Momenteel werk ik aan een heel leuk, uitdagend en interessant projectje. Nu ja projectje, in het begin klein, maar het moet uitgroeien tot een groter geheel. En dan denk je, oooh, dat is snel gewipt, in een paar uur. Maar niets is minder waar. De keuze van lettertypes is en blijft een uitdaging. Welke fonts passen bij elkaar, heffen elkaar op, is dit wel geschikt voor de boodschap die ik of de klant wil overbrengen? Geeft het het juiste gevoel weer, en vooral kan het de toeschouwer bekoren.
Er kruipt altijd meer werk in dan gedacht, maar leg dat maar eens uit aan de klant. Dat je een uur gedaan hebt over de keuze van een welbepaald font. Niet altijd evident. En ik moet ook dringend eens wat nieuwe fonts aankopen. Ik heb een hele wishlist opgeschreven, maar het zal dus nog even duren eer ik daar fonts van zal hebben. Ondertussen werken we wat verder:
Hoe kan je een oud en ambachtelijke manier van drukken interessant maken? Gooi er de white stripes op, film alles met een digitale reflex-camera en je hebt alle elementen om weer hip te zijn. Het drukken zelf is op zich niet veel soeps, maar dit filmpje is wel mega-ongelooflijk-cool, om het zo plat uit te drukken. De viltjes zijn van de hand van Repeatpress.
Een heel mooi allround font die voor heel wat toepassingen kan dienen. Te gebruiken voor zowel display, titles, bodytekst en zo meer. Een mooie evenwichtige letter met een grote x-hoogte, grote ogen en toch niet te breedlopend. Eentje voor op de wishlist.
Top Gear, maandagavond 22.02.10 en ik hoor het woord typografie. Jawel, typografie. Meer bepaald over het lettertype Transport. James May interviewt Margaret Calvert, vandaar het gespreksonderwerp. Even beginnen bij het begin:
Het departement van Transport stelde een commité aan om ‘Road Signs’ voor wegen te ontwerpen in 1957. Hiervoor werd beroep gedaan op grafische ontwerpers Jock Kinneir en zijn assistente Margaret Calvert. Alle aspecten omtrent visuele communicatie voor de weg werden onderzocht en getest, eerst op de Preston bypass (1958), alvorens effectief te worden gebruikt op de London-Yorkshire M1 motorway, een jaar later. Het commité hield het bij voorbeelden zoals de wegwijzers in de VS en andere Europese staten, maar Kinneir en Calvert vonden deze karakters nogal hard en rigide.
In plaats daarvan werd een ‘meer zwierige’ versie ontworpen, met duidelijke staartjes aan de ‘a’, ‘t’ en de ‘l’. Dit om de leesbaarheid te bevorderen. Het uiteindelijke doel was (of is) nog altijd de wegwijzers duidelijk te kunnen lezen, ook bij hogere snelheid.
Transport is er in twee versies: Transport Medium (voor witte letters op blauwe of groene achtergrond) en Transport Heavy (zwarte letters op witte achtergrond).
Omdat deze nieuwe lettervorm en het gebruik ervan zo effectief was, werd hierop verder gewerkt. Er werd geöpteerd voor het creëren van ‘Traffic Signs for All-Purpose Roads’. Dit leidde tot de welbekende pictogrammen, waarvan in menig landen afgeleiden van gemaakt zijn.
Het laatste pictogram staat voor ‘er wordt geflitst’. Alhoewel ik betwijfel of ze er veel zullen flitsen met een rolleiflex. Wel mooi dat dit nog niet veranderd is sinds de jaren ‘60.
En ohja, na de wegen, hebben ze zich ook nog toegespitst op het Railalphabet.
Allemaal heel mooi. Maar er zijn nog schoontjes hoor: hier is een leuk overzichtje. Enjoy…
Dat er hier overal, maar dan ook overal stickers op muren en plakkaten plakken heeft u waarschijnlijk zelf ook al kunnen merken. Sommige zijn mooi, of aantrekkelijk, anderen zijn dan weer gewoon picturaal of illustratief iets wat iets moet voorstellen. Over het algemeen ben ik nog maar weinig in vervoering gebracht door de kleverige werkjes, maar deze vond ik wel de moeite om te registreren:
