Sommige mensen kunnen zo theatraal geweldig en euforisch doen over de winter. Over de sneeuw, de dichtgevroren vijvers, het gezellig binnen zitten aan de open haard, een warm bad nemen…
Hoe kan je dat nu gezellig vinden? ‘s Morgens vriezen mijn oren van mijn hoofd als ik naar het werk fiets. (ja ik draag een muts) Tijdens die rit zijn mijn tenen bevroren en ontdooien ze pas ‘s nachts als ik terug in bed lig, om dan ‘s ochtends weer te bevriezen. Met ongelooflijke pijn, een doktersbezoek en medicatie als gevolg. Ik zie er uit als een vod en heb precies schoenen aan voor klompvoeten. Op het werk zelf is het te koud om opgewarmt te geraken, en een bad of open haard heb ik helaas niet.
Lopen gaat ook al niet, mede omwille van mijn wintertenen alsook omdat het zowel voor als na het werk donker is, waar ik een panische angst voor heb. Mijn lichaam is hier niet voor gemaakt en laat dat op alle mogelijke manieren blijken.
Oh man wat haat ik de winter! Ik denk dat ik weer eens terug naar mijn oer-biologische klok ga luisteren en een winterslaap inlassen. Om dan met het knoppen van de bomen terug paraat te staan. Wie doet mee?
Volgens Jenny Wilson, is de zomer de hardste tijd. Een geweldig nummern maar over die zomer, daar denk ik anders over. Wintertime is my roughtest time.
Ik snap niet, waarom ik eigenlijk nog naar dat gigantisch cinema-complex ga. Mijn laatste vijf films die ik daar heb gezien, waren een enorme ontgoocheling. Vanavond ook: “The day the earth stood still”, een ongelooflijk slechte film. Een ontgoocheling is natuurlijk geen 8 euro waard.
Dus zou ik kunnen zeggen vanaf nu huur ik alleen nog maar films. Alleen, dan begin ik ook nog te twijfelen in de videotheek: “stel dat die film nu ook niet is wat ik verwacht”, alweer een ontgoocheling die ik misschien niet aan zou kunnen.
Films, ik eis er nogal veel van. De enige films die mij de laatste jaren zijn bijgebleven zijn: Little Miss Sunshine, The nanny diaries, Brokeback mountain, Into the wild, Stranger than fiction, Juno, In Bruges, …
Als er films zijn, die beter zijn dan het genre op mijn lijstje, dan zal ik misschien eens mijn gat verheffen naar het complex, voor de rest hou ik de agenda van de cartoons in de gaten, alsook het rekje ‘cinefiel’ bij onze videotheek. Voor de rest, heb ik het gehad met het grote scherm.
Dat is wat ik heb overgehouden aan de zovele malen telefoneren met die maatschappij. Wij hebben in 7 jaar al 6 keer verhuisd, en al die keren was er wel iets fout met de aansluiting en de betaling aan Electrabel. Ik ga hier geen relaas houden over die kwesties want dan ben ik 4 blogposts bezig. Nu wonen we eindelijk in een appartement waarvan we voor het eerst in jaren het gevoel van ‘thuis’ kennen. Voor het eerst in jaren dachten we, dat alles van begin tot einde in orde ging zijn en dat ik niet meer naar bepaalde instanties zou moeten bellen met ook maar iets van meterstanden in de hand.
Niets is dus minder waar, we hebben het verdorie weer aan onze rekker! Dit keer niet de schuld van Electrabel, maar van Eandis. Of dat waar is laat ik in het midden, want ik ben zo’n conversatie kostbeu. Deze week kreeg ik een e-mail binnen met excuses en blabla… Maar vooral met de melding, dat V. (contactpersoon bij electrabel) mij ging contacteren. V. had ook al de meterstanden van toen we het appartement voor het eerst betraden en had enkel nog de meterstanden van deze maand nodig om — hou je vast — het afgelopen half jaar in rekening te kunnen brengen. Ik ben benieuwd hoeveel we deze keer moeten ophoesten. Als ik rondhoor blijkt het bij andere leveranciers geen haar beter te zijn. Ochja, wij zijn maar de consument nietwaar?
