Een leuke tentoonstelling bij Alley, wat zeker bezocht mag worden:
Het nieuwe Alley-jaar wordt vrolijk ingezet met Them or Us, een expo met werk van Leendert Masselink, LouLou & Tummie en Sauerkids. Hiermee toont Alley de grafische top van Nederland op het gebied van illustratie en vormgeving. Zoet als stroop, maar met verradelijk scherpe randjes, worden bonte kleuren en figuren geassembleerd met typografie. Humor is het hoofdingrediënt van deze uitbundige expo. Eén ding is zeker, Them or Us zorgt voor een glimlach bij jong én oud!
De expo loopt van 9 januari t.e.m. 27 februari 2010.
Alley - Demerstraat 78 – 3500 Hasselt
Een evenement dat alleen maar aan te moedigen valt. Maar dan ook weer niet te veel aanmoedigen. Dat zou zorgen dat er nog meer volk op af komt. Op zich is dat goed, ware het niet dat je dan de tentoonstellingen eigenlijk niet meer volledig kunt beoordelen. Ruim 30000 mensen waren er op de been, en die moesten allemaal ergens in een museum terecht kunnen. Ik denk dat het plafond bereikt is.
In het modemuseum viel het (toen wij er waren) nog goed mee van aantal mensen. Er was bedrijvigheid en passage, wat duidde op een geslaagde avond. Maar in het fotomuseum viel het een beetje tegen. In collonne foto’s aanschouwen, mensen die hier en daar te dicht bij de foto’s bleven plakken en het fotomuseum dat nog nooit zo warm heeft aangevoeld.
De tentoonstelling Red Journey van Nick Hannes is klein maar sterk. Het werk van Geert van Kesteren — Baghdad Calling / Why Mister, Why? — is beklijvend realistisch. Zijn werk is mooi gepresenteerd en ware het niet van de massa volk, dan was ik er nog meer van geroerd. Theatres of the real. Britse fotografie vandaag is een mooie groepstentoonstelling. Goede variatie, veel verschillende thema’s en mooie grote afdrukken. Ook kon je de selectie van de voorbije drie seizoenen De film van mijn leven bekijken. Vier tentoonstellingen op één plek die elk de moeite zijn.
Het was goed, het was geslaagd, maar ik besef nu dat ik liever gewoon op een rustige zondag de collecties in de musea ga aanschouwen. Op mijn eigen tempo door de ruimte(s) dwalen. De beelden die wel tot je door kunnen dringen en mijn tijd kunnen nemen om video en film te kunnen zien.
Ik denk dat ik zondag eens ga kijken naar de volgende tentoonstelling:
Een tentoonstelling met werken van de huidige en afgestudeerde deelnemers van de Werkplaats Typografie:
Jaar 09 / Marco Balesteros, Cecilia Costa, Alex DeArmond, Jaan Evart, Jeremy Jansen, Julie Peeters
Jaar 10 / Joris Van Aken, Marc Hollenstein, Hyo–Jung Kwon, Julie Van Severen, Astrid Seme, Stephen Serrato, Dries Wiewauters
Opening: Zaterdag 4 Juli om 17:00u / Drankjes vanaf 18.00 – 20.00u
met een lezing van AA Bronson
[Printed Matter, Inc. NYC, General? Idea (1969 – 1994), FILE Magazine]
Tentoonstelling: op zaterdag 4 juli tot zondag 5 juli, van 13:00 tot 19:00
Plaats: de Ateliers, Stadhouderskade 86, 1073 AT Amsterdam
kan zoveel wonderen doen. Vrijdag een dagje verlof, waardoor we in Breda beland waren. Breda, waar nu het eerste graphic design museum is gevestigd. Het museum is een aanrader voor wie niets van grafische vormgeving kent en bij de basis wil beginnen. Nederland is een vooraanstaand gegeven in het grafische landschap en dat telt vandaag nog. Ik hou veel meer van de Nederlandse ontwerpen dan van de Amerikaanse. Ze bieden mij meer rust, duidelijkheid en ik hou van de onderliggende inhoud. Vormgeving vanuit inhoud, heerlijk.
