bezoek

Het wordt tijd dat ik nog eens een bezoek breng aan het fotomuseum aangezien er verschillende tentoonstellingen zijn die ik zeker wil zien. Deze avond kon ik vanop mijn werk het volk zien toestromen voor de opening van de zomertentoonstellingen. Volgende week ergens zal ik er tijd voor maken.

De proclamatie (geslaagd met grote onderscheiding) en het feestje dat daarop volgde was een succes.

Nu nog wat bekomen van de hectische dagen.

achter de eindstreep loert een zwart gat

Vrijdag was het zover, de jury. Over het algemeen kreeg ik er een goed gevoel bij. Ze stelden vragen, ik kon er goed op antwoorden, ze waren geïnteresseerd en ze konden volgen. Dat is al heel wat. Het is niet simpel, om in 10 minuten een half jaar onderzoek uit te leggen aan mensen die er volledig buiten staan. Het moet goed zijn overgekomen want het resulteerde in een “geslaagd” door de directeur, zaterdag om 21u45. Het was een mooi en emotioneel moment, dat afroepen van de studenten. Hier en daar een kreet van geluk, opgelucht gezucht en vooral emoties van ontlading.

Het is tijd voor een nieuwe fase, een nieuw hoofdstuk dat hopelijk ook even interessant, boeiend, spannend en verrassend zal zijn. Ondertussen is het wat moeilijk om mijn draai te vinden. Het is vreemd, geen doel hebben en gewoon je dag door te komen. Ik loop er wat verdwaasd en verloren bij en geef mezelf constant taakjes om de tijd te verdrijven.

Nu doe ik alles op het gemak, ik moet telkens aanwezig zijn op de tentoonstelling en de bureau moet dringend opgeruimd. Jury-tijd is rommel-tijd, niet ideaal voor de wederhelft. De maand juli zal in het teken staan van het opstellen van de cv, het aanvullen van de portfolio en sollicitaties voorbereiden. Optimistisch gezien, hoop ik in augustus of september werk te hebben gevonden. Het worden weer spannende tijden.

En oh ja, als er iemand een grafisch vormgever zoekt, bij deze; ik ben vrij vanaf 1 augustus. Vertelt het voort!

Klaar!

Na een mislukte poging (het boek moest volledig opnieuw geprint worden, want er was iets fout gelopen bij  het snijden) ben ik nu toch blij dat hij eindelijk af is. Het boek, mijn eindwerk gevat in een publicatie. Neen, ik zet hier geen foto’s bij, want je kan hem bezichtigen op de tentoonstelling. Tot dan!

dummy-time

Het is bijna zover, morgen gaan lien en ik naar de drukker om ons werk te laten printen. Het heeft een paar maanden geduurd om tot onderstaand resultaat te komen en hopelijk bevalt het de jury. De foto’s tonen mijn dummy die ik had geprint om te testen wat het zou geven. Morgen alles laten printen, lijmen en een softcover errond. Tegen de avond ben ik hopelijk de trotse bezitter van het boek. Het zijn spannende tijden.

De finale van de masterproeven is op 22 juni van 14-18u, op 23 en 24 juni van 18-21u. Dit in de oude jeugdrechtbank, Koningin Elisabethlei 18, 2018 Antwerpen (naast het provinciehuis). Weest allen welgekome!

Het is me ook wat te druk om nog over andere zaken te bloggen en constant over het eindwerk wordt ook maar wat te saai. Gelukkig is er in Breda vanalles te doen waar het momenteel interessanter is. Zo is er het Graphic Design Festival Breda dat nog loopt tot 29 juni en werd er gisteren het eerste Graphic Design Museum van de wereld geopend. Een citytrip Breda krijgt plots meerwaarde, en ik ben er wel voor te vinden.

Trying to work…

Het is het proberen waard, maar de poes komt me altijd zo gezellig storen.

En ja er is een msn scherm te zien, maar laat ik sneller zijn dan jullie opmerkingen, het is een gesprek met Lynn over een tentoonstelling van Louise Bourgeois in Londen die ik heb bezocht. Ik ben ganse dag bezig met Aktuele kunst en onderzoek, vandaar.

