De nieuwe AddMagazine met, zoals voordien al verteld, een vermelding van mijn eindwerk. Een grote eer voor mij, en dat maakt me toch enigszins gelukkig.
Tekst door Dirk Seghers:
Als motto voor haar eindwerk citeert Anneleen Maelfeyt Tom Lanoye: “Schoon lelijk is ook niet mottig”. Het typeert haar blik op een merkwaardig (Belgisch?) architecturaal fenomeen: de koterij. Niet zonder vertedering kijkt ze naar deze merkwaardige vormen van non-architectuur, die hun eigen bestaan lijken te leiden en organisch uitdeinen of inkrimpen om zo op grillige wijze de verschillende bouwlagen en de bewonersgeschiedenis van de woonst te illustreren.
De foto’s bij haar werk zijn sober maar intrigerend, de juridische research over de verschillende decreten van ruimtelijke ordening, gemeentewetten en verordeningen is degelijk. Het absolute sluitstuk van haar werk, de conceptueel grafi sche vertaling van dit onderzoek, is haar boek: de verbaasde lezer raakt amper uitgekeken op de heterogeniteit van gebruikte papier- en kartonbladzijden, de inventiviteit van de typografi e en de grafi schassociatieve ingrepen die telkens opnieuw inhoudelijk correct zijn. Zo creëert ze met haar boek verschillende betekenislagen die moeilijk te vatten zouden zijn in een digitaal gegenereerde neerslag. Dankzij die ambachtelijke heterogeniteit en de veelheid aan gebruikt materiaal weerspiegelt het boek ook perfect de diversiteit van het fenomeen ‘koterij’.
Bovendien is het boek, net als een koterij, chronologisch opgebouwd, alleen niet volgens de chronologie van de wetgeving maar volgens de chronologie van haar persoonlijk onderzoek. Anneleen Maelfeyt is in juni 2008 afgestudeerd aan Sint Lucas Antwerpen (Master Grafische Vormgeving). Van oktober tot december 2007 werkte ze bij Catapult en nu werkt ze bij StudioBolster.
Vrijdag was het zover, de jury. Over het algemeen kreeg ik er een goed gevoel bij. Ze stelden vragen, ik kon er goed op antwoorden, ze waren geïnteresseerd en ze konden volgen. Dat is al heel wat. Het is niet simpel, om in 10 minuten een half jaar onderzoek uit te leggen aan mensen die er volledig buiten staan. Het moet goed zijn overgekomen want het resulteerde in een “geslaagd” door de directeur, zaterdag om 21u45. Het was een mooi en emotioneel moment, dat afroepen van de studenten. Hier en daar een kreet van geluk, opgelucht gezucht en vooral emoties van ontlading.
Het is tijd voor een nieuwe fase, een nieuw hoofdstuk dat hopelijk ook even interessant, boeiend, spannend en verrassend zal zijn. Ondertussen is het wat moeilijk om mijn draai te vinden. Het is vreemd, geen doel hebben en gewoon je dag door te komen. Ik loop er wat verdwaasd en verloren bij en geef mezelf constant taakjes om de tijd te verdrijven.
Nu doe ik alles op het gemak, ik moet telkens aanwezig zijn op de tentoonstelling en de bureau moet dringend opgeruimd. Jury-tijd is rommel-tijd, niet ideaal voor de wederhelft. De maand juli zal in het teken staan van het opstellen van de cv, het aanvullen van de portfolio en sollicitaties voorbereiden. Optimistisch gezien, hoop ik in augustus of september werk te hebben gevonden. Het worden weer spannende tijden.
En oh ja, als er iemand een grafisch vormgever zoekt, bij deze; ik ben vrij vanaf 1 augustus. Vertelt het voort!