Zelfs de originele extreme letterproef van Cum hangt er en zo te zien is er echt wel ongelooflijk veel tijd aan besteed. Alles manueel geknipt en geplakt en dit op ongeveer één vierkante meter. Toewijding zou ik zo zeggen…
Zodus, allen daarheen en neem zelfs de kids mee. Er is een speciale kamer gevuld met magnetische letters en pictogrammen waardoor de kinderen zelf aan de slag kunnen gaan.
Na het maken van het ontwerp kan uw oogappel het ook nog publiceren en op de site zetten. Plezier voor het ganse gezin.
Breda is ook nog wel gezellig, met a-typische winkelstraatjes en gezellige pleintjes om iets te eten of te drinken. Het was stralende zon waardoor wij zuid-frankrijk-gewijs onder een grote plataan broodjes zaten te eten. Als dat niet genieten is.
Zaterdag was jammer genoeg een werkdag maar gelukkig had mijn man en nog een man voor Ikea-food gezorgd (de welbekende zweedse gehaktballetjes, maar dan met wortelpuree) en zo waren we alledrie gelukkig.
Zondag een familiefeest met bbq als afsluiter waar we vergezeld waren door een wel hele grappige baby
en een schatje
Binnenkort is het weer zover: Van stof tot Asse
Een mooie en subtiele triënnale over actuele kunst in het Vlaams-Brabantse Asse.
Verspreid over 8 locaties kan je het werk bekijken van 10 hedendaagse kunstenaars. De locaties zijn doorgaans leegstaande panden en openbare ruimten (elk met hun eigen geschiedenis), waarin de kunstenaars op één of andere manier een ingreep deden of er hun werk in tentoonstellen.
Het resultaat is zowel intiem als bevreemdend maar steeds erg verrassend.
De vernissage heeft plaats op zondag 17 augustus 2008, om 15u in het CC Oud Gasthuis in het centrum van Asse. De tentoonstelling loopt tot en met 14 september en is open elke zaterdag en zondag van 14u30 tot 18u30.
Er wordt ook een eigenzinnige catalogus uitgegeven.
Alle reproducties van het werk op de diverse locaties dien je er –als een echte collectionneur– zelf in te kleven… (misschien iets zoals de vroegere artis historia boeken)
Ik wil vooral het werk zien van Kurt Stallaert. Een fotograaf – en ook regiseur – die bepaalde personen in een situatie plaatst, waar ze helemaal niet thuishoren. Zo heeft hij een reeks waarin bodybuilders-vrouwen in de huid kruipen van officiële en formele situaties. Het geheel aan beelden geeft een bevreemdend gevoel waar je naar kan blijven kijken.
‘Bodybuilder, kantoor’, 2008 / foto © Kurt Stallaert
Een stad waar ik telkens met volle plezier naartoe trek. Deze keer hebben we weer iets nieuws ontdekt. Als je naar Parijs gaat, kan je inderdaad Des Tuileries of de Jardin du Luxembourg bezoeken. Maar Parijs heeft nog een ander park/tuin, een waar verborgen pareltje. Ik heb het over Le Parc des Buttes Chaumont. Aangelegd in Engelse stijl, dus in schel contrast met de strakke tuinen in het centrum.
Het park heeft enorm veel hoogteverschillen en paadjes die zich een weg tussen de natuur banen. Voor wie al eens in Central Park is geweest, dit is een beetje een kleine variant ervan. Het park geeft je de mogelijkheid om volledig tot rust te komen en echt eens te genieten van een stuk natuur. Er is zelfs een meer met een waterval en bijhorende grot. Zet het park al maar zeker op je lijstje indien je naar Parijs gaat.
Wat je nog op je lijstje mag/moet zetten is de tentoonstelling van Richard Avedon (nog tot 27 september 2008 – Jeu de Paume). Het is zijn eerste overzichtstentoonstelling en hopelijk komt die ook nog naar België. Richard maakte voornamelijk faam met zijn mode-reportages, aan het eind van de tweede wereldoorlog. Hij belichtte de mode op een heel andere manier dan zijn tijdsgenoten. Zo bracht hij beweging in het beeld en fotografeerde hij zijn modellen in publieke plaatsen.