Waarom bestaat er niet zoiets als een leefpakket? Laten we er van uitgaan dat dat bestaat. Er zijn verschillende versies van te verkrijgen (hypothetisch). Een standaard, een plus en een deluxe. In elk pakket zit: electriciteit, gas, water, internet en tv-aansluiting. Het gekozen pakket bepaald hoeveel je voorzieningen zullen zijn. Bij elk pakket krijg je ook telkens een soort van meter om te zien hoeveel je al hebt gebruikt van je pakket. Zo blijft alles overzichtelijk en kan je indien nodig zuiniger leven om toch met je pakket rond te komen. En vooral, alles onder één factuur met een vast maandelijks bedrag en geen jaarafrekening.
Vandaag was ik gaan werken, wat er voor zorgde dat ik na een half jaar weer eens wat geld had om naar de kapper te gaan. Zalig vind ik dat, in die lavabo verzeild geraken (letterlijk want na 5 minuten krijg ik altijd kramp in de linkerkant van mijn nek). Daarna gaan ze met hun handen en nagels over je hoofdhuid wat rillingen van genot geeft. Maar daarna komt het, het moment dat ik haat: “Wat moet er gebeuren?” Dat ik het eigenlijk zelf niet weet. Ik weet geen raad met mijn haar. Nu het moet gezegd, ik heb een gigantische bos haar op mijn hoofd. Als ik mijn haar in een staart doe, dat in 4 deel, heb ik nog meer haar vast dan wat Mr. Donotfold op zijn hoofd heeft staan. Ik ga heel graag naar de kapper, maar eens in de stoel beland vraag ik me altijd af wat ik daar in godsnaam doe. Ik hou niet van mijn bos haar, het is te wild, te fluffy, te moeilijk te onderhouden en het vergt te veel inspanning. Het is niet stijl, ook niet recht maar ook zeker niet volledig krullend. Het valt niet mooi uit zijn eigen en als het regent kroest het als een afro-kapsel.
Ik zeg nog tegen de kapper: “Wees gewaarschuwd, ik heb echt veel haar”
Hij: “Ja maar daar dienen wij toch voor?!”
Ik: “Okee, dan zal ik je maar vertrouwen zeker?”
De collega kapster en klant naast hem: “Amai ja, gij hebt echt een bos haar!”
Na het knippen is het tijd aan het brushen waarop ik weeral zeg: “Oppassen met het volume, ik heb dat al genoeg uit mijn eigen!”
Hij (na 10 min drogen): “Oei, ja nu snap ik het. Het is echt wel nogal onstuimig hé!”
En dan moet een mens kalm blijven terwijl je de paniek op zijn gezicht ziet verschijnen.
Zit ik hier nu, met een enorme neiging om morgen een muts aan te doen om naar de proclamatie en de finale te gaan.
Deze nacht al verschrikkelijk slecht geslapen aangezien ik mezelf maar geen houding wist te geven. De pijn trok vanuit mijn middenrif langs mijn zij door naar mijn rug. Vannochtend was het al niet veel beter, waardoor ik dan toch maar naar de dokter ben gegaan. Conclusie: een hevige spierontsteking ter hoogte van de bovenribben. Een weekje rustig aan doen, warme baden nemen, geen zware inspanningen doen, medicatie nemen en dan zou het na een week beter moeten zijn. Eén ding is alvast zeker, het doet echt verschrikkelijk pijn, lachen is het ergste, komiek niet?
Zaterdag was de stads-2×2 eindelijk bij de fietsenmaker geraakt voor dringende herstellingen. Vandaag mocht ik hem terug gaan ophalen (wat al snel is volgens mij). Ik had van ver al een getal in de trant van 140 euro zien staan op het kaartje. Ik dacht, dat zal wel normaal zijn aangezien de fietsenmaker vroeger (in de Nationalestr) 62 euro vroeg voor het herstellen van een band. Belachelijk gewoon.