Na een mislukte poging (het boek moest volledig opnieuw geprint worden, want er was iets fout gelopen bij het snijden) ben ik nu toch blij dat hij eindelijk af is. Het boek, mijn eindwerk gevat in een publicatie. Neen, ik zet hier geen foto’s bij, want je kan hem bezichtigen op de tentoonstelling. Tot dan!
Het is bijna zover, morgen gaan lien en ik naar de drukker om ons werk te laten printen. Het heeft een paar maanden geduurd om tot onderstaand resultaat te komen en hopelijk bevalt het de jury. De foto’s tonen mijn dummy die ik had geprint om te testen wat het zou geven. Morgen alles laten printen, lijmen en een softcover errond. Tegen de avond ben ik hopelijk de trotse bezitter van het boek. Het zijn spannende tijden.
De finale van de masterproeven is op 22 juni van 14-18u, op 23 en 24 juni van 18-21u. Dit in de oude jeugdrechtbank, Koningin Elisabethlei 18, 2018 Antwerpen (naast het provinciehuis). Weest allen welgekome!
Het is me ook wat te druk om nog over andere zaken te bloggen en constant over het eindwerk wordt ook maar wat te saai. Gelukkig is er in Breda vanalles te doen waar het momenteel interessanter is. Zo is er het Graphic Design Festival Breda dat nog loopt tot 29 juni en werd er gisteren het eerste Graphic Design Museum van de wereld geopend. Een citytrip Breda krijgt plots meerwaarde, en ik ben er wel voor te vinden.
Deze avond was het zover. Ik was deze week gecontacteerd geweest door iemand die mijn eindwerk interessant genoeg vond, om te vragen of ik er een presentatie rond wou doen. Die presentatie op zich is ook al iets speciaal. Het gaat namelijk om de pecha kucha manier van presenteren. Dit wil zeggen dat je 20 slides mag tonen, waarbij je telkens maar 20 seconden krijgt om je ding te doen/zeggen. Het gaat dus over, jawel, amper 6 min 40 sec om je presentatie rond te krijgen. Het vergt wel enige oefening, want 6 min 40 is echt wel kort.
Voor mij ideaal om mijn eindwerk eens kort en bondig neer te schrijven en er de essentie uit te halen. De avond was zeer boeiend, er waren nog 9 sprekers en allen kwamen ze uit verschillende vakgebieden. De bedoeling van zo een avond, is om uit verschillende vakgebieden bij te leren, en voornamelijk om gewoon de essentie van de zaak te weten te komen.
Deze avond heb ik geleerd dat Agfa zich aan het specialiseren is op het vlak van CT-scans in ziekenhuizen, dat we in België een nationaal park hebben, dat er in de wereld al tal van verschrikkelijke epidemiën zijn losgebarsten, dat uitgeverij Clavis voornamelijk kinderboeken uitgeeft, dat je pecha kucha zo — petjaktja — uitspreekt en nog zoveel meer. Echt een boeiende avond, nieuwe mensen ontmoet en vooral heel uiteenlopende onderwerpen de revue zien passeren.
Pecha kucha is echt een super manier om kort en bondig tot de essentie te komen van iets. Waar je normaal na een kwartier al geeuwt, heb je hier al twee presentaties gezien en heb je er ook iets van onthouden. Ideaal om bijvoorbeeld voor elke vergadering of les in het kort de vorige punten op te sommen.
Volgende week is er in Brussel de officiële pecha kucha avond, ga er eens naartoe want het is echt wel interessant. Een andere maar zeer frisse manier van presentaties.
Vandaag was zo een dag, een dag waarvan als je in je bed ligt je weet dat hij zo fijn was.
Deze ochtend probeerde ik naar de les te gaan, proberen jawel want mijn sleutel deed het niet in het slot waardoor ik eigenlijk opgesloten was thuis. Twee uur en een paar pogingen later is het mij dan toch nog gelukt.
Ook heb ik samen met Lien nog eens een bezoek gebracht aan de drukkerij. Nu weet ik zeker op welk papier ik mijn eindwerk ga laten printen.
