Rules Artwork

De nieuwe van The whitest boy alive is er al een tijdje maar valt vooral op door zijn artwork. Van het album zelf blijft er eigenlijk maar één nummer echt plakken (Courage). Het artwork is aan de hand van Geoff McFetridge. (grafisch ontwerper en director in Los Angeles bij Champion Graphics) Voor the whitest boy alive tekende hij mensen, heel veel mensen alsook de rest van de illustraties voor het album.

(bovenstaande afbeelding linkt naar de shop, met hele leuke T-shirtjes en meer)

Geoff maakt zeer gevarieerd en fris illustratief werk. Gebruik makend  van potloden, penselen, stiftjes en zo meer om tot frisse affiches en pamfletten te komen.

nonsense infographics

Hele mooie reeks nonsense infographics door Chad Hagen.

potloodkunst

Waar is de tijd van mijn eerste illustratieles. Ik snapte en bakte er niets van. Illustreren, zoals in die kinderboekskes? ‘da’s toch niet mooi en veel te simplistisch’, dacht ik toen. Hoe naïef kon ik zijn. ‘Het illustreren van’ dat is een kunst op zich, het weergeven van iets op een manier eigen aan de kunstenaar maar die tegelijkertijd de juiste boodschap moet overbrengen naar het publiek.

Illustreren is ook niet ‘een stokmannetje’ op papier neerzetten. Alles wat je tekent moet het juiste gevoel geven, het moet voor de kijker ‘kloppen’. (bvb een elleboog kan anatomisch maar in één richting buigen, teken je dit fout, dan druist dit in tegen onze natuur en hoe we die beleven. Met als gevolg dat we de tekening ‘fout’ zullen lezen)

Het kunnen illustreren is ook niet iets wat je op één jaar leert. Je eigen stijl creëren duurt jaren, de manier waarop je het potlood op het blad laat dansen ook. Een vaste hand, harde of zachte lijnen trekken, werken met volvlakken of net niet… Het is nooit mijn sterkste kant geweest, maar gaandeweg ben ik er wel van gaan houden. Daarom heb ik alleen maar respect voor mensen als Richard J Sanderson, die zo mooi banale dingen op een interessante manier kan weergeven. Dit soort illustraties; de bladverdeling, het spelen met de witruimte, het contrast tussen de harde volvlakken en de fijne lijnen vind ik boeiend en blijvend leuk om naar te kijken.

Charlie

Voor een wel hele mooie kleine meneer, had ik de eer en het genoegen om zijn geboortedrukwerk te verzorgen. Hij heeft zijn eigen stempel, die over 50 jaar nog niet verouderd zal zijn. Er werden kaarten ontworpen waarop de posters en de site zijn afgeleid. Het was een uitdaging, grensverleggend maar tevens enorm bevredigend eens ik het drukwerk in handen had. Met liefde gemaakt…

De kaarten zijn 470 x 125 mm, quadri gedrukt.

Guillaume Ninove

Hele mooie illustraties en werk van Guillaume Ninove. De lijnvoering, het bijna lege en pure vlakwerk doen mij denken aan het werk van Nigel Peake. Tekeningen waar uren werk in zit, met het potlood en kleurpotloden, met gevonden papiertjes en stickers. Heerlijk.

Misschien moet ik zelf ook maar eens terug beginnen tekenen, lijkt me geen slecht idee.

mooie niemendalletjes

Aan de hand van Lizzie Finn. Een illustratrice naar mijn hart. Ze is afgestudeerd in 1996 als grafisch vormgever en heeft zich verder gespecialiseerd in manuele ontwerpen. Ze maakt gebruik van allerlei papiertjes, knipsels, plaksels en vondston om tot hele mooie en evenwichtige collages te komen.

Ze heeft zelfs al een ontwerp gemaakt voor de cd-cover van Moloko’s Things to make and do.

En haar idee om te naaien op een grid is een geweldig idee en verderzetting van grafisch vormgeven.

een ogenblik geduld aub

Momenteel lijkt het erop dat ik een lente-stop aan het houden ben. Dit komt door tal van omstandigheden, waaronder een verhuis en te weinig tijd. Ik blog liever iets interessants dan zever. Mijn oprechte excuses en het zal nog een tijdje zo zijn vrees ik. Nu zaterag verhuizen we naar een nieuwe plek, waar er ook pas vanaf dinsdag internet zal zijn. Ik weet zelfs niet of veel mensen mijn blog lezen en er dus iets aan hebben aan deze post maar ik wou jullie eventjes op de hoogte houden.

Ondertussen kunnen jullie je gerust verdiepen in mijn eindwerk en daar wat interessante lectuur over stedenbouw, gewestplannen en koterij doornemen. Ik geef je ook nog het volgende mee tot aan mijn volgende post. Het is een setje op Flickr van de mensen die de begingeneriek hebben gemaakt van mijn favoriete film tot nu toe van 2008.

expo: Lucky Seven @ Lucy 10/01/08 – 02/02/08

Gisteren met T. en D. naar de opening gegaan in de Lucy.

Pioniers Logan Hicks (US), Swoon (US) en L’Atlas (FR) teisteren de straat sinds jaren met hun stencils, posters en plakbandtekeningen, terwijl illustrators Ephameron (BE), Sebastiaan Van Doninck (BE), Nigel Peake (UK) en Marcus Oakley (UK) op hun eigen manier succesvol aan de weg naar internationale faam bouwen door middel van publicaties, tentoonstellingen en opdrachten. Alle geselecteerde kunstenaars zijn even gedreven om te tonen wat ze graag doen en waar ze bekend voor geworden zijn. Deze kunstenaars zijn dan ook allen professioneel bezig met hun werk en internationaal bekend in het street art / post graffiti / illustratiemilieu, een wereldwijde beweging die sinds eind jaren ’90 ook commercieel succes begint te boeken in galerijen en musea. Deze veelzijdige cross-over tussen high art en low art heeft immers veel potentieel en kan gezien worden als een vervolg op de pop art.
via

Deze keer viel mijn oog op de overgevoelige en gedetailleerde tekeningen van Nigel Peake. Die had voor deze expo een reeks gemaakt rond het thema ‘Schuurtjes’ oftewel ‘Sheds’. Met een miniscuul pennetje, urenlang gezwoeg en evenveel geduld tekent hij een welbepaalde schuur neer. Dit kan zijn in zijn omgeving of alleen de schuur op zich. Daarvan vormen zich dan varianten die hij soms voorziet van ietwat kleurgebruik. De tekeningen bevatten zodanig veel details en geen enkel streepje of stipje is hetzelfde. Van engelengeduld gesproken.

Ik vind het geweldig mooi en het is zeker de moeite om tot het achtste verdiep te gaan, enkel en alleen al om zijn tekeningen te zien.