Grand Hornu

Vrijdag was de dag dat ik ernaar toe trok, de site die ik toch zo fantastisch vind. De tentoonstelling waar ik in eerste instantie naartoe ging was ‘Le soigneur de gravité’ en ook het werk Duet van Bernard Gigounon. Gelijklopend was er ook een overzichtstentoonstelling van Ettore Sottsass dus die nam ik er dan ook maar bij (maar daar vond ik dus maar niks aan).

Le soigneur de gravité verzamelt hedendaagse werken die het thema gewichtloosheid en zweven behandelen. Binnen dit thema staat de god Hermes centraal, waar menig kunstenaars vaak naar verwijzen.

De tentoonstelling was heel helder opgebouwd en een paar werken blijven me bij. Zo was er de documentaire ‘Dans Grozny, dans (The Damned and the Sacred)’ te zien van Jos de Putter, die in 2002 gedraaid werd in het stadje Grozny. Hij toont het leven van Tjetsjeense kinderen die buiten het oorlogsleven een unieke, bijna broodnodige uitlaatklep hebben gevonden, nl. dansen. Zonder het dansen zouden de kinderen knettergek worden. Ramzan Achmadov leert de kinderen de traditionele dansen aan waardoor de kinderen even kunnen ontsnappen aan hun harde leven.

De film is rechttoe rechtaan en is echt pakkend. Het ergste van al is, dat die kinderen heel goed kunnen dansen, waardoor ze geselecteerd worden om mee te doen aan festivals over de hele wereld. Daardoor gaan die kinderen (die zelf in kapotgeschoten flats leven zonder toekomst) vaak op reis naar andere landen in Europa en is het terug thuiskomen letterlijk een verstoting van het paradijs terug in de hel. Mooi gefilmd maar jammer genoeg zeer schrijnend.

Ook het werk Sans titre (labour – 2006) van Didier Marcel vond ik zeer mooi. Alsof hij stalen grond heeft binnengebracht. Die zijn natuurlijk nep maar dat creëert juist een dubbelzinnigheid. Het buiten ‘binnen handbereik’, dichtbij en toch van op afstand.

Lucia Bru slaagde erin om mij te misleiden. Ze had een glasplaat op de grond gelegd op porseleinen kubusjes van amper enkele millimeter hoog. Zo broos en poëtisch. Zonder de inval van het licht op de plaat loop je er zo voorbij. Een spel van aanwezigheid en afwezigheid van licht en toeschouwer.

De foto ‘Prères’ van Jean-Luc Moulène verwijst dan weer naar ‘Le grand jeu’. Zijn werk is politiek geladen. De twee clochards (broeders van miserie) in de foto worden verheerlijkt alsof het twee engelen zijn die aan de hemel verschijnen, transcendentie (de engelen) tegenover immanentie (de ellende). Bevreemdend maar schoon.

Het werk van Bernard Gigounon was ook goed, maar jammer genoeg had hij maar twee verschillende filmpjes. Die duurden telkens maximum 5 minuten waardoor je heel snel het werk had gezien.

Na al dit te hebben gezien terug naar Antwerpen gereden om later op de avond een fantastisch feestje mee te maken met de klas. Het moet minstens een jaar geleden zijn dat ik nog tot zo laat weg ben geweest. Maar ik heb er dan ook verdomd van genoten.

een dagje cultuur

Deze ochtend opgestaan zonder te weten dat ik vandaag zoveel cultuur op zou doen. Eerst had ik een bespreking met de docenten over mijn eindwerk. En ohja, ondertussen heb ik uit al mijn aanbod aan tradities (waarvoor echt mijn oprechte dank aan alle inzendingen) één typisch aspect van België gekozen. Mijn eindwerk heeft als thema— definitief wel te verstaan — koterij. Meer uitleg volgt later nog wel. Na mijn betoog om mijn thema en onderzoek uit te leggen was Hugo Puttaert zo vriendelijk om mij te wijzen op de tentoonstelling van Filip Dujardin, die net open ging in Bozar. Wat doen we dan? Hup op de eerstvolgende trein naar Brussel.

