Tot een tijdje geleden had ik mijn eigen wasmachine. Na het verhuizen is dat niet meer het geval en ik ben daar ook niet rouwig om. Het wassalon is beneden om de hoek en dat heeft zo zijn voordelen. Wassen in een wassalon duurt minder lang dan thuis. Mijn gewone was neemt 38 min in beslag, gevolgd door 30 min drogen. In principe zou ik gewoon terug naar boven kunnen gaan, om dan een half uur later de was in de droger te komen steken. Dan weer naar boven, om dan weer na een half uur de was op te komen halen.
Maar dat doe ik niet, want tijdens het wassen heb ik weer eens tijd om te lezen. Een uur de was doen is perfect om een hoofdstuk of twee, drie of vier (afhankelijk van boek tot boek) te lezen. Even uit de wereld, weg van het wassalon terwijl je er wel nog zit. Op het gezoem en het gezwier je mee laten slepen in het verhaal. Een rust tijdens de bedrijvigheid van de mensen die komen en gaan.
Momenteel lees ik ‘De Engelenmaker’ van Stefan Brijs. Een boek uit 1995 dat ik nu pas lees. Het leest vlot, is aangrijpend en ook meeslepend. Ik betrap mezelf erop dat, zelfs lang na het drogen van de was, ik nog altijd verdiept in mijn boek op het bankje blijf zitten. Wassen is lezen, en ik geniet daar van.
Het brood zit in de oven, en terwijl heb ik wat tijd om gedachtenkronkels te verwerken. Het spookt al een tijdje in mijn hoofd en daarom schrijf ik er een postje over. Het gaat over de volgorde van lezen en navigeren zowel offline als online. (dit is het punt waarop je kan afhaken)
Boeken, de geschiedenis van een volk gebundeld in verhalen en mythes op papier. Elk volk heeft daar ook zijn eigen consensus in, zoals wij van links naar rechts lezen, gevolgd door van boven naar onder. Een boek is een verhaal, verschillende hoofdstukken achter elkaar geplaatst, al dan niet in chronologische volgorde. Visueel voorgesteld, komt dus het meest recente achteraan de pak papieren.
Wat dus wilt zeggen, dat als we het meest recente willen lezen, we naar rechts moeten gaan. (naar rechts want wij bladeren van links naar rechts, het boek is gebonden door een rug en laat enkel die richting toe) Het oudste vinden we dan terug door naar links te gaan.
Online staan de zaken er eigenlijk anders voor. Onlangs had ik het volgende gezien bij Wolfr:
Een navigatie die het mogelijk maakt om met je toetsenbord de volgorde van de posts te bepalen. Wat mij opviel is het omgekeerde principe van bladeren. Hij gebruikt het rechterpijltje (K – positief) om naar de vorige post te gaan, terwijl dan het linkerpijltje (J – negatief) dient om naar de volgende post te gaan.
Als we dat bekijken vanuit het oogpunt van een boek zou het navigeren net andersom moeten zijn. Maar zoals hij zelf zegt, werken blogposts in een andere volgorde.
Blogposts moet je zien als aparte fichkes. Ze vertellen elk een kort verhaal, sommigen staan afzonderlijk, anderen refereren weer naar vorige posts. Als we die fichkes op elkaar leggen, ligt de meest recente bovenaan. De laatste blogpost wordt dus altijd eerst weergegeven.
Willen we naar de meest recente, dan moeten we inderdaad naar links. Terwijl het oudste rechts ligt.
In het begin een vreemde logica voor mij, maar nu is het duidelijk dat Wolfr al een stap verder stond dan mij, op gebied van internet-blader-volgorde.
Hetzelfde geldt dan eigenlijk voor het horizontaal scrollen. Ik heb het er al eens over gehad. Onze leesrichting is van links naar rechts. Dus scrollen van links naar rechts zou geen probleem mogen zijn. Het is ons aangeleerd van als we een peuter zijn. Ware het niet, dat veel mensen daar toch nog een probleem mee hebben. Misschien hebben zij wel gelijk, en geldt dan het principe: Wat geldt voor een boek, is niet noodzakelijk toepasbaar op een website.
Online lezen gaat dus van boven naar onder (in de diepte), en van bovenaan tot onderaan (verticaal).
Volgordes, logica en navigeren online, een wereld van verschil. In het begin verwarrend voor mij, maar nu ben ik er volledig mee weg.
Het boek “zoenoffer” is uit en het was weer spannend met af en toe moeilijke wendingen. Ik heb het zeer graag gelezen (lees ik bleef er voor wakker om toch nog een extra hoofdstuk te kunnen lezen). Het volgende boek dat ik nu ga beginnen is “Trouweloos”, ook van Karin Slaughter. Daarna staat “De Engelenmaker” van Stefan Brijs op het menu en ook nog “Op een blauwe dag geboren” van Daniel Tammet. Over hoe het is om een autistisch brein te hebben en daarmee te leven.
Dit weekend hebben we vervroegd mijn verjaardag gevierd en heb o.a. als cadeau, van de mama, boeken gekregen om te lezen. Ik lees graag misdaadromans, literaire thrillers zoals ze dat tegenwoordig noemen. Dus kreeg ik “Zoenoffer” en “Trouweloos” van Karin Slaughter. Wat ik er ook nog bij kreeg was “Waarom Franse vrouwen niet dik worden” van Mireille Guiliano. Een grappig boek over hoe je kan genieten van lekker eten en je er toch niet schuldig over moet voelen. Tijdloos, grappig, verfijnd én smaakvol. Ook met receptjes erin. Een leuk tussendoortje. Heel hard bedankt mama!