Een leuke actie van Jasmine Raznahan, tegen de gigant google.books. De reeks unscannable books is heel knap gevonden en mooi uitgevoerd. Of dit nu de oplossing is, laat ik in het midden. Of google.books slecht is voor het boekenbestaan en de daaraan gekoppelde vormgevers en uitgeverijen betwijfel ik.
Het opzoeken via google.books dient voor pure en snelle informatie die instant ter beschikking moet zijn. Die service zal er wel niet voor zorgen dat een deftig naslagwerk of koffietafelboek verdwijnt. Een echt mooi vormgegeven, goed gedrukt en prachtig afgewerkt boek, dat blijven we natuurlijk kopen.
© Jasmine Raznahan
Bij ziekte durft men al eens rond te surfen, om de tijd te doden. En vandaag kwam ik deze geweldige site tegen: Chairwhore. Een blog met niets anders dan stoelen. En er zitten hele mooie tussen.
Zelfs sokjes voor stoelen, hoe schattig!
Toen we hun eetkamer binnenwandelden viel ze me direkt op. Alleen hebben zij hem in het bruin met de bijhorende bank ipv de witte versie (persoonlijk verkies ik het wit).
De tafel is gebaseerd op het simpele ‘pas in elkaar’ systeem waardoor die gemakkelijk te verplaatsen en te verhuizen is.
De tafel is gemaakt door Unto this last, een bedrijf dat hele mooie en simpele design op maat ontwerpt en vervaardigt. Grote kasten, kleine kastjes, tafels en zelfs hele mooie lichtobjecten.
Geweldig mooi en praktisch is hij, deze verticale wekker van Greg Wolos. Een simpel idee, een eenvoudige uitvoering maar toch zo verfijnd. Geef toe, hoe lastig is het niet, om ’s morgens gewekt door dat lichtgevend ding daar op de grond je hoofd te moeten heffen om dan toch nog even te willen snoozen.
Welnu, gedaan met het heffen van de hoofden, enkel nog je ogen een klein beetje openen om wazig het uur te kunnen lezen. Natuurlijk gevolgd door het sluiten van de ogen. En dit allemaal zonder één fysieke inspanning. (nu klink ik wel heel lui, maar dat ben ik niet hoor)
Hier te verkrijgen
Maar kijk, hoe schattig. Of het praktisch is, daar heb ik toch wel mijn twijfels over.
Maar ik kan me wel inbeelden, dat als een kleine in dit geval rondkruipt, hij er inderdaad uit zou zien als een zeehondje.
En voor de groten is het er ook. Laat u gaan!
En de rest van hun webshop is ook de moeite.
Ze zijn (al een tijdje) bekend, de winnaars van de Plantin Moretus prijs 2009. Deze prijs bekroont de beste verzorgde boeken – boeken die uitblinken door hun verzorgde en originele vormgeving, typografie, illustratie en grafisch-technische productie.
Hieronder heb ik een selectie tekst uit de inleiding van het juryverslag gequoteerd. De tekst geeft zo mooi weer wat vormgeven is, dat ik hoop dat je hem leest.
Het huwelijk tussen inhoud en vorm berust op een broos evenwicht. Ze moeten mekaar aanvullen en versterken, maar nooit het overwicht opeisen. … Per definitie is dit zoeken naar nieuwe vormen een intensieve en zenuwslopende bezigheid met de bedoeling tot een resultaat te komen dat meestal leidt tot iets wat ver boven de middelmaat uitsteekt. Het moeilijke aan vormgeving is tegemoetkomen aan de noden en verwachtingen van de toeschouwers, in ons geval van de gebruikers van het boek. Goede vormgeving stopt niet bij de vorm op zich, maar creëert een platform van gebruiks- vriendelijkheid, nodigt uit tot kijken en lezen.
