Buiten mijn appartement vliegen veel zwaluwtjes rond, heel veel zelfs. Sommigen vliegen gevaarlijk dicht en ik meende al eens te denken dat er op een dag eentje binnen zou vliegen. Een paar weekends geleden was dat dan ook het geval. Ineens, poef, een zwaluw binnen en het beestje zat wat zielig met zijn vleugeltjes open op de grond. Mijn zus had het arme beestje dan maar opgeraapt, aan de kindjes laten zien en vervolgens terug de vrije vlucht gegeven.
In het echt zijn ze groter dan ik had gedacht en hebben ze een heel mooi gekleurd en fijn verenkleed. Niet alleen zijn ze mooi, ze hebben ook een enorme symbolische waarde. Een zwaluw kiest een partner voor het leven en komt elk jaar terug naar huis, hoe ver ze ook mogen zijn. Daarom is een zwaluw tattoo een teken van vrijheid, liefde, trouw, loyaliteit en het overwinnen van woelige tijden.
Zeelui tattoeëerden een zwaluw op hun borstkas na elke 5000 maritieme mijlen (9250km). Hieraan kon men een ervaren zeeman onderscheiden van de beginnende zeelui.
Zij heeft er zo één op haar voet, een old school zwaluw tattoo. Mooi vind ik dat.
Zo kan je ons omschrijven, hij: zeer digitaal en webber, ik: analoog en printer. We hadden ooit zelfs het idee om — als we twee honden zouden hebben — we ze Pixel en Vector gingen noemen. En dat had volledig gepast geweest.
Dit soort honden willen we omwille van hun karakter. In het begin vond ik ze maar niets en echt lelijk. Maar hoe meer ik ze zie, ook in het echt, hoe meer ik kan genieten van hun gracieuze manier van wandelen en de rust die ze daarbij uitstralen.
De superlieve hond van Hadewijch. Bij hen thuis waren ze een kot aan het afbreken waarbij ze van die mond maskertjes droegen. En nu hebben ze een joodse hond. Het is trouwens een Rhodesian Ridgeback, een hond die ik ook nog wel zou willen.
Zit ik rustig youtube af te schuimen, kom ik een filmpje tegen van giraffen. Giraffen zijn toch rustige, lome dieren? Vergeet het maar want na drie seconden was ik wel wat verbouwereerd. Dit laten ze inderdaad niet zien op de televisie. Ik moest effie wennen aan het idee. En dat dat nekske niet overkraakt! Nu ja, nekske. Akelig.
Voor veel mensen is dit een hele lelijke hond. Maar daar trek ik me dus lekker niets van aan. Ik vind dit een hele mooie, gracieuse en sportieve hond. Ik (en hij) willen zo een hond. Omwille van het — ongelooflijke zachte, actief buitenshuis, maar lekker lui in de zetel — karakter. Nog eventjes wachten, maar ooit heb ik mijn droomhond. En ondertussen kijk ik als troost naar de mooie foto’s getrokken door Henk.