Na het bezoek was het buiten al een flinke 26 graden, aangezien ik mij in de noorderkempen bevond (zandgrond zou de warmte langer vasthouden). Een ideale temperatuur om af te koelen aan een zwembad. Waar vind je dat? Ik gelukkig bij de schoonouders, wat toevallig toch op onze weg terug lag. Een uur in de zon, aan een zwembad, wij twee alleen en goed ingesmeerd. Als het te warm was een plons in het water, wat voor zalige verfrissing zorgde. Wat moet een mens nog meer.
In de late namiddag verder gereden (wel wat file hier en daar), Lien thuis afgezet en ik dan ook maar naar huis.
Later op de avond fietstochtje gedaan met mijn andere helft, lekker gegeten in de Mampoko. Daarna nog verder gefietst naar het ponton aan de schelde. Idillisch, schoon en warm. Warm niet letterlijk maar figuurlijk. De mensen zijn vriendelijker met dit weer, de stad leeft, nationaliteiten verweven zich met elkaar. Zo konden we op het ponton een demonstratie zien door marokkaanse mannen. Eén of andere traditionele dans begeleid door percussie. Het was een mooi moment en dan kan je er toch niet bij dat mensen rascistisch kunnen zijn.
Een productieve, vreugdevolle, warme en gezellige dag. Morgen doen we voort in dezelfde lijn, maar dit keer met een picknick in het park. Zondag, maandag en dinsdag is al gereserveerd om te werken aan het eindwerk.
Tussen alle activiteiten door vergeet ik soms te genieten van de dingen des levens. Gelukkig kon ik deze middag met mijn andere helft op een bank in het parkje een broodje binnenspelen. Dat zijn van die momenten waar een mens zich aan op kan krikken. Het eindwerk begint door te wegen en dat voelen we. Ik ben er met mijn gedachten niet meer te goed bij, ben te snel afgeleid en kan me op alles maar de helft concentreren in vergelijking met vroeger. (ondertussen zet mijn wederhelft een glaasje versgeperst fruitsap voor me neer, alweer een mooi moment van vandaag).
Een goed half jaar onderzoek zorgt ervoor dat er nogal veel in je hoofd verzeild geraakt. Dit moet er nu allemaal uit in de vorm van een eindwerk. De verwachtingen zijn groot, niet alleen van de docenten maar vooral van mezelf. Ik heb nogal de neiging om de lat veel te hoog te leggen voor mezelf en immer kritisch te zijn. Waardoor ik vaak wat te lang lig te muggeziften over onnozelheden. Zo doe ik er een ganse voormiddag over, over de keuze van een lettertype voor een bepaalde tekstkolom. Maar bon, het moet vooruit, ik moet de koe bij de horens vatten. Over exact 6 weken moet mijn eindwerk klaar zijn. Ik hoef het jullie niet te vertellen hoe snel de tijd vliegt. Vanaf nu is elke minuut belangrijk en begin ik met een strikte planning. Mijn sociaal leven gaat op een klein pitje staan, maar je mag me altijd uit komen halen voor een koffiepauze. (koffie verkeerd deca graag)
Kon ik me nu maar opsplitsen, dan kon ik terwijl ik deze middag naar het muhka was, ook al een prijsofferte aanvragen bij een drukkerij, het stramien voor mijn boek verder ontwerpen en foto’s laten ontwikkelen. Nu heb ik dat allemaal na elkaar gedaan en wat hebben we daaruit geleerd Piet? dat een dag te snel voorbij gaat en dat ik binnenkort voor een jury moet verschijnen. Het begint te spannen.