Dovima et les éléphants
Robe du soir de Dior, Cirque d’Hiver, Paris, 1955
Photographie Richard Avedon © 2008 the Richard Avedon Foundation
Na verschillende opdrachten en vele jaren later maakt hij een reeks foto’s over de arme Amerikanen in de 17 staten. De portretten tonen net het tegenovergestelde van ‘The American Dream’. De onderwerpen staan telkens geïsoleerd voor een witte achtergrond en tonen gesloten, introverte en gespannen gezichten. Toch zijn die mensen een vat vol emoties, die precies op het punt staan te ontploffen. De reeks toont hoe het echt harde leven in The West is, maar dan zonder enige verwijzing naar het land zelf of het landschap.
Sandra Bennett, 12 ans
Rocky Ford, Colorado, 23 août 1980.
Photographie extraite de la série In the American West
Richard Avedon © 2008 the Richard Avedon Foundation
Roberto Lopez, ouvrier sur un gisement pétrolifère
Lyons, Texas, 28 septembre 1980.
Photographie extraite de la série In the American West
Richard Avedon © 2008 the Richard Avedon Foundation
Verder heeft hij ook nog portretten getrokken van zowel bekende als minder bekende mensen. En het moet gezegd, het zijn portretten die je raken en waar je eventjes stil van wordt.
Twiggy, coiffure de Ara Gallant
studio de Paris, janvier 1968
Photographie Richard Avedon © 2008 the Richard Avedon Foundation
Ik kende Richard Avedon niet, maar vanaf nu weet ik dat ik zijn werk echt fantastisch vind. Een hele mooie en enorm uitgebreide fototentoonstelling, ze neemt maar liefst 3 verdiepingen in beslag. De afdrukken (alle foto’s zijn analoog zwart/wit) zijn meer dan levensgroot en perfect afgedrukt. Enkel en alleen daarvoor zou je eens naar Parijs moeten rijden.
Vorige week hebben we twee citytrips gedaan, Amsterdam en Parijs. Amsterdam was slechts twee dagen en voor Parijs hadden we vier dagen gereserveerd. Maar meer moet dat ook niet zijn voor Amsterdam. Het is een gezellige leuke stad, maar naar mijn mening ben je er nogal snel door. Eens je het typische beeld van een grachtje hebt gezien, zijn alle grachtjes hetzelfde. Ook was het maar wat miezerig weer, waardoor het minder aangenaam wandelen was.
De eerste dag al een paar interessante zaken tegengekomen. Zo is er bijvoorbeel de winkel SPRMRKT. Een winkel met ontwerpers als Mads Norgaard, Maison Martin Margiela, Raf by Raf Simons, en nog vele andere. Het waren solden en dat was een geluk. Ik heb er twee ongelooflijk mooie basic topjes kunnen kopen voor 40 euro, wat dus goedkoop is voor dat soort kleding.
Voor de rest heb je in Amsterdam van die typische designerwinkeltjes, eigenlijk spreken die mij minder aan. Velen ervan neigen nogal naar een blokker of casa gehalte, waardoor ik ze niet meer onder de noemer designwinkel wil plaatsen.
In het FOAM was er een interessante tentoonstelling van Malick Sidibé. Malick is een Malinese fotograaf, die voornamelijk foto’s heeft getrokken in de jaren ’60 en ’70 in Mali. Het gaat meestal om evenementen als een voetbalwedstrijd, een huwelijk, een geboorte of verjaardagen die geregisteerd werden door hem.
Een hele goede tentoonstelling die een beeld geeft van de tijdsgeest. Zijn fotostudio was niet zomaar een studio, maar een ontmoetingsplaats voor mensen uit de gemeenschap. De foto’s die in het groot zijn afgedrukt worden vergezeld door pagina’s uit zijn contactboek. Een mooie combinatie die de rauwheid van de fotografie toont.