Boekverzorging is met andere woorden meer dan de kunst om een mooi boek te maken, of een boek mooi te maken. Het is nadenken over alle stappen en keuzes die leiden tot een uitzonderlijk eindresultaat. Want vormgeving is toegepaste kunst en moet dus functioneel uitnodigen om te kijken en te lezen, waarbij alle facetten compatibel moeten zijn: typografie, illustratie, fotografie, opmaak, gewicht en formaat, drukkwaliteit, papierkeuze en afwerking…
Goede vormgeving valt niet op, is geen doel op zich, maar is een middel, een geruisloze motor die de lezer verder stuwt en drijft tussen teksten en beelden. De leesbaarheid van een boek zit dus niet alleen in de mate waarin zinnen taalkundig correct en eventueel literair geschreven zijn, leesbaarheid is evenzeer een kwestie van goede typografie en goede lay-out. En de lezer hoeft zich daar niet noodzakelijk bewust van te zijn…
Marc Mombaerts - Juryvoorzitter Plantin-Moretusprijs
In 7 categorieën werden 14 boeken en de volgende vormgevers bekroond:
Danny Dobbelaere, Gert Dooreman, Studio Luc Derycke, Jurgen Maelfeyt, Lodewijk Joye, Koen Bruyñeel, Studio Luc Derycke, Hugo Puttaert – Visionandfactory, OSP, Johan Vandebosch, Katrien Dellafaille, Leen Depooter
(zie ook de gedetailleerde pdf van de winnaars met de bekroonde boeken)
Wat ik nu eigenlijk echt interessant vind, is de brochure pdf. Dit is de pdf van het uitgegeven boek n.a.v. de Plantin-Moretusprijs (vormgegeven door Van Looveren en Princen). In die pdf, kan je per boek de technische gegevens bekijken. Zo kom je bij elk boek te weten welk formaat het heeft, wat het gekozen papier is èn — altijd fijn om weten — de gekozen lettertypes. Een goede bron, en reden, om je fontcatalogus weer wat uit te breiden.
Maar neem vooral zelf de brochure eens door.
De tentoonstelling loopt nog tot eind augustus in de Foyer in Bozar en is gratis.
Voor een wel hele mooie kleine meneer, had ik de eer en het genoegen om zijn geboortedrukwerk te verzorgen. Hij heeft zijn eigen stempel, die over 50 jaar nog niet verouderd zal zijn. Er werden kaarten ontworpen waarop de posters en de site zijn afgeleid. Het was een uitdaging, grensverleggend maar tevens enorm bevredigend eens ik het drukwerk in handen had. Met liefde gemaakt…
De kaarten zijn 470 x 125 mm, quadri gedrukt.
Aangezien het (over drie kwartier) vrijdag is moest ik denken aan het volgende:
Iedereen kent ze wel, van die tassen gemaakt uit resten tentzeil of vrachtwagenzeilen. Ik kende ze ook, maar wist nooit te zeggen van welk merk of waar je ze kon vinden. Tot ik zag dat mijn baas zo een tas heeft.
Het merk heet Freitag en ze hebben geweldige producten. Er zijn niet alleen heuptassen maar ook macbooksleeves, iphone hoesjes, en grote stevige tassen om te gaan shoppen. De kleuren en de prints zijn heel mooi aangezien er vaak nogal gigantsiche letters op staan van hoe het zeil oorspronkelijke was. Het samenstellen en de afwerking gebeurt handmatig en is een knap staaltje vakmanschap.
Soms staan ze op beurzen, waar je een keuze kunt maken uit de verschillende zeilen. Eens je jouw zeil hebt gekozen kan je er bvb een tas en een iphone sleeve van laten maken. Dit is een leuk idee om met vrienden één groot zeil te delen en er elk iets van te laten maken.
Zelf hou ik nogal van grote handtassen, het zijn zelfs bijna sporttassen. Dat is ook nodig want soms steekt er in zo een tas een laptop, een Nikon D300, mijn pennetasje, portefeuille, een extra pulleke en nog wat vrouwentoestanden. Moet ik later op de dag nog op een feestje zijn, dan is de kans groot dat je een extra paar schoenen in de tas vindt.
