Hoe ontwapenend, en rakend een clipje kan zijn. Eenvoud is de kern van alle schoonheid? Maar het zal wel niet eenvoudig geweest zijn om dit te maken. Heel knap werk van Radium Audio Ltd.
Background: We collaborated with Weareseventeen on both this Strange Arrangements film and the “behind the scenes” which was created and to be shown at London’s onedotzero festival in 2010. Our role was to creating the sound and music for the film. Which is based on a series of moving sculptures based on the surrealists approach to art.
How we did it: We wanted something magical to happen on this film as the music score is so deeply rich and the piano and string timbre so immense the sound design score was FREE to get wild and out there who fucking cared if it matched. The visuals are out of this world so again our approach was lets go to the next level with this and record everything we see in the film we MUST record and put into the music and sound design. Chris focussed on creating a stranger piece of works, and we had just come back from recording guns so had lots of unusual timbres to play with. Our art and craft of recording is evident in the richness of the sounds. We used microphones which are ultra small so we could get close to our subject matter, this was very important to us to have close mike sounds. DPA 4060 were our choice.
onedotzero festival – onedotzero.com/
weareseventeen – weareseventeen.com/
music & sound: www.radium-audio.com
Soms heb ik al eens wat extra tijd, en die tijd kan ik best wel gebruiken. Om mezelf bij te scholen en te experimenteren. Zoals vandaag;
Na eerst een paar jaar met Quark te hebben gewerkt (vakantiejob op redactie van weekend-knack), schakelden we op school over naar het toen nog nieuwe InDesign. Een programma dat aangekondigd werd als een ware revolutie in opmaakland. En gelijk hadden ze.
De typografische mogelijkheden van Illustrator in combinatie met de tekst- en beeldopmaakmogelijkheden van Quark. De interface was dezelfde als alle andere Adobe programma’s dus waren we er snel mee vertrokken.
Nu, een paar jaar later, kan ik er (naar mijn mening) toch wel aardig mee aan de slag. Het opmaken van documenten, catalogen, het gebruik van masterpages en zoveel meer…. Maar dan blijft er nog altijd die honger: ‘ik wil alles uit dit programma halen’. En deze honger probeer ik nu enigszins te stillen. De Adobe User guide voor InDesign moet er pagina per pagina aan geloven en hier en daar merk ik handige tips en tricks om de workflow vlotter te laten verlopen. Dit kan alleen maar bevorderend zijn voor het werk. Vandaag heb ik alvast hele leuke dingen te weten gekomen. Ahaaaaa-erlebnessen en opluchtingskreetjes tot gevolg.
Binnenkort kan je dus een blogpost verwachten over de handigste tips en trick die ik door de jaren heen heb geleerd, met ook de recentste sinds het lezen van de user guide. Het zijn onnozele dingen, maar ze zijn zoveel waard en ik wil ze jou ook niet ontzeggen. Het geluk zit soms in een klein hoekje, ook bij een programma. Vandaag werd ik er alvast een beetje gelukkiger door.
Momenteel werk ik aan een heel leuk, uitdagend en interessant projectje. Nu ja projectje, in het begin klein, maar het moet uitgroeien tot een groter geheel. En dan denk je, oooh, dat is snel gewipt, in een paar uur. Maar niets is minder waar. De keuze van lettertypes is en blijft een uitdaging. Welke fonts passen bij elkaar, heffen elkaar op, is dit wel geschikt voor de boodschap die ik of de klant wil overbrengen? Geeft het het juiste gevoel weer, en vooral kan het de toeschouwer bekoren.
Er kruipt altijd meer werk in dan gedacht, maar leg dat maar eens uit aan de klant. Dat je een uur gedaan hebt over de keuze van een welbepaald font. Niet altijd evident. En ik moet ook dringend eens wat nieuwe fonts aankopen. Ik heb een hele wishlist opgeschreven, maar het zal dus nog even duren eer ik daar fonts van zal hebben. Ondertussen werken we wat verder:
Hoe kan je een oud en ambachtelijke manier van drukken interessant maken? Gooi er de white stripes op, film alles met een digitale reflex-camera en je hebt alle elementen om weer hip te zijn. Het drukken zelf is op zich niet veel soeps, maar dit filmpje is wel mega-ongelooflijk-cool, om het zo plat uit te drukken. De viltjes zijn van de hand van Repeatpress.
Kan een mens dat nog? een geheim bewaren? Want hoe lastig is het niet, als je met iets zit, om het met niemand te kunnen delen. Doe je dat wel, dan bestaat de kans dat wat eens gedeeld werd, wordt verdrievoudigd, verviervoudigd enzoverder…. Want een mens is niet gemaakt om iets in zich te houden en dat stil te zwijgen.
Iedereen heeft wel eens iets gedaan, meegemaakt, gehoord, gezien… of een vriendin van een vriendin van… Maar dan nog zit je ermee. Het zit in je, knaagt aan je en komt af en toe weer eens de kop bovensteken.
Wel, op deze site kan je je volledig laten gaan. Heel stil, anoniem, zonder poespas… gewoon eens zeggen wat er op je lever ligt, zonder feedback te krijgen of een afkeurend antwoord.
Zet het van je af en vertel het hier… De eigenaar van de site, maakt er daarna een leuke grafische vertaling van. Dit allemaal in het kader van een eindwerk. Boeiend, lijkt me.
In 2007 werd CRAC Valence ‘Lux, scène nationale de Valence’. (Zuid-Frankrijk);
“een nieuw territiorium gewijd aan het beeld onder alle mogelijke vormen”.
Dit nieuwe cultuurcentrum had ook een bijhorend nieuw imago nodig en hiervoor zijn ze te rade gegaan bij Helmo (Thomas Couderc en Clément Vauchez)
Bij het ontwikkelen van het imago van deze nieuwe plaatsen zijn zij van een eenvoudig idee gestart: Een nieuw gebied vereist een kaart waarmee men in staat is zich te oriënteren, om te reizen, om te verdwalen… Dus om het nieuwe culturele seizoen van Lux in kaart te brengen, hebben ze een woordenschat bedacht van tekens die passen bij elk evenement (festival, tentoonstelling, film …), om dit dan te vertalen naar een visuele kaart. Er zijn twee grote kaarten uitgetekend (winter – lente en zomer – herfst), die de basis vormen voor alle communicatieve media.
reacties