Maar deze keer stond ik versteld van de prijs.Voor het herstellen van binnenband, een nieuwe buitenband, het verlagen van mijn licht, nieuwe remblokjes voor en achter, het rechttrekken van mijn wiel en een volledig nazicht betaalde ik 59 euro. Ik herhaal 59 euro! Niet te geloven hé. Ga je dan jaren naar dezelfde fietsenmaker en dan besef je dat je al die jaren ook flink in het zak gezet werd. Pijnlijk, maar vooral ook kostelijk.
Na Last.Fm een hele tijd geleden heb ik me vandaag op aanvraag ook geregistreerd op LinkedIn. Dit moest ik eigenlijk al lang gedaan hebben maar het is er nu pas van gekomen. Soms krijg ik er wel mijn buik van vol. Al dat internet gebeuren. Volgens hem :”Schat, het gaat allemaal om networking”. Networking, alsof mijn reële sociale leven niet bevredigend genoeg is dat ik op het internet ook nog een apart netwerk aan moet leggen. Maar kom het is ook mijn eigen schuld, in de eerste plaats begint networking met bloggen en daar draag ik zelf de volledige schuld van. Ik heb dan maar mijn stoute schoenen aangetrokken en mij gaan registeren op de site. Gelukkig zat hij naast me om te coachen want als ik binnen de 10 seconden niet aan een site uitgeraak sluit ik het venster. (Als er iemand ooit een testcase moet doen over de usability van sites, ik ben een tough audiance en je weet direct waar je aan toe bent.) Na alle frustraties te hebben doorsparteld, is het mij gelukt om een profiel aan te maken en de site te doorgronden.
Na een tijdje ben ik gewoon lukraak mensen beginnen opzoeken op LinkedIn. Hier en daar kwam ik zelfs oude bekenden tegen, wat dus resulteerde in zeker een uur opzoekwerk op de site. Een mens houdt zich dan met zo van die onbenulligheden bezig. Maar ik versta nu wel het idee van ‘networking’. De volgende stappen zijn: Creative Skills en Twitter. Alhoewel ik me vragen stel bij dat laatste. Ik heb dat in principe ook niet echt nodig. Ik ben al heel zuinig op het registreren op allerlei sites voor onbenulligheden dus die Twitter zal ik waarschijnlijk nooit doen. Als een site echt relevante informatie voor mij bevat, zal ik me registreren. Maar meer hoeft dat ook niet te zijn. Want op den duur spendeer ik 80% van mijn tijd achter de computer en de rest aan eten en slapen.
Maar zou het ook gewoon niet beter zijn om eens wat meer onze kop buiten te steken en een spelletjesavond, pannekoekenslag, spaghetti-lunch, wafelenbak, fietstochtje, wandeling, tiramisu-festijn, cocktailtesten, quizen en nog zoveel meer te organiseren met onze echte kennisen en vrienden? Zodat ons sociaal netwerk terug wat reëel wordt? Want echt iemand kennen is nogal moeilijk als je als parameters spreekt over de nickname, website en blog van iemand.
Ik zit op mijn paard, de moraalridder te wezen, dus hiermee sluit ik de post voor vandaag af:
“Kom eens uit uw kot!” zeggen ze bij de NMBS, en ze hebben nog gelijk ook.
Greenpeace stelt de spot ‘Electrabel plukt u kaal’ voor. Een zeer kritische maar tegelijk geestige analyse van de gitzwarte realiteit achter Electrabel.
Het 2-minutendurende filmpje vertelt hoe de vervroegde afschrijvingen van sommige kern- en steenkoolcentrales uitzonderlijke winsten hebben opgeleverd voor Electrabel. Greenpeace wil de zogenaamde ‘windfall profits’ aan de kaak stellen. Maar ook de verouderde manier waarop Electrabel elektriciteit opwekt, wordt aangeklaagd. Die elektriciteitsproductie hoort niet langer thuis in een tijdperk waarin grote klimaatuitdagingen om duurzame oplossingen vragen. Het is aan de toekomstige minister bevoegd voor duurzame ontwikkeling om de onverhoopte winsten van Electrabel te herinvesteren in hernieuwbare energie en energie-efficiëntie. Veel kijkplezier!
reacties