Onderstaande tassen zouden eigenlijk wel handig zijn voor als ik ergens heen ga en heel veel gerief mee moeten kunnen nemen.
Er zijn zo van die weekenden die je in jaren niet zult vergeten. Dit weekend was er zo één. Het bestond uit ingrediënten als: zeer goed gezelschap, 6u aan een stuk dansen tot 7u ’s morgens op ArtBeat in het Muhka, amper twee uur slapen en dat zelfs niet erg vinden, ontbijten in de zondagse ochtendzon bij Brasserie Populaire, op pad om foto’s te trekken, nog meer terrasjes, heerlijk en fijn eten, en een nieuw pareltje ontdekt.
Dat pareltje is het zeer leuke caféetje Homey. Een klein cafeetje waar ik nog geen 5 seconden binnen was of het interieur en de muziekkeuze viel me al op. Toen wij er zaten hoorde ik: The magic numbers, Bat for Lashes, Belle and Sebastian, Anthony and the Johnsons,… het was alsof ik naar mijn eigen radio aan het luisteren was en vond dat een aangenaam en huiselijk gevoel.
De kapstok (Hang it all) en de stoelen (stoffen variant op de Herman Miller chair) zijn topstukken ontworpen door Ray Charles Eames. De tafeltjes en muren zijn handgemaakt in hout met mooie grafische schilderingen.
Zelfs rond de radiator zit een mooi houten frame. Het gaf mij een zweeds gevoel van (ruimtelijke) vormgeving en ik voelde mij er direkt ongelooflijk goed. Boven ons zagen we hele mooie gigantische lichtelementen en die maakten het geheel wondermooi af.
Ze hebben heerlijke verse thee’s en koffie verkeerd deca die met een macaron koekje en een glimlach werden gebracht. Er hing een ongedwongen op-het-gemak sfeertje en als afsluiter van een vermoeiend weekend was dit een mooi kersje op een weekend-taart. Homey, ik voelde me er inderdaad thuis.
- ik heb enkel detailfoto’s aangezien op het toestel een 50mm lens zat, mijn excuses
- en de kapstok staat op de wishlist
Soms zit geluk in kleine dingen, zoals in een fruitmandje in een winkeltje. Laat me dit even nader toelichten.
Vorige zaterdag waren we in drogisterij ‘De Spons’. Een winkel waar je alleen maar poets en huishoudelijke dingen vindt. Wat hadden we nodig? Een mat, op maat voor onder meneer zijn drumstel. (dat ding maakt nogal aanzienlijk lawaai, kunnen de onderburen beamen).
Enfin, mat besteld en ineens zag ik in de verte een oud metalen fruitmandje waarvan de vorm mij bekend voorkwam. Ik vond het zeer mooi, lekker nostalgisch, met een knipoog naar de jaren hmmm,… ‘50? De vrouw in kwestie keek mij raar aan toen ik met het ding aan de kassa stond. “Goh, dit oud ding? Weet je wat, ik geef het aan je mee voor de helft van de prijs!” De dame was precies blij dat ze ervan af was, en ik legde heel blij 1,5 euro op de toog.
Thuisgekomen, wou ik aan hem (die met zijn ogen rolde toen ik met het onding aan de kassa stond) even verduidelijk waarom ik zo blij was. Niet allen omdat ik de vorm zo mooi vond, ook niet omdat ik zo een mandje al een tijdje wou hebben, maar omdat ik al eens had gezien dat zo’n ding normaal 75 euro kost! Toegegeven, het gekochte mandje is al wat aangeslaan door de tand des tijds, maar dan nog. Mooie vormgeving voor 1,5 euro, jeej!
Soms zit geluk in kleine dingen, zoals in mijn fruitmandje.
Ligt het aan mij, of is de grootte van de tekst een beetje aan de
kleine kant om makkelijk te kunnen lezen. Wat denken jullie?
