T-shirt War
Omdat het wat frisser wordt en we weer T-shirts dragen i.p.v. topjes:
Jon Klassen
Jon Klassen, een illustrator uit LA, met zeer mooi werk. Gelaagdheid, sfeer en detaillering zijn maar een paar van de kenmerken.
opbouwend kunst en vliegwerk
Naar aanleiding van de 70ste verjaardag van Panamarenko (nu vrijdag), heeft Radio 1 een ludieke actie opgezet. Samen met de luisteraars wordt er een nieuw panamarenko ontwerp gemaakt. HEt belgische design-kunstenaarsduo Weyers en Borms stellen elke dat de evolutie van het ontwerp voor.
Je kan ook zelf je suggesties doormailen en alles kan dan live gevolgd worden via de webcam. (actief tussen 11 en 12u)
Maar vooral hun tekeningen zijn fantastisch:
let’s go wild
Bij het zien van de trailer ging er een belletje rinkelen. Ik kende ‘where the wild things are’ onder de naam ‘Max en de maximonsters’ dus het duurde even eer ik de link kon leggen. Als kind had ik dat boekje, maar bij het ouder worden is het ergens verloren gegaan. Nu wou ik toch wel per se deze klassieker terug in huis halen en had ik het via het net besteld.
Ik dacht dat ik een origineel tweedehands exemplaar uit 1963 had besteld, maar blijkbaar dateert de druk van 2009. Spijtig, de merchandising is dus volop aan de gang. Soit, ik heb het boekje terug, en ben er tevreden mee, als een kleine die een nieuwe disney DVD krijgt voor kerst.
Het boekje omvat hele mooie prenten (let wel, ze dateren van 1963) en een moraal verhaaltje (Max haalt kattekwaad uit, wordt naar kamer gestuurd en droomt weg in zijn eigen wereld…). Het is geen boek om van achterover te vallen, maar toch wel mooi. Ik denk dat de sentimentele waarde die ik er aan hecht groter is, dan de impact van het boekje zelf.
De film, daar kijk ik in ieder geval ontzettend naar uit.
De trailer gebruikt het liedje ‘Wake you up’ van The arcade fire, maar… de volledige officiële soundtrack werd door niemand minder dan Karen O (Yeah Yeah Yeahs) geschreven. Hij is geweldig goed, en je kan hem hier volledig beluisteren. Geniet er van…
afdrogen in stijl
Keukenhanddoeken; een basisgereedschap waar nogal te weinig aandacht aan geschonken wordt. Een handdoek die niet afdroogt — maar eerder het water wat verder over uw vaat verspreidt — daar wordt ik nu eens echt zenuwachtig van. En om het (on)aangename aan het mooie te koppelen zijn er hier en daar wel pareltjes van doekjes te vinden. Deze kan je alvast via het internet bestellen:
Deze hebben een lichte knipoog naar de jaren ’60-’70 en daarom vind ik ze juist leuk:
Ontworpen door Lisa Jones. Hier vind u haar blog, en hier haar online-shop.
Rules Artwork
De nieuwe van The whitest boy alive is er al een tijdje maar valt vooral op door zijn artwork. Van het album zelf blijft er eigenlijk maar één nummer echt plakken (Courage). Het artwork is aan de hand van Geoff McFetridge. (grafisch ontwerper en director in Los Angeles bij Champion Graphics) Voor the whitest boy alive tekende hij mensen, heel veel mensen alsook de rest van de illustraties voor het album.
(bovenstaande afbeelding linkt naar de shop, met hele leuke T-shirtjes en meer)
Geoff maakt zeer gevarieerd en fris illustratief werk. Gebruik makend van potloden, penselen, stiftjes en zo meer om tot frisse affiches en pamfletten te komen.
potloodkunst
01 September 2009 | illustratie | Nog geen reacties
Waar is de tijd van mijn eerste illustratieles. Ik snapte en bakte er niets van. Illustreren, zoals in die kinderboekskes? ‘da’s toch niet mooi en veel te simplistisch’, dacht ik toen. Hoe naïef kon ik zijn. ‘Het illustreren van’ dat is een kunst op zich, het weergeven van iets op een manier eigen aan de kunstenaar maar die tegelijkertijd de juiste boodschap moet overbrengen naar het publiek.
Illustreren is ook niet ‘een stokmannetje’ op papier neerzetten. Alles wat je tekent moet het juiste gevoel geven, het moet voor de kijker ‘kloppen’. (bvb een elleboog kan anatomisch maar in één richting buigen, teken je dit fout, dan druist dit in tegen onze natuur en hoe we die beleven. Met als gevolg dat we de tekening ‘fout’ zullen lezen)
Het kunnen illustreren is ook niet iets wat je op één jaar leert. Je eigen stijl creëren duurt jaren, de manier waarop je het potlood op het blad laat dansen ook. Een vaste hand, harde of zachte lijnen trekken, werken met volvlakken of net niet… Het is nooit mijn sterkste kant geweest, maar gaandeweg ben ik er wel van gaan houden. Daarom heb ik alleen maar respect voor mensen als Richard J Sanderson, die zo mooi banale dingen op een interessante manier kan weergeven. Dit soort illustraties; de bladverdeling, het spelen met de witruimte, het contrast tussen de harde volvlakken en de fijne lijnen vind ik boeiend en blijvend leuk om naar te kijken.
Charlie
Voor een wel hele mooie kleine meneer, had ik de eer en het genoegen om zijn geboortedrukwerk te verzorgen. Hij heeft zijn eigen stempel, die over 50 jaar nog niet verouderd zal zijn. Er werden kaarten ontworpen waarop de posters en de site zijn afgeleid. Het was een uitdaging, grensverleggend maar tevens enorm bevredigend eens ik het drukwerk in handen had. Met liefde gemaakt…
De kaarten zijn 470 x 125 mm, quadri gedrukt.
Guillaume Ninove
24 March 2009 | illustratie | 1 reactie
Hele mooie illustraties en werk van Guillaume Ninove. De lijnvoering, het bijna lege en pure vlakwerk doen mij denken aan het werk van Nigel Peake. Tekeningen waar uren werk in zit, met het potlood en kleurpotloden, met gevonden papiertjes en stickers. Heerlijk.
Misschien moet ik zelf ook maar eens terug beginnen tekenen, lijkt me geen slecht idee.