Op de tentoonstelling zijn drie fotoreeksen te zien. Vooreerst een reeks beelden van architectuurprojecten gemaakt in opdracht van het Belgische tijdschrift voor architectuur A+. De tweede serie is gewijd aan barakken: intuïtieve architectuur, in elkaar geknutseld door landbouwers en her en der in het Vlaamse landschap ingeplant. En tot slot een reeks fotomontages, een soort constructie van beelden. (via)

Vooral de fotomontages zitten ingenieus in elkaar en je vraagt je soms af wat nu wel en wat niet echt is. Jammer genoeg zijn er maar 20 foto’s te zien, ongeveer 6 per serie. Maar in dit geval haalt de kwaliteit het zeker boven kwantiteit.

In de Bozar was er een meneer die zo vriendelijk was om me te zeggen dat ik eigenlijk geen foto’s mag nemen, maar dat hij het wel door de vingers wou zien. Nog erger, meneer nam me zelfs mee achter de schermen van de Bozar! Waar ik naar alle believen foto’s mocht nemen. Had ik wel niet de verkeerde lens mee zeker! Maar wie had dan ook gedacht dat ik daar terecht zou komen. Dus ja, veel foto’s heb ik er niet van, en die die ik heb zijn het tonen niet waard.
Na Filip ging de tocht verder naar de tentoonstelling van Alechinsky, waarvan ik zijn werk had leren kennen via de lessen kunstgeschiedenis. Een mooie tentoonstelling van zijn oeuvre. Ikzelf ben meer een voorstander van zijn zwart-witte werken boven de werken vol kleur. Te cobra-achtig. En blijkbaar is Alechinsky typograaf van opleiding, mooi om weten.

Terug in Antwerpen en na een snelle hap was het tijd voor film. Vanavond op het programma: It’s a free world. Ik ga de film niet uitleggen, je moet maar gaan kijken. Een zeer goede film die blijft nazinderen.

Morgenavond de tentoonstelling van Interiors in de fifty one galleries en vrijdagavond afscheidsdrinkje van Ladodo die een half jaar naar Milaan gaat. Het is me de week wel.

En de wachtruimte van het station is ook niet meer wat het geweest is.

expo: Interiors @ Fifty One Gallery

De tentoonstelling onderzoekt de liefde voor plaatsen en ruimtes door de ogen van diverse internationale fotografen. Sommige van deze fotografen proberen een emotionele plaats op te wekken ipv een fysiek aanwezig interieur.
Ze zijn voor het merendeel geïnteresseerd in de herinneringen en gevoelens die opkomen bij een bepaald interieur en dat kan gezien worden in het werk van James Casebere, Candida Höfer en Hiroshi Sugimoto. Anderen, zoals Kate Schermerhorn, Andreas Gursky, Lucinda Devlin en Matthew Pillsbury, onderzoeken hoe een ruimte de cultuur weergeeft, die de ruimte gecreëerd heeft en ze gebruikt.
Op een nog ander niveau staat de zoektocht van Friederike von Rauch en Karl Hugo Schmölz naar het vastleggen van de pure architecturale schoonheid van ruimtes en de manier waarop licht en schaduw de ruimte, volume en diepte definiëren.
Abelardo Morell heeft zelfs vele ruimtes volledig omgebouwd tot camera’s, zijn ruimtes zijn gereduceerd tot camera obscuras.

De beelden van deze fotografen tonen ons een divers en persoonlijk niveau in de zoektocht naar het thema ‘Interiors’. Ze hebben als doel om onze waarneming van ruimtes/plaatsen uit te dagen, hoe wij ruimtes zien en hoe we ze ervaren.