Bal Elèves sages-femmes, Grand Hotel, 13-04-1963 © Malick Sidibé
The Chequered Woman [La femme a Carreaux] August 1971 © Malick Sidibé
Naast Malick Sidibé hing er ook werk van de Italiaanse fotograaf Domingo Milella (1982), die voor het eerst een solotentoonstelling gaf. Hele mooie grootformaat foto’s waar je uren naar kan blijven kijken.
De afgelopen 6 jaar heeft Milella gewerkt aan een omvangrijk project waarin hij het verstedelijkte landschap heeft gedocumenteerd en waarbij de grensgebieden tussen stad en natuur een belangrijke rol spelen. Elk jaar reisde Milella gedurende een maand naar afgelegen uithoeken van Europa, de USA en Mexico om het landschap te fotograferen.
via
Saranda, Albania 2007 © Domingo Millela
s’ Avonds zijn we naar een authentiek klein cinemaatje geweest — the movies — bestaande uit heel veel boudoirrood en fluweel. Uitermate gezellig, een goede bar, vriendelijke mensen en vooral goede films. Wij keken naar In Bruges en hebben er echt van genoten. Ik had een actiefilm verwacht, maar gelukkig bleef dat uit. De film is vooral gebaseerd op de achterliggende band tussen twee huurmoordenaars die in Brugge verzeild zijn geraakt. Er onstaat een filosofisch relaas over leven en dood, en wat ze nog willen doen verder met hun leven. Sterke dialogen, verrassende wendingen en vooral hilarisch. Een echte aanrader!
Het wordt tijd dat ik nog eens een bezoek breng aan het fotomuseum aangezien er verschillende tentoonstellingen zijn die ik zeker wil zien. Deze avond kon ik vanop mijn werk het volk zien toestromen voor de opening van de zomertentoonstellingen. Volgende week ergens zal ik er tijd voor maken.
De proclamatie (geslaagd met grote onderscheiding) en het feestje dat daarop volgde was een succes.
Nu nog wat bekomen van de hectische dagen.
Vrijdag was het zover, de jury. Over het algemeen kreeg ik er een goed gevoel bij. Ze stelden vragen, ik kon er goed op antwoorden, ze waren geïnteresseerd en ze konden volgen. Dat is al heel wat. Het is niet simpel, om in 10 minuten een half jaar onderzoek uit te leggen aan mensen die er volledig buiten staan. Het moet goed zijn overgekomen want het resulteerde in een “geslaagd” door de directeur, zaterdag om 21u45. Het was een mooi en emotioneel moment, dat afroepen van de studenten. Hier en daar een kreet van geluk, opgelucht gezucht en vooral emoties van ontlading.
Het is tijd voor een nieuwe fase, een nieuw hoofdstuk dat hopelijk ook even interessant, boeiend, spannend en verrassend zal zijn. Ondertussen is het wat moeilijk om mijn draai te vinden. Het is vreemd, geen doel hebben en gewoon je dag door te komen. Ik loop er wat verdwaasd en verloren bij en geef mezelf constant taakjes om de tijd te verdrijven.
Nu doe ik alles op het gemak, ik moet telkens aanwezig zijn op de tentoonstelling en de bureau moet dringend opgeruimd. Jury-tijd is rommel-tijd, niet ideaal voor de wederhelft. De maand juli zal in het teken staan van het opstellen van de cv, het aanvullen van de portfolio en sollicitaties voorbereiden. Optimistisch gezien, hoop ik in augustus of september werk te hebben gevonden. Het worden weer spannende tijden.
En oh ja, als er iemand een grafisch vormgever zoekt, bij deze; ik ben vrij vanaf 1 augustus. Vertelt het voort!
Na een mislukte poging (het boek moest volledig opnieuw geprint worden, want er was iets fout gelopen bij het snijden) ben ik nu toch blij dat hij eindelijk af is. Het boek, mijn eindwerk gevat in een publicatie. Neen, ik zet hier geen foto’s bij, want je kan hem bezichtigen op de tentoonstelling. Tot dan!