Vorige week hebben we twee citytrips gedaan, Amsterdam en Parijs. Amsterdam was slechts twee dagen en voor Parijs hadden we vier dagen gereserveerd. Maar meer moet dat ook niet zijn voor Amsterdam. Het is een gezellige leuke stad, maar naar mijn mening ben je er nogal snel door. Eens je het typische beeld van een grachtje hebt gezien, zijn alle grachtjes hetzelfde. Ook was het maar wat miezerig weer, waardoor het minder aangenaam wandelen was.
De eerste dag al een paar interessante zaken tegengekomen. Zo is er bijvoorbeel de winkel SPRMRKT. Een winkel met ontwerpers als Mads Norgaard, Maison Martin Margiela, Raf by Raf Simons, en nog vele andere. Het waren solden en dat was een geluk. Ik heb er twee ongelooflijk mooie basic topjes kunnen kopen voor 40 euro, wat dus goedkoop is voor dat soort kleding.
Voor de rest heb je in Amsterdam van die typische designerwinkeltjes, eigenlijk spreken die mij minder aan. Velen ervan neigen nogal naar een blokker of casa gehalte, waardoor ik ze niet meer onder de noemer designwinkel wil plaatsen.
In het FOAM was er een interessante tentoonstelling van Malick Sidibé. Malick is een Malinese fotograaf, die voornamelijk foto’s heeft getrokken in de jaren ’60 en ’70 in Mali. Het gaat meestal om evenementen als een voetbalwedstrijd, een huwelijk, een geboorte of verjaardagen die geregisteerd werden door hem.
Een hele goede tentoonstelling die een beeld geeft van de tijdsgeest. Zijn fotostudio was niet zomaar een studio, maar een ontmoetingsplaats voor mensen uit de gemeenschap. De foto’s die in het groot zijn afgedrukt worden vergezeld door pagina’s uit zijn contactboek. Een mooie combinatie die de rauwheid van de fotografie toont.
Naast Malick Sidibé hing er ook werk van de Italiaanse fotograaf Domingo Milella (1982), die voor het eerst een solotentoonstelling gaf. Hele mooie grootformaat foto’s waar je uren naar kan blijven kijken.
De afgelopen 6 jaar heeft Milella gewerkt aan een omvangrijk project waarin hij het verstedelijkte landschap heeft gedocumenteerd en waarbij de grensgebieden tussen stad en natuur een belangrijke rol spelen. Elk jaar reisde Milella gedurende een maand naar afgelegen uithoeken van Europa, de USA en Mexico om het landschap te fotograferen.
s’ Avonds zijn we naar een authentiek klein cinemaatje geweest — the movies — bestaande uit heel veel boudoirrood en fluweel. Uitermate gezellig, een goede bar, vriendelijke mensen en vooral goede films. Wij keken naar In Bruges en hebben er echt van genoten. Ik had een actiefilm verwacht, maar gelukkig bleef dat uit. De film is vooral gebaseerd op de achterliggende band tussen twee huurmoordenaars die in Brugge verzeild zijn geraakt. Er onstaat een filosofisch relaas over leven en dood, en wat ze nog willen doen verder met hun leven. Sterke dialogen, verrassende wendingen en vooral hilarisch. Een echte aanrader!
Momenteel lijkt het erop dat ik een lente-stop aan het houden ben. Dit komt door tal van omstandigheden, waaronder een verhuis en te weinig tijd. Ik blog liever iets interessants dan zever. Mijn oprechte excuses en het zal nog een tijdje zo zijn vrees ik. Nu zaterag verhuizen we naar een nieuwe plek, waar er ook pas vanaf dinsdag internet zal zijn. Ik weet zelfs niet of veel mensen mijn blog lezen en er dus iets aan hebben aan deze post maar ik wou jullie eventjes op de hoogte houden.
Ondertussen kunnen jullie je gerust verdiepen in mijn eindwerk en daar wat interessante lectuur over stedenbouw, gewestplannen en koterij doornemen. Ik geef je ook nog het volgende mee tot aan mijn volgende post. Het is een setje op Flickr van de mensen die de begingeneriek hebben gemaakt van mijn favoriete film tot nu toe van 2008.
En dat begon al met feestjes! Vrijdagavond eerst naar verjaardagsfeestje, daarna naar een housewarming feestje. Zaterdag naar het vakantiesalon. Nu niet dat dat geweldig is en mijn soort van culturele uitstapje maar we hebben daar wel foldertjes meegenomen over promoties naar New York. Het zit er dik in dat we eind maart naar daar gaan. Maar als het zover is, zal je het ook wel te weten komen. ‘s Avonds lekker gaan eten in Mampoko , een heel gezellig restaurant dat doet denken aan de koloniale tijd. Maar dan meer de uitgepuurde versie, mooie grote ruimte maar toch gezellig. Het eten is lekker en de bediening is fantastisch.
Zondag dan, gestart met ideaal licht voor mijn eindwerk dus trokken we erop uit op zoek naar koterij. Dit is nu al een enorme misvorming geworden aangezien ik nu bij elk kotje dat ik tegenkom automatisch “Stop!” roep zodat ik een foto zou kunnen trekken. Vandaag heb ik de volkstuintjes van Merksem ontdekt, een paradijs van kottekes dus!
Na al het rondgerij in het vlaamse landschap tijd voor film. Deze keer Juno. Over een tienermoeder die besluit om adoptieouders voor haar kindje te vinden. Normaal gezien zou dit een zwaar thema moeten zijn maar de regisseur (Jason Reitman) slaagt erin om de menslievendheid in de personages naar boven te laten komen. Een hartverwarmende film met kwaliteitsvolle soundtracks. Het laatste liedje, gezongen door de acteurs zelf (Ellen Page en Michael Cera) is een perfecte afsluiter van de film. Een puurheid die ik zeker kan apreciëren. Een aanrader dus.
Wat vanavond op tv was, stond ons niet aan dus zijn we overgeschakeld op een filmpje. Het filmpje werd ons met de post toegestuurd via het ruilsysteem dat fantastisch werkt. In het begin heel veel informatie, te veel eigenlijk dus een mens moest al goed geconcentreerd zijn om met de verschillende karakters kennis te kunnen maken. Maar naarmate de film vordert wordt alles duidelijker. Een film à la genre ‘Lost in translation’ maar nog een stapje verder. Een echte aanrader. Vooral het stukje waarin alle karakters elk op hun eigen plek met een bepaald liedje meezingen is grandioos, pakkend en grappig tegelijk. Kijken dus.
reacties