Vooral het werk van Friederike von Rauch spreekt mij enorm aan. Is het de leegte, de stilte of de rust, ik weet het niet maar het beroerd me. Het lijkt alsof op elk moment iemand net de ruimte in kan wandelen. Spanning om niets, een verstilling. Ook het gebruik van film, die kleuren (als we al over een kleurenpalet kunnen spreken) en de setting vind ik volledig geslaagd. Minimalistische fotografie, vaak op het randje van abstractie. Voor haar alleen al zou ik naar de tentoonstelling gaan.

De opening is op donderdag 24 januari, vanaf 18u tot 21u.

expo: Lucky Seven @ Lucy 10/01/08 – 02/02/08

Gisteren met T. en D. naar de opening gegaan in de Lucy.

Pioniers Logan Hicks (US), Swoon (US) en L’Atlas (FR) teisteren de straat sinds jaren met hun stencils, posters en plakbandtekeningen, terwijl illustrators Ephameron (BE), Sebastiaan Van Doninck (BE), Nigel Peake (UK) en Marcus Oakley (UK) op hun eigen manier succesvol aan de weg naar internationale faam bouwen door middel van publicaties, tentoonstellingen en opdrachten. Alle geselecteerde kunstenaars zijn even gedreven om te tonen wat ze graag doen en waar ze bekend voor geworden zijn. Deze kunstenaars zijn dan ook allen professioneel bezig met hun werk en internationaal bekend in het street art / post graffiti / illustratiemilieu, een wereldwijde beweging die sinds eind jaren ’90 ook commercieel succes begint te boeken in galerijen en musea. Deze veelzijdige cross-over tussen high art en low art heeft immers veel potentieel en kan gezien worden als een vervolg op de pop art.
via

Deze keer viel mijn oog op de overgevoelige en gedetailleerde tekeningen van Nigel Peake. Die had voor deze expo een reeks gemaakt rond het thema ‘Schuurtjes’ oftewel ‘Sheds’. Met een miniscuul pennetje, urenlang gezwoeg en evenveel geduld tekent hij een welbepaalde schuur neer. Dit kan zijn in zijn omgeving of alleen de schuur op zich. Daarvan vormen zich dan varianten die hij soms voorziet van ietwat kleurgebruik. De tekeningen bevatten zodanig veel details en geen enkel streepje of stipje is hetzelfde. Van engelengeduld gesproken.

Ik vind het geweldig mooi en het is zeker de moeite om tot het achtste verdiep te gaan, enkel en alleen al om zijn tekeningen te zien.

Laten we massaal aan cultuur doen

Jongeren onder de 26 jaar krijgen voor één euro toegang tot twintig musea in Vlaanderen. Minister Bert Anciaux (Spirit) pompt 1 miljoen euro in de actie, zo berichten De Standaard, Het Nieuwsblad en Het Volk woensdag. De minister hoopt dat het aantal jonge museumbezoekers zal verdrievoudigen.

(belga) – Het gaat om musea in Antwerpen, Gent, Brugge, Tongeren, Ieper, Genk, Oostende en Gaasbeek. De musea waarvoor de één euro-regel per 1 juli geldt, trekken naar schatting 2 miljoen bezoekers per jaar. Een kwart daarvan zijn jongeren onder de 26 jaar. Maar, merkt Anciaux op, de helft van die jongeren doet dat alleen in schoolverband.

Anciaux rekent op een terugverdieneffect. ‘Ik wil de groep van zowat 60.000 jongeren die nu al musea binnenlopen, minstens verdrievoudigen. Tweehonderdduizend jonge, frequente museumbezoekers acht ik haalbaar’, aldus Anciaux.

Met het Brussels Gewest wil hij convenanten afsluiten, zodat de één-euroregel ook van kracht wordt voor een aantal hoofdstedelijke topmusea.

Als dat geen supergeweldig nieuws is! En als die musea nu ook eens op donderdagavond open zouden zijn, dan zou de gemiddelde student nog voor hij uitgaat een stapje in de culturele wereld kunnen zetten. Indien die gemiddelde student dat elke week doet, kunnen we stellen dat de culturele kennis van de student er aanzienlijk op vooruit zou gaan.

via