiële opkomst van de malariamug ten gevolge van de overstromingen.
Maar zover is het niet gekomen, en dat dankzij/te wijten aan spinnen.
(Gisteravond nog op facebook zien passeren bij Peter Van Riet, en vandaag hier wat uitgeklaard.)
Bij het opkomen van het water in Sindh, zochten miljoenen spinnen hun toevlucht in de enige nog overgebleven gewassen. Aangezien het water maar heel traag terugtrekt, moeten deze spinnen dus geruime tijd solidair in de bomen leven. Deze gigantische ‘webbomen’ zijn niet alleen sureëel om naar te kijken, ze zijn ook superefficiënt. De populatie malariamuggen is in de buurt van Sindh gedaald, wat onverwachts is met zoveel stilstaand water.
Photos: UK Department for International Development
Mijn zielsvriendin, die waren met 5 kinderen thuis. Vijf… een drukke bedoening met alle gevolgen van dien, maar ook vooral een gezellige drukte. Een warm nest, waar ik altijd welkom was. Een tweede thuis waar het normaal was als er ineens iemand bijschoof aan tafel. Er was dan al weinig plek als je al met 8 aan tafel zat, maar er kon er altijd nog wel eentje bij. Geschuifel en geschoffel tot die éne persoon zich ook kon nestelen tussen de huisgenoten.
En dezer dagen gebeurt het precies ook een beetje bij ons. We hebben geen kinderen die andere kindjes meenemen en thuis komen presenteren, maar er zijn wel wat onverwachtse invallen. Vrienden installeren zich, er wordt eten voorzien, er is koffie en er wordt over projecten en mogelijke samenwerkingen gepraat. Brainstormsessies en idee-gespui, gelach en gezever, verrassende resultaten en het opgooien van een opportuniteits-ballonnetjes.
Heerlijk, die gezellige drukte en samenwerkingen.
Een full house en zoete invallen… het liefste wat ik heb.
Was gewoonweg heerlijk.
Een zeer aangename, leefbare, en mooie stad waarin je uren kan rondwandelen met het hoofd omhoog gericht. Want zoals in de meeste steden zijn de gevels op niveau 0 nooit interessant, maar zijn de gebouwen echt naar waarde te schatten vanaf niveau 2 of 3.
De prachtige balkons, authentieke houten luikjes en immense ‘trompe l’oeils’ blijven verrassen en maken de stad fleurig. Kleuren, geuren en smaken zijn de revue gepasseerd en daar mag Madrid trots op zijn. Het heerlijke eten — waarmee wij duidelijk op een ander bioritme zaten dan de locals — is minder prijzig dan hier waardoor we onszelf eens goed hebben verwend.
We deden van cultuur, tot een beetje shoppen om daarna verdiend een halt te houden in één van de mooie parken.
Met een HST sta je in 25 minuten in één van de oudste steden van Spanje: Toledo. Een pittoreske stad met Moorse invloeden en ideaal om een dag door te kuieren.
Zit ik hier voor de imac op de grond. Het licht is uit en de helderheid van het scherm doet het netvlies geen deugd… en toch blijf ik zitten. Een sterk gevoel van ‘thuis’ op deze éne vierkante meter. Thuis in ons nieuwe appartement dat ruim genoeg is voor ons tweetjes, maar toch een pak kleiner dan onze vorige stek. Op zich totaal niet erg, want dat zorgde ervoor dat we eerst met de grote, daarna met de gemiddelde en uiteindelijk met een kleine borstel door ons materiaal moesten gaan.
Resultaat: 8 vuilzakken kleren, 4 bananendozen keukenmateriaal, veel dozen vanalles en nog wat, een paar kasten… werden niet mee verhuisd. Het was voor de kringloopwinkel (als voor William en Kate) een hoogdag.
Gezond minimal, net genoeg gerief om door het leven te gaan en net een beetje extra. Geen 12 stoelen, 10 glazen, 20 tassen, 15 badhanddoeken, 12 keukenhanddoeken,… meer die onder de meest hatelijke noemer ‘voor als er eens veel volk komt’ werden bijgehouden.
Want uiteindelijk, zoveel heeft een mens niet nodig, we denken alleen van wel. We zetten ons huis en kasten vol met dingen die één keer op de drie jaar het licht zien of nog eens worden gebruikt waar ze voor dienen. Weg ermee!
Mama snapte het concept niet echt, bleek uit het telefoongesprek dat eindigde met
“… en moet je geen extra zeteltje hebben… voor als er eens veel volk komt?”
reacties