De tentoonstelling in het Muhka was trouwens de moeite. Vooral dan het werk van Wim Catrysse is een aanrader. Gewoon kijken en op je af laten komen, ik kreeg er een rustig en weemoedig gevoel van.
edit: foto van op de site van het muhka
Normaal als ik de rolleiflex van hem leen, gebruik ik altijd de Kodak Portra NC film (wat staat voor neutral colour). Helaas wist de dame achter de toog mij te vertellen dat ze die film niet meer bestelden omdat, ik citeer, ‘hij geeft nogal wat te plattekes dienen film, dus dat verkocht niet echt goed hé.’ Mijne favoriete film, plattekes, tsss. Bon, dan maar op trot met de VC film (vivid colour), eens zien wat dat geeft.
Het resultaat heeft me van kleur verrast, waarschijnlijk mede door het ideale weer (lees grijs weer) waardoor de kleuren sowieso al wat minder gesatureerd waren.
Het ontwikkelen plus proefprintjes, 10x10cm, heeft me 10 euro gekost, dit bij foto Schelfhaut. Wat dus echt weinig is, aangezien ik normaal bij de Grobet 15 euro betaal voor proefkes van een gewoon 135mm filmpje. Deze test was zeker nodig aangezien ik voor mijn einwerk moest beslissen met welke film ik mijn foto’s ga trekken. De fotozaken zijn dit weekend dicht en ik moest dus die films zeker vandaag kopen.
Bij deze, de kodak portra 120 VC is goed, maar dan liefst bij grijs weer. Dit weekend heb ik vier dagen en vier filmpjes om te besteden aan veldwerk en hopelijk wordt het geen zonovergoten weekend, want dat zal een ander effect geven op deze film. Ik moet ook meer aandacht schenken aan mijn scherptediepte, niet alle foto’s zijn scherp op het punt dat eigenlijk wel scherp zou moeten zijn. Slordigheid uit haastigheid, foei foei.
Een nieuwe plek kan zoveel wonderen doen. Eerst en vooral heb ik een nieuwe printer, waar ik tenminste op kan rekenen. Geen inkjet meer die me meer kost dan het laten printen, maar een simpele monotone laserprinter. Onze oude printer/scanner (zo een all-in machien waar je dus opgezadeld mee zit als één van de twee functies het laat afweten) is ook de deur uit. Mijn oude scanner heeft weer zijn vast stekkie op mijn bureau in kunnen palmen en er zullen dus weer foto’s online verschijnen. Dat werd hoog tijd trouwens, het is bijna schaamtelijk zelfs. Ik heb tal van foto’s liggen die wachten om gescand te kunnen worden. Door die nieuwe bureau, die een kamer apart is, kan ik me ook weer volledig concentreren op het eindwerk. Deze week ben ik dan ook begonnen aan een enorme inhaalbeweging.
Sporten staat ook nog op het lijstje. Ik voel me net een patattenzak die iets te veel uren achter een computer slijt. Als ik hier de straat uitloop, kom ik recht op een parkje uit. Dus geen excuses meer en vanaf nu terug aan de loop en zwemmen zit ook al in de weekplanning
Een nieuwe plek, nieuwe omgeving, het bevalt me allemaal heel goed.
Momenteel lijkt het erop dat ik een lente-stop aan het houden ben. Dit komt door tal van omstandigheden, waaronder een verhuis en te weinig tijd. Ik blog liever iets interessants dan zever. Mijn oprechte excuses en het zal nog een tijdje zo zijn vrees ik. Nu zaterag verhuizen we naar een nieuwe plek, waar er ook pas vanaf dinsdag internet zal zijn. Ik weet zelfs niet of veel mensen mijn blog lezen en er dus iets aan hebben aan deze post maar ik wou jullie eventjes op de hoogte houden.
Ondertussen kunnen jullie je gerust verdiepen in mijn eindwerk en daar wat interessante lectuur over stedenbouw, gewestplannen en koterij doornemen. Ik geef je ook nog het volgende mee tot aan mijn volgende post. Het is een setje op Flickr van de mensen die de begingeneriek hebben gemaakt van mijn favoriete film tot nu toe van 2008.
